VII SA/Wa 196/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. K. i W. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dot. umorzenia postępowania administracyjnego i odmowy wydania nakazu rozbiórki postanawia: odmówić S. K. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek S. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek ten został rozpoznany postanowieniem referendarza sądowego w dniu 8 marca 2013 r. Na postanowienie to wpłynął sprzeciw stąd straciło ono moc, a sprawa przyznania prawa pomocy podlega rozpoznaniu na nowo. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż S. K. pozostaje w gospodarstwie domowym wspólnie z żoną. Utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu działalności gospodarczej wnioskodawcy i pracy etatowej wykonywanej przez żoną wnioskodawcy. Łączny dochód rodziny wynosi 5 220 zł. Posiadany majątek obejmuje dom (połowa bliźniaka) o pow. 105 m2 oraz dwa samochody audi 80 B3 1,8L i opel corsa 1l. Wnioskodawca podał, że posiada w banku kwotę w wysokości 500 zł. na bieżące potrzeby. Ponosi następujące wydatki żywność, środki czystości i leki 1200 zł., opał, energia elektryczna, telefon, kanalizacja i inne 1000 zł., spłata pożyczki 300 zł., benzyna 150 zł., spłata kredytu 286 zł. Razem 2936 zł. Wnioskodawca podał, że ma 54 lata, działalność gospodarczą prowadzi jednoosobowo w zakresie remontów mieszkań (kładzenie glazury, gładzi gipsowych, płyt karton-gips, itp.). Dodał, że ma poważne problemy zdrowotne z kręgosłupem oraz inne schorzenia. Stan zdrowia wnioskodawcy pogarsza się od kilku lat i spędza coraz więcej czasu na zwolnieniach lekarskich, poddaje się również rehabilitacji. Dodał, ze po opłaceniu ZUS-u oraz odliczeniu paliwa na dojazdy, z zarobków wnioskodawcy zostaje niewiele ponad 1100 zł. Sytuacja zdrowotna i okresowy brak zleceń przekłada się na budżet domowy. Wnioskodawca załączył do wniosku kopię zeznania PIT 28 za 2012 r. oraz trzy karty leczenia szpitalnego z 2007 r. 2010 r. i 2012 r. W sprzeciwie wnioskodawca zaznaczył, że obecnie przebywa na zwolnieniu lekarskim i uczęszcza na rehabilitację. Otrzymuje z ZUS 1000 zł. Natomiast żona od dwóch miesięcy jest na zwolnieniu lekarskim i otrzymuje 1380 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może zatem w stosunku do osób ubogich, nie posiadających bieżących dochodów, ani majątku, które nie są w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie. Rozpoznając wniosek S. K. Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek przemawiających za przyznaniem prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ich ponieść tych kosztów. S. K. posiada mieszkanie o pow. 105 m2, dwa samochody. Prowadzi działalność gospodarczą, natomiast żona ma stałą pracę. Dochód z którego się utrzymuje wraz z żoną to 5220 zł. Strona posiada zatem stałe dochody, a z przedstawionych okoliczności w sprawie wynika, że wnioskodawca prowadzi normalnie funkcjonujące gospodarstwo domowe. Z pewnością nie można wnioskodawcy zaliczyć do osób ubogich. Oceny tej nie zmieniają podane w sprzeciwie okoliczności związane z uzyskiwanymi obecnie mniejszymi dochodami z uwagi na chorobę, które obecnie wynoszą 2380 zł. Z tych względów uznano, że strona jest w stanie wygospodarować środki na opłacenie kosztów sądowych, które na obecnym etapie wynoszą 500 zł. wpisu sądowego od skargi. Wydatek ten może pozostać jedynym wydatkiem strony w sprawie (ewentualne koszy jakie mogą się pojawić na dalszych etapach sprawy to opłata kancelaryjna za odpis uzasadnienia wyroku 100 zł. i wpis sadowy od skargi kasacyjnej 250 zł.). Mając powyższe na uwadze odmówiono przyznania prawa pomocy. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.