VII SA/Wa 1972/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2006 r. znak (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczego. skargę oddala Decyzją z dnia (...) stycznia 2003 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) stycznia 2000 r. wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia (...) lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazującą R J rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarach (...) x (...) m znajdującego się na nieruchomości przy ul. (...) w (...). Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji złożył R J reprezentowany przez pełnomocnika, a jako podstawę podał art. 156 § 1 pkt 4 kpa wyjaśniając, że inwestorem jest J J, któremu wynajął nieruchomość przy ul. (...) w dniu (...) czerwca 1999 r. na 20 lat oraz art. 156 § 1 pkt 2 kpa gdyż decyzja ta nie została mu prawidłowo doręczona. Decyzją z dnia (...) czerwca 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 157 § 1, 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 kpa – odmówił stwierdzenia nieważności decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2003 r. W uzasadnieniu podał, że badana decyzja nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 kpa, obligującą organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Z materiału dowodowego wynika, że inwestorem budynku gospodarczego jest R J. Natomiast w odniesieniu do zarzutu, iż przedmiotowa decyzja nie została prawidłowo doręczona adresatowi, co uniemożliwiło mu wniesienie skargi do sądu administracyjnego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że fakt ten wbrew twierdzeniom skarżącego nie stanowi przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kpa obligujący organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzją z dnia (...) sierpnia 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa po rozpatrzeniu wniosku R J o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) czerwca 2006 r. W uzasadnieniu ponownie wyjaśnił, że decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2003 r. została skierowana prawidłowo do strony – inwestora R J, a fakt nieprawidłowego doręczenia decyzji nie upoważnia organu do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył R J wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nieważności decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2003 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji – wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej jest przez Sądy administracyjne sprawowana pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie zaś art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Kwestionowana decyzja zapadła w postępowaniu neważnościowym, które rządzi się swoimi prawami. Postępowanie nieważnościowe prowadzone na podstawie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, umożliwiający wzruszenie decyzji ostatecznych. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygniecie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt. 1 – 7 kpa. Jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą nieważności, a w zaskarżonym postanowieniu wady takiej Sąd się nie dopatrzył. Zdaniem Sądu mają rację również organy orzekające w sprawie, że żadna z tych przesłanek nie wystąpiła. Bezspornym jest, że inwestorem budynku gospodarczego jest R J, a zatem decyzja była skierowana do strony postępowania i tym samym nie naruszyła przepisu art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Wynika to: - z protokołu oględzin z dnia (...) lipca 1999 r., w którym organ w obecności R J stwierdził istnienie budynku gospodarczego oraz określił R J jako inwestora, potwierdził, że R J przedłożył projekt budowlany /organ odmówił mu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę / i który R J podpisał; - z odwołania R J od decyzji I instancji z dnia (...) kwietnia 2000r., z którego wynika, że "postanowiłem dokończyć budowę obiektu". W odwołaniu od decyzji rozbiórkowej skarżący nie podnosi, że nie jest inwestorem, ale wręcz, że "dokończył budowę budynku gospodarczego, bo zbyt późno otrzymał decyzję rozbiórkową" /(...) lutego 2000 r./; - również z prowadzonego postępowania egzekucyjnego wynika, że R J zobowiązał się, że "sam rozbierze budynek" /(...) kwiecień 2005 r./. Wszystkie powyżej wymienione argumenty przemawiają bezspornie za tym, iż inwestorem budynku gospodarczego jest R J. Dopiero teraz we wniosku o stwierdzenie nieważności z (...) kwietnia 2006 r. R J stwierdził, że nie jest inwestorem. Przez 6 lat więc nie kwestionował tego, że jest inwestorem. Fakt ten jest więc niezaprzeczalny. Nie można się też zgodzić z zarzutem skargi, iż wystąpiło rażące naruszenie prawa wymienione w pkt 2 art. 156 § 1 kpa związane z doręczeniem decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 stycznia 2003 r., której skarżący nie otrzymał. Rażące naruszenie prawa jest zjawiskiem o wyjątkowym charakterze. Wyjątkowość ta polega na tym, że prowadzi ona w konkretnej sprawie do odstąpienia od ogólnej zasady stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych. Nie każde – nawet oczywiste naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. /komentarz: Piotr Przybysz do Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 Kodeks postępowania administracyjnego, LexPolonicaMaxima/. O rażącym naruszeniu prawa decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie ono za sobą pociąga. /vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w (...) z dnia (...) listopada 2002 r. sygn. akt II SA/Kr 94/99/. Do rażącego naruszenia prawa dochodzi wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a ponadto jego obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczonej w/w decyzji widnieje nazwisko R J, zatem została dobrze zaadresowana /skoro R J jest inwestorem/ i brak jest podstaw do kwestionowania, że nie została prawidłowo doręczona. Odnośnie zaś sfałszowania w/w zwrotnego potwierdzenia odbioru i postępowania prowadzonego w tej sprawie przez Prokuraturę – w razie pozytywnego dla skarżącego załatwienia sprawy – będzie to ewentualną przesłanką do wznowienia postępowania /art. 145 § 1 pkt 1 kpa/. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.