VII SA/Wa 1962/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2008 r. sprawy ze skargi I. C. oraz Z. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] grudnia 1998r., która zatwierdzała projekt budowlany i udzielała pozwolenia I. i Z. W. na rozbudowę budynków mieszkalnego i gospodarczych położonych w K. przy ul. [...] na działce nr [...]. Stwierdzając nieważność w/w decyzji wskazano, iż decyzję o pozwoleniu na budowę wydano na podstawie decyzji z dnia [...] października 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta nakładała obowiązek uzgodnienia projektu budowlanego i uzyskanie pozytywnej opinii Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w K. oraz uzyskania zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości. W aktach sprawy znajduje się zgoda T. R., brak jest zgody L. K. - właścicielki nieruchomości położonej przy ul. [...] nr [...] (działka [...]). Ponadto projekt nie został uzgodniony z Państwowym Terenowym Inspektorem Sanitarnym. Stwierdzono także, iż usytuowanie na granicy działki nr [...] ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi wraz ze schodami oraz balkonem jest sprzeczne z przepisami par. 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 10, poz. 46 ze zm.), dalej jako rozporządzenie z 1994 r., które określa odległość od granicy z sąsiednimi nieruchomościami na co najmniej 4 m dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi. Ponadto jest sprzeczne z par. 13 rozporządzenia z 1994 r., z którego wynika również konieczność naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Na podstawie mapy stanowiącej załącznik do pisma Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej z dnia 19 listopada 1998 r. (warunki przyłącza wodno - kanalizacyjnego do projektowanego budynku) ustalono, że budynek L. K. znajdujący się na działce nr [...] usytuowany jest w odległości około 1 metra od granicy z działką inwestora (nr [...]), tymczasem z planu sytuacyjnego wynika, że odległość budynku położonego przy ulicy [...] nr [...] od projektowanego obiektu wynosi 0,5 metra. Z odczytu dokonanego na planie sytuacyjnym zatwierdzonym w pozwoleniu na budowę wynika, iż odległość drzwi od granicy z sąsiednią działką wynosi ok. 0,5 metra. Na rysunku nr 2 - rzut parteru - przy otworach drzwiowych przewidziano schody o szerokości 1 - ego metra. Z powyższego wynika, iż projektowany obiekt usytuowany na działce [...] i [...] przekracza granicę z działką sąsiednią nr [...]. Ponadto decyzja o pozwoleniu na budowę określa, że inwestycja usytuowana będzie na działce nr [...], zaś budynek zaprojektowano na trzech działkach nr [...]. Nadto rozstrzygnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę stanowiące jedynie o rozbudowie budynków jest sprzeczne z zatwierdzonym projektem budowlanym, w którym stwierdzono, iż należy uzyskać również zgodę na częściową rozbiórkę zlokalizowanych na działce budynków. W ocenie organu, z uwagi na powyższe naruszenie przepisów warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, w oparciu o przepis art. 156 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz.1071 ze zm.), dalej jako kpa, decyzja, którą udzielono pozwolenia na budowę rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ,c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), dalej jako Prawo budowlane. Od powyższej decyzji złożyli odwołanie I. i Z. W. wskazując, iż L. K. stała się właścicielką posesji dopiero dwa lata temu, dlatego niezrozumiały jest argument braku uzyskania zgody L. K. w 1998 r. Ponadto stwierdzono, iż organ oparł się na twierdzeniach sąsiadki L. K. o niezgodności obiektu inwestora z przepisami prawa w sposób bezkrytyczny. Ponadto decyzja o pozwoleniu na budowę wywołała nieodwracalne skutki prawne. W decyzji z dnia [...] września 2007 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu, na podstawie posiadanych map projektowany obiekt został usytuowany nie tylko na działce nr ewidencyjny [...], lecz również na działkach [...] i [...]. Inwestorzy przed wydaniem decyzji w 1998 r., ani obecnie, nie wykazali się prawem dysponowania nieruchomością o nr [...]. Powyższe oznacza, że w sposób rażący naruszono art. 35 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponadto otwory okienne w projektowanym obiekcie zostały między innymi usytuowane w odległości 1 metra od ściany budynku istniejącego na działce [...], co jest sprzeczne z przepisami par. 12 ust. 4 rozporządzenia z 1994 r., który określa odległość od granicy z sąsiednimi nieruchomościami na co najmniej 4 m dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi. Opisane wyżej usytuowanie obiektu wyklucza również spełnienie wymogów przepisu par. 13 ust. 1 rozporządzenia z 1994 r. stanowiącego, iż odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli odległość od obiektu jest nie mniejsza niż jego wysokość - dla obiektów przesłaniających do 55 metrów włącznie. Obowiązujący w dniu wydania decyzji art. 35 ust. 1 pkt 1 c i ust. 3 Prawa budowlanego nakładał na organ wydający pozwolenie na budowę obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, a w razie stwierdzenia naruszeń, zobowiązywał do nałożenia obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie, a po jego upływie do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższe oznacza, iż weryfikowana decyzja narusza w sposób rażący przepisy art. 35 ust. 1 pkt 1c i ust. 3 Prawa budowlanego w związku z par. 12 ust. 4 i par. 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 1994 r. Wskazano także, iż nie ma znaczenia, że L. K. nie brała udziału we wcześniejszym postępowaniu, skoro obecnie posiada interes prawny upoważniający ją do bycia stroną. Decyzja z 1998 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, lecz jedynie skutki faktyczne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej: naruszenie art. 156 par. 2 kpa w związku z art. 156 par. 1 pkt. 2 kpa poprzez uznanie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, gdy inwestycja prowadzona na podstawie tej decyzji została w całości wykonana przed wszczęciem postępowania o stwierdzenie nieważności; naruszenie art. 156 par. 1 kpa poprzez uznanie, iż wady tkwiące w decyzji były rażące, w sytuacji gdy, nie miały one takiego charakteru; naruszenie art. 7 i 77 oraz art. 80 kpa poprzez dowolne przyjęcie, że budynek przekracza granicę działki nr 332/4 oraz błędne ustalenie, iż w aktach sprawy brak jest zgody właściciela nieruchomości przy ul. [...] nr 10 [...]. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej powoływanej jako p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy trzeba stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia. Należy w pełni podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszej instancji, iż przy wydawaniu decyzji przez Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] grudnia 1998 r., która zatwierdzała projekt budowlany i udzielała pozwolenia I. i Z. W. na rozbudowę budynków: mieszkalnego i gospodarczych w K. przy ul. [...] na działce [...], doszło do rażącego naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Słusznie wskazuje organ, iż otwory okienne w projektowanym obiekcie zostały między innymi usytuowane w odległości 1 metra od ściany istniejącego budynku na działce [...], co jest sprzeczne z przepisami par. 12 ust. 4 rozporządzenia z 1994 r., który określa odległość od granicy z sąsiednimi nieruchomościami na co najmniej 4 m dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi. Opisane wyżej usytuowanie obiektu wyklucza również spełnienie wymogów przepisu par. 13 ust. 1 rozporządzenia z 1994 r. stanowiącego, iż odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli odległość od obiektu jest nie mniejsza niż jego wysokość - dla obiektów przesłaniających mierzących do 55 metrów włącznie. Ustalenia powyższe nie są kwestionowane także przez skarżących. Odnosząc się do tych okoliczności wskazują oni jedynie, iż posiadali zgodę właściciela działki [...] w 1998 r., tj. Gminy K., jednakże w aktach sprawy nie ma takowej zgody. Wskazują również, iż wady tkwiące w decyzji miały charakter oczywistych przeoczeń i pomyłek, np. niewymienienie w decyzji jednej z działek skarżących, na której była usytuowana inwestycja. Z poglądem powyższym zgodzić się nie można. Wady wskazane w decyzji stwierdzającej nieważność decyzji z 1998 r. miały charakter rażącego naruszenia prawa, które nie może być zaakceptowane jako wydane przez organy praworządnego państwa. Należy jednakże wskazać, iż ustalenia organu odnośnie odległości poczynione na podstawie map różnych organów nie są wystarczającym dowodem dla przyjęcia tak daleko idących wniosków, jak to miało miejsce w zaskarżonej decyzji, gdyż mogą być dotknięte wadami, choćby takimi, jak wskazane w skardze, tj. pogrubienie linii obiektu dla wskazania obiektu może pociągnąć wrażenie zwiększenia powierzchni obiektu. Jednakże uchybienie to nie miało wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Należy też wskazać, iż na uznanie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 156 par. 2 kpa, gdyż jak słusznie zauważył organ, okoliczność wybudowania przez inwestorów omawianego budynku nie jest skutkiem prawnym lecz faktycznym decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K., zatem nie można podzielić argumentacji przedstawionej w powołanych w skardze wyrokach. |Mając na uwadze powyższe, wobec tego, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa, Sąd na podstawie art. 151 | |p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. |