VII SA/Wa 1961/09

Maciej Majewski - referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 1961/09 ze skargi Z. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanawia: odmówić Z. T. przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Razem ze skargą do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek Z. T. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek ten został uzupełniony wyjaśnieniami z dnia 22 lutego 2010 r. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż Z. T. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Wnioskodawczyni utrzymuje się z emerytury w wysokości 1300 zł. Strona wskazała, że nie posiada majątku, oszczędności, ani innych środków materialnych. W treści wniosku wskazała że ponosi następujące wydatki czynsz – 240 zł., woda – 90 zł., telefon – 110 zł., żywność, środki czystości, ubrania, lekarze – około 750 zł. Ponadto wnioskodawczyni wskazała, że otrzymuje pomoc od dzieci. W piśmie z dnia 22 lutego 2010 r. pełnomocnik wnioskodawczyni wskazał, ze jest ona osobą schorowaną, dzieci opłacają lekarzy i lekarstwa, gdyż wydatki na bieżące utrzymanie pochłaniają wszystkie otrzymywane środki z emerytury. Mieszkanie w którym wnioskodawczyni mieszka nie jest jej własnością – wnioskodawczyni jest najemcą na mocy decyzji przydziałowej. W sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową Z. T. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Należy zauważyć, że oświadczenie strony nie jest całkowicie wiarygodne. Pomimo zawarcia we wniosku nie budzących wątpliwości faktów (wydatki gospodarstwa domowego), to strona nie podała z jakich środków opłaca pełnomocnika. Fakt ten wskazuje, że strona posiada środki materialne, które może przeznaczyć na ten cel. Oznacza to, że strona albo zawyżyła wydatki gospodarstwa domowego, albo nie podała wszystkich źródeł dochodu. W tym stanie rzeczy uznając oświadczenie za nieprzekonywujące odmówiono przyznania prawa pomocy. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).