VII SA/Wa 1961/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 1961/09 ze skargi Z. T. i S. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać Z. T. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wraz ze skargą na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], Z. T. wniosła do Sądu - złożony na urzędowym formularzu PPF - wniosek o przyznanie prawa pomocy, w którym wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych. W treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy Z. T. zaznaczyła, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w wysokości 1300 zł, nie posiada majątku, oszczędności, ani innych środków materialnych. W treści wniosku wskazała że ponosi następujące wydatki czynsz – 240 zł, woda – 90 zł, telefon – 110 zł, żywność, środki czystości, ubrania, lekarze – około 750 zł. Ponadto wnioskodawczyni wskazała, że otrzymuje pomoc od dzieci. W piśmie z dnia 26 lutego 2010 r. (data prezentaty Sądu), stanowiącym odpowiedź na wezwanie Referendarza sądowego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, wnioskodawczyni wskazał, że jest osobą schorowaną, dzieci opłacają lekarzy i lekarstwa, gdyż wydatki na bieżące utrzymanie pochłaniają wszystkie otrzymywane środki z emerytury. Mieszkanie, w którym wnioskodawczyni mieszka nie jest jej własnością – wnioskodawczyni jest jedynie jego najemcą na mocy decyzji przydziałowej. Na mocy postanowienia Referendarza sądowego z dnia 16 marca 2010 r., odmówiono wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. Na postanowienie to wpłynął sprzeciw, z tego względu wymienione postanowienie straciło moc, a sprawa przyznania prawa pomocy podległa rozpoznaniu na nowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w/w ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko zupełny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy Z. T. podała, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w wysokości 1300 zł, nie posiada majątku, oszczędności, ani innych środków materialnych. W treści wniosku wskazała że ponosi następujące wydatki czynsz – 240 zł, woda – 90 zł, telefon – 110 zł, żywność, środki czystości, ubrania, lekarze – około 750 zł. Ponadto wnioskodawczyni wskazała, że otrzymuje pomoc od dzieci. W piśmie z dnia 26 lutego 2010 r. (data prezentaty Sądu), stanowiącym odpowiedź na wezwanie Referendarza sądowego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, wnioskodawczyni wskazał, że jest osobą schorowaną, dzieci opłacają lekarzy i lekarstwa, gdyż wydatki na bieżące utrzymanie pochłaniają wszystkie otrzymywane środki z emerytury. Mieszkanie w którym wnioskodawczyni mieszka nie jest jej własnością – wnioskodawczyni jest jedynie jego najemcą na mocy decyzji przydziałowej. W sprzeciwie wniesionym na postanowienie z dnia 16 marca 2010 r. wnioskodawczyni podniosła, iż stanowisko zaprezentowane w tym postanowieniu jest niesłuszne, gdyż skarżąca należycie wyjaśniła swą sytuację materialną. Wskazała, ze utrzymuje się jedynie emerytury, która nie wystarcza na pokrycie wydatków, związanych z niezbędnym utrzymaniem i leczeniem. Wskazała również, że zmuszona jest do korzystania z pomocy finansowej dzieci, które opłacają lekarzy i lekarstwa. Podniosła, że również koszty dotychczasowej pomocy prawnej zostały uiszczone przez dzieci skarżącej, jednakże w jej ocenie taki stan rzeczy nie może się dłużej utrzymywać bez uszczerbku dla nich. W związku z tym skarżąca nie ma możliwości zgromadzenia środków na poniesienie kosztów sądowych. Mając na względzie powyższe dane, a zwłaszcza ponoszone przez wnioskodawcę wydatki uznano, że kwalifikuje się ona do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zestawiając wysokość należnego wpisu sądowego, ewentualnych kosztów sądowych z wysokością środków finansowych, którymi skarżący dysponuje na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, mając także na uwadze, że skarżący nie posiada oszczędności, przedmiotów wartościowych, ani majątku, który przynosiłby dodatkowy dochód, należało przychylić się do wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie ich od kosztów sądowych. Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.