VII SA/Wa 1966/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy [....] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy skreślenia z rejestru zabytków postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca – Gmina [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy skreślenia z rejestru zabytków parku pałacowego w Ł. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody w postaci egzekwowania kosztownego obowiązku rewitalizacji zabytku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, lex nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W ocenie Sądu argumentacja zawarta we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dała postaw do uznania, że w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa powyżej. Skarżąca nie wskazała w jaki sposób decyzja utrzymująca w mocy decyzję o odmowie skreślenia z rejestru zabytków parku pałacowego może skutkować dla niej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Powołanie się na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody w postaci egzekwowania kosztownego obowiązku rewitalizacji zabytku, nie może zdaniem Sądu przemawiać za zastosowaniem ochrony tymczasowej. Przede wszystkim zauważyć należy, że decyzja odmawiająca skreślenia z rejestru zabytków nie jest tożsama z decyzją nakładającą obowiązki na skarżącą gminę. Skarżąca natomiast nie wykazała, aby sama odmowa skreślenia budynku z rejestru zabytków miała wyrządzić taką szkodę, która nie mogłaby być naprawiona bądź wynagrodzona w późniejszym czasie. Powyższe, w ocenie Sądu, pozwala na ocenę, że w sprawie w istocie nie występuje przesłanka określona w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo wskazać należy, że przywołane przez skarżącą w skardze okoliczności, tj. zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, z nie uzasadniają jej wstrzymania wykonania. Sąd wskazuje, że rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61, to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, niepubl.) W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawione przez skarżącą przesłanki nie wskazują i nie zostało to uprawdopodobnione, że wykonanie zaskarżonego aktu groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania decyzji. Natomiast Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku. Z uwagi na powyższe zgodnie z treścią art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.