VII SA/Wa 1969/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [....] lipca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...]. Skarżący – J. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] maja 2017 r., znak: [....], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [....] lutego 2014 r., znak: [....], nakazującej skarżącemu rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku. W piśmie z dnia [....] grudnia 2017 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] maja 2017 r. W uzasadnieniu podniósł, że nakaz rozbiórki budynku, w którym trzymane jest bydło hodowlane, może być w każdej chwili wykonany, co pozbawi zwierzęta dachu nad głową. Skarżący podał, że podjął działania zmierzające do zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wskazać należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, str. 122). Wykonaniu podlegają akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. W tym miejscu wskazania wymaga, że zainicjowane przez skarżącego postępowanie sądowe dotyczy wyłączenie kontroli legalności postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej skarżącemu rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku. A zatem w postępowaniu tym Sąd władny jest ocenić wyłącznie kwestię, czy organy administracyjne zasadnie odmówiły wszczęcia postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. Stwierdzić zatem należy, że objęte rozpoznawanym wnioskiem postanowienia ze swej istoty nie podlegają wykonaniu, gdyż nie nakładają na stronę żadnego obowiązku, jak również nie przyznają jej żadnego uprawnienia, są ono rozstrzygnięciem stricte procesowym. Nie powodują więc bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy. Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie należą do grupy aktów administracyjnych podlegających wykonaniu, a zatem nie jest możliwe wstrzymanie ich wykonania. Wobec tego Sąd uznał, że wniosek nie mógł zostać uwzględniony. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił, jak w sentencji.