VII SA/Wa 1964/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 13 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na pismo Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] postanawia: odrzucić skargę. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Art. 3 § 2 i 3 powołanej ustawy określa kognicję sądów administracyjnych, wskazując katalog aktów prawnych i czynności z zakresu administracji publicznej, które mogą być przedmiotem skargi. Stosownie do treści tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. W niniejszej sprawie M. K. wniósł skargę na pismo Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] czerwca 2011r., w którym to piśmie poinformowano, że nie uległo zmianie stanowisko Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wyrażone we wcześniejszej korespondencji: z dnia 30 czerwca 2010 r., 2 sierpnia 2010r. i 23 sierpnia 2010 r. Wskazać należy, że pismem z dnia 22 czerwca 2010r. M. K. zwrócił się do ABW ze skargą "na działania pracowników Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W., współpracujących z pracownikami ABW", wskazując, że stosują oni wobec skarżącego podsłuch, nagrywają rozmowy, poddają nieustannemu monitoringowi. W/w pismami z dnia 30 czerwca 2010 r., 2 sierpnia 2010r. i 23 sierpnia 2010 r. Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego informowała M. K., że opisane przez niego sprawy nie są znane Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Zaskarżone pismo Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 7 czerwca 2011 r. nie jest, wbrew poglądowi skarżącego, decyzją ani postanowieniem, nie jest też żadnym z innych aktów czy czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy. Pismo to w żaden sposób nie kształtuje nowej sytuacji prawnej skarżącego, nie rozstrzyga o jego obowiązkach czy uprawnieniach, pozbawione jest władczych elementów. Pismo to należy zakwalifikować jako zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie art. 227 kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 227 kpa przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że na zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, skarga M. K. na pismo ABW z dnia [...] czerwca 2011 r. jest zatem niedopuszczalna. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.