VII SA/Wa 1967/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Michał Podsiadło, Sędziowie: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (sprawozdawca), sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Protokolant: referent Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 26 czerwca 2025 r. nr 859/OPO/2025 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz E. Z. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez E. Z. ("skarżąca") decyzją z 26 czerwca 2025 r. nr 859/OPO/2025, Wojewoda Mazowiecki ("Wojewoda", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418, dalej: "pr.bud."), utrzymał w mocy decyzję Starosty P. ("Starosta", "organ I instancji") z [...] grudnia 2024 r. nr [...] . Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy opisał, że 25 października 2024 r. do organu I instancji wpłynął wniosek W. i M. B. o wydanie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce o nr ewid. [...] , obręb [...] w P. . Decyzją z [...] grudnia 2024 r. Starosta zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce o nr ewid. [...] , obręb [...] w P. . W toku postępowania odwoławczego, zainicjowanego odwołaniem M. W. (w którego prawa i obowiązki wstąpiła następnie E. Z. ), organ odwoławczy postanowieniem z 23 kwietnia 2025 r. zlecił Staroście przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Następnie Wojewoda przytoczył art. 28 ust. 1, art. 3 pkt 12, art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 pr.bud. Wskazał, że z dokumentacji przedmiotowej sprawy wynika, że inwestorzy wypełnili wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 pr.bud., a złożony przez nich projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 tej ustawy. Następnie organ odwoławczy podał, że działka inwestycyjna zlokalizowana jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta P.-Z. II etap 2, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. nr XLVII/452/2014 z dnia 28 sierpnia 2014 r. (dalej: "m.p.z.p."). Przytoczył § 22 ust. 2 oraz § 5 ust. 1 pkt 11 m.p.z.p. i wskazał, że na działce inwestycyjnej projektowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny według odrębnego opracowania. Wojewoda ocenił, że załączony do wniosku projekt budowlany jest zgodny z m.p.z.p. w zakresie: minimalnego wskaźnika intensywności zabudowy; maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy; minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej; maksymalnej wysokości zabudowy; ukształtowania dachu. Ponadto podał, że dla przedmiotowej działki wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy, która została zachowana przez autora opracowania projektowego. W dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225, dalej: "rozporządzenie"). Przytoczył § 12 ust. 1 i 2 ww. aktu oraz § 22 ust. 4 pkt 14 m.p.z.p. Stwierdził również, że projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 rozporządzenia, a budynek gospodarczy został tak usytuowany, aby wody opadowe nie zalewały terenów sąsiednich, co zapewnia poszanowanie § 29 rozporządzenia. W ocenie Wojewody projektowana inwestycja nie ograniczy zabudowy na działce sąsiedniej o nr ewid. [...] z uwagi na nasłonecznienie pokoi mieszkalnych. Nasłonecznienie pomieszczeń hipotetycznego budynku będzie zgodne z wymogami określonymi w § 57 i § 60 rozporządzenia. Zadośćuczyniono również wymogom, przewidzianym w § 19 ust. 5 rozporządzenia. Organ odniósł się również do zarzutów odwołania. W skardze skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. co skutkowało naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 pr.bud. poprzez wydanie i zaaprobowanie decyzji organu I instancji pomimo braku wyczerpującej analizy w zakresie zacieniania, nasłoneczniania i przesłaniania, "brak" wszechstronnej analizy i zobrazowania różnych wariantów zabudowy działki należącej do skarżącej, w tym także przy przyjęciu wariantów zabudowy uwzględniającej rzeczywiste możliwości zabudowania działki skarżącej budynkami mieszkalnymi, jak też gospodarczymi o maksymalnej dopuszczalnej prawem powierzchni, przy uwzględnieniu maksymalnych wymaganych odległości, zaś z analizy projektanta wynika jedynie jeden wariant przyjęty przez niego jako stosunkowo korzystny dla inwestora, a jedynie pozornie najmniej korzystny dla właściciela działki skarżącej, co skutkuje tym, że przy przyjęciu forsowanego przez projektanta wariantu usytuowania hipotetycznego położenia budynku stanowi błędne założenie, ograniczając prawa skarżącej do dokonywania nawet hipotetycznej zabudowy, w sposób uwzględniający wielkości zabudowy mieszkaniowej i jej powierzchnie; 2. naruszenie § 12 rozporządzenia poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego o gabarytach 16,95 x 9 m oraz wysokości 4,62 m w sytuacji, gdy rozporządzenie dopuszcza sytuowanie wolnostojących garaży i budynków gospodarczych o długości nie większej niż 6,5 m i o wysokości nie przekraczającej 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, na której mają się znajdować lub w odległości od niej nie mniejszej niż 1,5 m, w związku tym usytuowanie przedmiotowego budynku gospodarczego jest niezgodne z przepisami rozporządzenia, gdyż wysokość oraz długość planowanego budynku gospodarczego znacznie przekracza ww. wartości; 3. naruszenie § 29 rozporządzenia poprzez faktyczne dokonanie istotnej zmiany ukształtowania terenu – wykonanie nasypu i podwyższenie działki o ok. 1 metr – bez uzyskania stosownej decyzji; 4. naruszenie § 22 pkt 2 m.p.z.p. poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu zawierającego niespójności i sprzeczności dotyczące powierzchni zabudowy oraz liczby kondygnacji budynku mieszkalnego, co uniemożliwia ocenę zgodności inwestycji z m.p.z.p.; 5. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ odwoławczy winien był na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylić decyzję Starosty i przekazać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia; 6. naruszenie art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego, a także naruszenie przepisów m.p.z.p. w zakresie, w jakim organ dopuścił możliwość wybudowania budynku gospodarczego, którego ściana mierząca 16,95 m biegnie bezpośrednio na granicy z działką nr [...] , której granica mierzy 26 m, co oznacza, że planowana inwestycja przysłoni całkowicie granicę działki nr [...] należącą do skarżącej, ograniczając istotnie możliwości inwestycyjne na działce skarżącej, a także będzie miała istotnie negatywny wpływ na jej wartość, co stanowi także naruszenie ważnego interesu strony; 7. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób lakoniczny, ogólnikowy i pozbawiony realnej analizy istotnych okoliczności sprawy, takich jak powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego, liczba kondygnacji, zachowanie wymogu funkcjonalnej dominacji przeznaczenia podstawowego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty. W skardze zawarto również wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 26 stycznia 2026 r. profesjonalny pełnomocnik reprezentujący uczestników postępowania W. B. i M. B. , nie podzielając zarzutów skargi, wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu – pisma zawierającego stanowisko biura projektowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna z przyczyn, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu, a które skutkować musiały uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z 26 czerwca 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z [...] grudnia 2024 r. (sprostowaną postanowieniem tego organu z 13 stycznia 2025 r.), którą zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce o nr ewid. [...] obręb [...] w P. . Decyzja ta zakończyła postępowanie zainicjowane wnioskiem inwestorów z 25 października 2024 r., a orzekając po myśli tego wniosku Wojewoda uznał, że inwestorzy wypełnili wszystkie obowiązki nałożone przepisami pr.bud. Wojewoda przyjął m.in., że projekt budowlany przez nich przedstawiony jest zgodny z m.p.z.p. (a do sprawdzenia tego obliguje organ architektoniczno-budowlany art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a pr.bud.). Wskazał w tej ostatniej kwestii, że zgodnie z m.p.z.p. działka inwestycyjna o nr ewid. [...] znajduje się na obszarze objętym m.p.z.p., oznaczonym symbolem 40MN. Dla tego terenu m.p.z.p. przewiduje przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i przeznaczenie towarzyszące: urządzenia budowlane, garaże, budynki gospodarcze, zieleń urządzona oraz obiekty małej architektury. Uznając (jak należy przyjąć wobec uzasadnienia zaskarżonej decyzji), że inwestycja w zakresie przeznaczenia jest zgodna z § 22 ust. 2 m.p.z.p., Wojewoda zaznaczył, że na działce inwestycyjnej projektowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny. Analizując zaskarżoną decyzję, kierując się przy tym znajdującym w tej sprawie zastosowaniem stanem prawnym, Sąd uznał, że ww. ocena Wojewoda jest błędna, oparta na wadliwej interpretacji ustaleń m.p.z.p., ale też przedłożonego projektu budowlanego. I tak, Sąd zauważa, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a pr.bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W oparciu o art. 35 ust. 3 pr.bud. w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Dopiero w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 pr.bud.). Jak stanowi zaś art. 35 ust. 5 pkt 1 pr.bud. organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę: w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3. Zdaniem Sądu, orzekając w sprawie Wojewoda dokonał błędnej oceny, stwierdzając zgodność projektu budowlanego w zakresie przeznaczenia inwestycji z m.p.z.p. W konsekwencji wadliwie przyjął, że zachodzi sytuacja określona w art. 35 ust. 4 pr.bud., odstępując tym samym od rozważenia zastosowania art. 35 ust. 3 tej ustawy. Rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że wniosek o pozwolenie na budowę dotyczy budynku gospodarczego na działce o nr ewid. [...] obręb [...] przy ul. [...] w P. . Inwestycja ma być realizowana jednoetapowo, a działka inwestycyjna jest niezabudowana. Dane te zawarto w projekcie budowlanym, w którym to także projektant podał, że "planuje się budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wg odrębnego projektu i wystąpienia". Naniósł także tenże budynek mieszkalny na rysunek projektu zagospodarowania terenu, jak wskazał w projekcie: wg. szacunkowej wielkości. W części opisowej do projektu zagospodarowania terenu zawarł obliczenia (w celu wykazania zgodności z m.p.z.p) wykonane dla docelowego zagospodarowania działki z uwzględnieniem również budowy budynku mieszkalnego. Ustalenia m.p.z.p. dla tego obszaru (o symbolu 40MN), przewidują w § 22 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 przeznaczenie podstawowe (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), towarzyszące (wymieniając w tym miejscu m.in. budynki gospodarcze), i dopuszczalne: funkcję usług (handlu, rzemiosła, gastronomii, biur i innej działalności gospodarczej), w lokalach użytkowych wbudowanych w budynki mieszkalne lub w istniejących budynkach usługowych, o uciążliwości nieprzekraczającej granic nieruchomości. Zgodnie z § 5 pkt 10 m.p.z.p. przez przeznaczenie podstawowe należy rozumieć: rodzaj przeznaczenia, które zostało ustalone, jako jedyne lub przeważające na działce budowlanej, przy czym powierzchnia użytkowa obiektów o przeznaczeniu podstawowym nie może być mniejsza niż 60% powierzchni użytkowej wszystkich obiektów na działce budowlanej, a w odniesieniu do przeznaczenia o charakterze niekubaturowym nie mniejsza niż 60% powierzchni działki budowlanej. Zgodnie z § 5 pkt 11 m.p.z.p. ilekroć w uchwale jest mowa o przeznaczeniu towarzyszącemu lub uzupełniającemu – należy przez to rozumieć przeznaczenie inne niż podstawowe lub dopuszczalne wprowadzone lub istniejące jako uzupełnienie przeznaczenia podstawowego. Kierując się przywołanymi ustaleniami m.p.z.p. Sąd stwierdza, że owszem, na przedmiotowej w sprawie działce budynek gospodarczy może być realizowany; takie przeznaczenie jest zgodne z przeznaczeniem towarzyszącym ustalonym dla obszaru 40MN. Zważywszy jednak, że projektowany budynek jest zgodny właśnie z przeznaczeniem towarzyszącym (a nie podstawowym), nie może być on realizowany bez realizacji zabudowy odpowiadającej przeznaczeniu podstawowemu, a więc zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. Może powstać, ale wyłącznie jako "uzupełnienie" przeznaczenia podstawowego, a więc łącznie (jednocześnie), czy po realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wynika to -zdaniem Sądu- z definicji przeznaczenia towarzyszącego, jak i brzmienia § 22 ust. 1 i ust. 2 m.p.z.p., dającego w istocie prymat przeznaczeniu podstawowemu. Miał to zdaje się na uwadze autor dokumentacji budowlanej, jak i Wojewoda, skoro zarówno w projekcie budowlanym, jak i w zaskarżonej decyzji powołano się na planowanie budowy na przedmiotowej działce budynku mieszkalnego jednorodzinnego (operując przy tym "szacunkowymi" wielkościami). Jednakże z akt sprawy nie wynika, aby chociażby złożono odrębny wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na ww. działce przy ul. [...] w P. czy też, aby decyzja pozytywna w tym przedmiocie dla wnioskodawcy została już wydana i jako ostateczna pozostawała w obrocie prawnym. A skoro taka sytuacja nie ma miejsca, to chociażby na tej podstawie nie można przyjąć, aby projektowana inwestycja – budowa budynku gospodarczego w zakresie przeznaczenia była zgodne z ustaleniami m.p.z.p. Za całkowicie nieuprawnioną należy jednocześnie uznać ocenę Wojewody co do zgodności projektu budowlanego z m.p.z.p., uwzględniającą "docelowe" zagospodarowanie działki, a więc łącznie z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego, ale którego parametry określono tylko szacunkowo (a więc podano je jako hipotetyczne/przypuszczalne, a nie projektowane czy zaprojektowane, a najlepiej: zrealizowane) Dlatego też Sąd uznał, że w sprawie doszło do wadliwego zastosowania art. 35 ust. 4 pr.bud., z uwagi na niedokonanie należytego sprawdzenia projektu budowlanego, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a pr.bud., a dalej: nierozważenie konieczności zastosowania art. 35 ust. 3 tej ustawy. Odnośnie do treści i zarzutów skargi dotyczących usytuowania projektowanego budynku w granicy z działką nr ewid. [...] , Sąd zauważa, że możliwość takiego usytuowania obiektu wynika z § 22 ust. 4 pkt 14 m.p.z.p., zgodnie z którym dla nowej zabudowy, o której mowa m.in. w ust. 2 dopuszcza się sytuowanie zabudowy ze ścianą bez otworów okiennych przy granicy sąsiedniej działki budowlanej lub w odległości 1,5 m od tej granicy. Tenże przepis m.p.z.p. łącznie z § 12 ust. 2 rozporządzenia umożliwia usytuowanie projektowanego budynku w granicy z sąsiednią działką budowlaną. Ten ostatni stanowi, że w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 4 (m.in. w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w stronę tej granicy), dopuszcza się sytuowanie budynku w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje taką możliwość. W sprawie nie znajdował więc zastosowania przywołany w skardze § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia, dotyczący budynku gospodarczego o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m; dlatego też Sąd nie stwierdził w tym zakresie niezgodności z przepisami prawa. Sąd nie stwierdził również naruszenia w sprawie § 29 rozporządzenia z uwagi (jak wywodzi skarżąca) na faktyczne dokonanie istotnej zmiany ukształtowania terenu. Zgodnie z § 29 rozporządzenia dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione, ale sprawa niniejsza nie dotyczy robót realizowanych/zrealizowanych, a projektowanych; inaczej rzecz ujmując: zadaniem organów architektoniczno-budowlanych orzekających w niniejszej sprawie była ocena w określonym zakresie uregulowanym w pr.bud. "wyłącznie" dokumentacji budowlanej, z tej zaś nie wynika, aby rozwiązania tam przewidziane naruszały ww. § 29. Odnosząc się do zarzutu skargi, związanego w istocie z art. 5 ust. 1 pkt 9 pr.bud. i poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, wskazującego na brak w aktach sprawy wyczerpujących analiz w zakresie nasłoneczniania i przesłaniania, i możliwości realizacji zabudowy na nieruchomości skarżącej, Sąd zauważa, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że z treści ww. art. 5 ust. 1 pkt 9 wynika, że poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz tylko uzasadnione (kwalifikowane) interesy osób trzecich. Uzasadnione interesy osób trzecich, o których mowa w przywołanym artykule, to interesy mające umocowanie w przepisach prawa. Nie chodzi więc o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2184/15). Dodać należy, że z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości. Ale jeśli nie można mówić o naruszeniu konkretnych przepisów prawa (w tym rozporządzenia), to organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Poszanowanie interesów osób trzecich polega zaś na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1626/18). Przy czym, ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Inaczej rzecz ujmując, interes osób trzecich chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 pr.bud. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 pr.bud. (który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami). W tym przypadku projekt budowlany został uzupełniony o analizy nasłonecznienia i przesłaniania, obejmujące niezabudowaną działkę skarżącej, wskazujące na to, że projektowana inwestycja nie ograniczy zabudowy na działce o nr ewid. [...] z uwagi na nasłonecznienie pokoi; nasłonecznie pomieszczeń hipotetycznego budynku będzie zgodne z § 57 i § 60 rozporządzenia; nie dojdzie też do naruszenia § 13 rozporządzenia (v. rys. projektu zagospodarowania terenu). Podsumowując, sprawa wymaga ponownej analizy i zbadania zgodności projektu budowlanego z m.p.z.p., z uwzględnieniem powyżej poczynionych uwag. Dla jej prawidłowego załatwienia Sąd za konieczne uznał uchylenie także nieprawidłowej decyzji organu I instancji. Dokonując ponownej oceny organ I instancji rozważy zastosowanie art. 35 ust. 3 pr.bud., którego istota polega na umożliwieniu inwestorowi usunięcia wad projektu budowlanego polegających m.in. na jego sprzeczności z przepisami prawa lub z innymi dokumentami lub jego niekompletności, bez wskazania sposobu wywiązania się z tego obowiązku. Na koniec Sąd wyjaśnia, że z treści art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), wynika, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym jest ograniczone wyłącznie do dowodów z dokumentów. Prowadzenie jakichkolwiek innych dowodów poza dowodami z dokumentów, np. dowodu ze zdjęć, opinii biegłego, oględzin lub nagrania na nośniku nie jest dopuszczalne (wyrok NSA z 19 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 5429/21). Kierując się tym Sąd oddalił na rozprawie wniosek dowodowy uczestników postępowania dotyczący stanowiska – opinii projektanta. W tych warunkach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.