VII SA/Wa 1961/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2007 r. ze skarg G. M. i B. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie legalności ogrodzenia. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego G. M. kwotę 500 zł (pięćset złotych) oraz na rzecz skarżącego B. M. kwotę 500 zł ( pięćset złotych) - tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją nr [...] wydaną dnia [...] lipca 2005 r. na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie legalności ogrodzenia działek [...] przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie prowadzone było na wnioski G. M. i B. M.. W dniu [...] czerwca 2005 r. w czasie przeprowadzonej kontroli organ ustalił, że działki [...] odgrodzone są od szeregowego siedmiosegmentowego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach [...] ogrodzeniem z płyt stalowych mocowanych na rurkach stalowych. Odległość najbardziej wysuniętych elementów istniejącej budowy budynków szeregowych od ogrodzenia wynosi od 6,15 do 6,30m. Z powodu sprzedaży przez inwestora segmentów budynku szeregowego wraz z działkami indywidualnym inwestorom (w marcu 2005 r.) wykonawca robót dokonał wydzielenia sprzedanych działek z placu budowy, przesuwając ogrodzenie do granic działek następnego szeregu budynków, pozostawiając projektowaną drogę na zewnątrz poza granicami placu budowy. Zgodnie z dyspozycją art. 30 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego zamontowanie ogrodzenia od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji budowlanej. W trakcie prowadzonego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, iż w przypadku przedmiotowego ogrodzenia nie zachodzi sytuacja regulowana w art. 30 prawa budowlanego. Natomiast zastosowanie ma art. 29 ust. 1 pkt 24, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy. zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 zamiar budowy takich obiektów nie wymaga również zgłoszenia organowi administracji publicznej. Odwołanie od tej decyzji wnieśli G. M. i B. M. podnosząc, że ich wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego dotyczył legalności rozgrodzenia całego terenu budowy obejmującego działki nr [...] i [...] objętej pozwoleniem na budowę z dnia [...].10.1996 r. Odwołujący się podnieśli również, iż organ nadzoru budowlanego nie określił jaką szerokość winna mieć droga wewnętrzna na działce nr [...] aby możliwe było właściwe z niej korzystanie, nie wyjaśnił również przyczyn rozgrodzenia budowy w sytuacji nie zgłoszenia do odbioru segmentów na działkach [...]. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] sierpnia 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w toku postępowania przed organem I instancji ustalono, że na terenie działek ogrodzonych przedmiotowym ogrodzeniem znajduje się nie zakończona budowa (tj. fundamenty i ściany piwnic) drugiego budynku szeregowego, a także składowane są tam materiały budowlane oraz część urządzeń budowlanych. Koniecznym i zasadnym było wygrodzenie tego placu dla zabezpieczenia mienia wykonawcy (materiały budowlane i maszyny służące w procesie budowlanym) i przeciwdziałaniu zagrożeniu dla bezpieczeństwa ludzi mieszkających w pobliżu budowy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli G. M. i B. M. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucili, że została ona wydana z naruszeniem art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 41 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 2002 r. oraz art. 17 ust. 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 36 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Skarżący podali, że ogrodzenie budowy którego dotyczyło postępowanie zostało wykonane od ulicy [...] oraz ul. [...] będącej drogą publiczną – co powodowało, że koniecznym było dokonanie stosownego zgłoszenia, nadto że otacza ono nie plac budowy, lecz teren na którym znajdują się maszyny i urządzenia nie związane z budową, zlokalizowane na terenie zespołu dworkowo-parkowego wpisanego do rejestru zabytków w dn. [...].03.1962 r. co powoduje, że na wykonanie ogrodzenia potrzebne było pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu skarga w niniejszej sprawie jest zasadna, ponieważ oba organy nadzoru budowlanego dopuściły się naruszenia art. 7 i art. 77 §1 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 §1 pkt 1 kpa w związku z art. 80 kpa. Ponadto uzasadnienia decyzji nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa oraz zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta w art. 77 § 1 kpa, nakładają na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek ustalenia prawdziwego stanu faktycznego na podstawie zebranego materiału dowodowego. Okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, mają być ustalone przez organy w taki sposób aby odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Jak wskazuje art. 80 kpa, tylko w przypadku zebrania przez organ i rozpatrzenia całości materiału dowodowego możliwa jest prawidłowa ocena konkretnej sprawy i prawidłowe rozstrzygnięcie o prawach strony. Organ rozpatrujący sprawę powinien więc rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone w sprawie w ich wzajemnej łączności. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 140 kpa, organ odwoławczy tak samo jak organ I instancji związany jest przepisami art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, a dodatkowo jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, to może skorzystać z przepisu art. 136 kpa dającego możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że organy naruszyły omówione przepisy i zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim organy nie wskazały przebiegu spornego ogrodzenia, tj. nie ustaliły czy usytuowane zostało ono od strony ulicy – w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych (na co wskazali skarżący), czy droga wewnętrzna pomiędzy budowanymi segmentami, wzdłuż której przebiega ogrodzenie, stanowi miejsce publiczne, nie odniosły się także do zarzutów naruszenia art. 17 i art. 36 ustawy z dnia 23.07.2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz do zarzutu naruszenia § 41 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie . Dokonanie w/wskazanych ustaleń pozwoli organowi nadzoru budowlanego na właściwą ocenę przedmiotu postępowania w świetle przepisów art. 29 i 30 prawa budowlanego. Poza powyższym obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, a odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. W rozpoznawanej sprawie organy nie wykonały tego obowiązku. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.