VII SA/Wa 1974/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej K. Z. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r. nr 38 poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, zwana dalej "kpa"), nakazał [...] rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku letniskowego o konstrukcji drewnianej, o wymiarach 6,10 x 6,20 m wraz z zadaszonym tarasem o wymiarach 1,80 x 4,70 m, zlokalizowanego na działce nr [...] w m. [...] gm. [...] oraz uporządkowanie terenu po wykonanej rozbiórce. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że czynności kontrolne przeprowadzone organ I instancji w dniu [...] marca 2016 r. pozwoliły ustalić, że na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...] znajduje się budynek letniskowy o konstrukcji drewnianej, parterowy, z dachem dwuspadowym pokrytym blachodachówką o wymiarach 6,10 x 6,20 m wraz z zadaszonym tarasem o wymiarach 1,80 x 4,70 m, przykrytym dachem jednospadowym. Budynek wyposażony jest w następujące instalacje: wodna (wodociąg), kanalizacyjna (szambo), elektryczna. Zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika właścicielki nieruchomości, przedmiotowy budynek został wybudowany około 1982 roku przez poprzedniego właściciela działki. Teren działki jest porośnięty lasem w wieku kilkudziesięciu lat. Pełnomocnik właścicielki nieruchomości nie przedłożył zgłoszenia ani pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku letniskowego. Organ odwoławczy podkreślił, że nie budzi wątpliwości konieczność zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Jak bowiem wynika z treści art. 103 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2, z którego wynika, iż przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem, w ocenie organu, w przypadku przedmiotowej samowoli budowlanej zastosowanie znajdzie art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z powołanym przepisem, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub, 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Organ podniósł, iż zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 13 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1521/08, celem art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane jest eliminowanie samowoli budowlanej pozostającej w kolizji z przepisami o planowaniu przestrzennym. Zwrot "obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przewidziany pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę" sformułowany został w czasie teraźniejszym. Wykładnia językowa omawianego przepisu wskazuje zatem jednoznacznie, że do oceny stanu faktycznego co do przeznaczenia gruntu stosować należy stan prawny z daty orzekania o skutkach samowoli budowlanej, a nie z daty jej realizacji. Zatem, zasadne jest dokonanie analizy obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego mając na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13, z której wynika, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. W niniejszej sprawie, jak ustalił organ I instancji, na podstawie pisma Wójta Gminy [...] znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., dla terenu, na którym znajduje się sporny obiekt brak jest aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz założeń do tego planu. Z dołączonej do akt sprawy kopii mapy z 1994 r. wynika, że teren działki nr [...] był gruntem leśnym (Ls V). Natomiast z mapy z 1988 r. wynika, że część działki nr [...], z której w 1992 r. wydzielono działkę nr [...] również stanowiła grunty leśne. Z kolei, jak wynika z informacji udzielonej przez Wójta Gminy [...] przy piśmie z dnia 3 lipca 2015 r. ww. działka w dacie budowy spornego budynku stanowiła grunt leśny. Organ odwoławczy podkreślił, że w toku odrębnego postępowania prowadzonego pod znakiem sprawy [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził postępowanie dowodowe zmierzające przede wszystkim do ustalenia przeznaczenia terenu, na którym powstał m.in ww. budynek. W toku tego postępowania przy piśmie Wójta Gminy [...] z dnia 21 września 2015 r., znak: [...]r. przesłano kopię uchwały Rady Gminy w [...] z dnia [...] listopada 1994 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] wraz z załącznikami graficznymi dotyczącymi m. in. działki nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...]. W treści ww. pisma wskazano ponadto, że w dniu [...] marca 2015 r. Rada Gminy [...] podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego m.in ww. nieruchomość. Organ wskazał iż analiza treści przekazanego do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego w/w uchwałą Gminy [...] z dnia [...] listopada 1994 r. pozwoliła ustalić, iż także działka na której znajduje się sporny budynek położona była na terenach leśnych z zabudową letniskową. Z części opisowej ww. planu wynika, iż był to teren bez możliwości dalszej zabudowy z zakazem przeprowadzania remontów utrwalających istniejącą zabudowę w celu stopniowego przywrócenia terenom funkcji leśnej. Z powyższego, w ocenie organu bezspornie wynika, iż ww. plan miejscowy nie dopuszczał do budowy w sposób legalny nowych obiektów o charakterze odpowiadającym przedmiotowemu budynkowi, ponadto nie dopuszczał aby obiekty wykonywane legalnie poddawane były jakimkolwiek remontom czy rewitalizacji. Tym bardziej zatem, w świetle powołanych zapisów brak jest możliwości sanowania budowy obiektów powstałych na ww. terenie w sposób samowolny. Organ podniósł, iż z informacji udzielonej przez Wójta Gminy [...], w innych postępowaniach dotyczących tego terenu, wynika, że Gmina [...] nie posiada planów miejscowych, które obowiązywałyby dla ww. terenu w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku, a zatem w dacie budowy przedmiotowego obiektu. Z pism Gminy wynika również, że tereny te stanowiły obszary leśne i stanowią do chwili obecnej. W świetle powyższego zaszła zatem, w ocenie organu, okoliczność o jakiej mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. przesądzająca o braku możliwości legalizacji samowoli budowlanej polegającej na realizacji budynku rekreacyjnego w związku z przeznaczeniem terenu, na którym został on zrealizowany wykluczającym jego zabudowę. Powyższa niezgodność stanowi samoistną przesłankę wskazującą na konieczność nakazania rozbiórki przedmiotowej samowoli budowlanej. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wskazał, że uchwała dotycząca przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostaje bez wpływu na ocenę możliwości legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej. Taką możliwość daje bowiem tylko opracowany, uchwalony i obowiązujący w dacie orzekania plan miejscowy, nie zaś plany bądź założenia jego uchwalenia, które nie stanowią prawa miejscowego. Skargę na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] wnosząc o jej uchylenie oraz o zawieszenie postępowania sądowego wobec wszczęcia przez Radę Gminy [...] postępowania w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...], który obejmować będzie przedmiotową nieruchomość, do czasu zakończenia ww. postępowania przez Radę Gminy [...]. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 kpa poprzez załatwienie sprawy, wbrew interesowi społecznemu i słusznemu interesowi obywateli oraz naruszenie art. 77 § 1 i § 4 kpa poprzez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całości materiału dowodowego oraz pominięcie faktów powszechnie znanych oraz faktów znanych organowi z urzędu, które nie wymagają dowodu. W uzasadnieniu skargi podniosła, że tereny na których położona jest przedmiotowa nieruchomość, na początku lat 80-tych XX wieku za aprobatą organów administracyjnych przekształciły się de facto się w tereny rekreacyjne. Istniejący na tym obszarze drzewostan stracił swój gospodarczy charakter i obecnie podkreśla jedynie rekreacyjny i prozdrowotny charakter terenów. Powszechność zabudowy letniskowej, na przedmiotowym terenie skutkować powinna, w ocenie skarżącej, derogacją obowiązującego miejscowego prawa wobec jego powszechnego nieprzestrzegania przez ogół właścicieli nieruchomości położonych na terenie miejscowości [...]. Ponadto, skarżąca zaznaczyła, że uchwalony w 1994 r. plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] sankcjonował istnienie na przedmiotowej nieruchomości zabudowę o charakterze rekreacyjnym. Plan zagospodarowania przestrzennego z 1994 r. przestał obowiązywać, jednak jego ustalenia do czasu uchwalenia nowego planu powinny być wiążące dla organów. Zdaniem skarżącej, powyższą wiedzę organy powinny mieć z urzędu, bowiem na terenie miejscowości [...] problem legalności zabudowań rekreacyjnych dotyczy ponad dwustu nieruchomości, wobec których wszczęto postępowania administracyjne, a na terenie Gminy [...] problem ten dotyczy ponad 1500 nieruchomości. Organ drugiej instancji poruszył w prowadzonym przez siebie postępowaniu treść planu zagospodarowania przestrzennego z 1994 r. i zauważył, że na przedmiotowym terenie usankcjonowane były ww. prawem tereny leśne z zabudową rekreacyjną. Skarżąca podkreśliła, że przedmiotowy budynek powstał przed 1994 r., co oznacza, że plan zagospodarowania przestrzennego z 1994 r. legalizował jego istnienie, i obecnie nie można uznać, że na działce przedmiotowej istnieje samowola budowlana. Wskazała, iż wolą mieszkańców i Rady Gminy [...] jest, by tereny objęte ww. studium oraz opracowywanym planem zagospodarowania przestrzennego miały w dalszym ciągu charakter rekreacyjny, oraz by gmina mogła w dalszym ciągu czerpać korzyści z rozwijającej się od lat 80-tych XX wieku infrastruktury turystycznej. Skarżąca podniosła, iż Rada Gminy [...] wszczęła postępowanie w przedmiocie uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o istniejące studium uwarunkowań, które dla przedmiotowej nieruchomości przewiduje tereny o charakterze rekreacyjnym. Wobec powyższego, organy powinny wstrzymać się z wydaniem decyzji rozbiórkowych do czasu zakończenia postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest uchwalenie nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postępując odmiennie organy działają wbrew interesowi społecznemu i słusznemu interesowi obywateli. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 2 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącej złożył do akt sądowych odpis uchwały Rady Gminy w [...] Nr [...] z [...] listopada 1994 r. oraz pismo Wójta Gminy [...] z 24 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej "ppsa", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem sąd uznał, iż zapadła ona z naruszeniem art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa, bowiem organy nadzoru budowlanego nie przeprowadziły prawidłowo postępowania dowodowego i nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję nakazującą [...] rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku letniskowego o konstrukcji drewnianej, o wymiarach 6,10 x 6,20 m wraz z zadaszonym tarasem o wymiarach 1,80 x 4,70 m, zlokalizowanego na działce nr [...] w m. [...], gm. [...] oraz uporządkowanie terenu po wykonanej rozbiórce. W sprawie bezspornym jest, że przedmiotowy budynek letniskowy został wybudowany w latach 80-tych XX wieku, a skarżąca nie posiada dokumentacji związanej z budową, która potwierdziłaby, że budynek letniskowy został wybudowany legalnie. W tej sytuacji organy nadzoru budowlanego trafnie przyjęły, że budynek został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, którą należy eliminować z użyciem środków prawnych przewidzianych w ustawie z 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Celem wprowadzenia powołanego przepisu było umożliwienie inwestorom, którzy dopuścili się samowoli budowlanej pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, skorzystania z mniej restrykcyjnych przepisów poprzedniej ustawy w zakresie legalizacji tej samowoli budowlanej. Art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowi, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy właściwy organ administracji stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Podstawowym warunkiem legalizacji samowoli budowlanej jest więc zgodność obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym. Wątpliwości dotyczące stosowania przepisów o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. zostały wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 grudnia 2013r, II OPS 2/13. Z uchwały tej wynika, że wprawdzie przy stosowaniu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. podstawą orzekania powinny być przepisy o planowaniu przestrzennym obowiązujące w dniu orzekania przez organ administracji, lecz nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi - zwłaszcza z zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa wynikającą z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), zasadą ochrony własności (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP) i zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) - byłoby orzeczenie nakazu rozbiórki z powodu niezgodności obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w czasie orzekania przez organy z pominięciem oceny przeznaczenia terenu w okresie wcześniejszym. O ile samo zjawisko samowoli budowlanej należy uznać za wysoce naganne, o tyle jednak w razie bierności organów administracji, które nie podejmowały żadnych działań zmierzających do legalizacji tej samowoli, podczas gdy stan prawny w zakresie przepisów o planowaniu przestrzennym był przez lata korzystniejszy dla inwestora, interes prawny takiego inwestora zasługuje na konstytucyjną ochronę. W konsekwencji, w ww. uchwale Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane są przepisy obowiązujące w dniu orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od początku jego budowy. W rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, nie zostało przeprowadzone postępowanie zmierzające do ustalenia przeznaczenia przedmiotowego terenu od daty budowy budynku letniskowego. Ustalając bowiem to przeznaczenie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ograniczył się do analizy uchwały Rady Gminy w [...] z dnia [...] listopada 1994 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], a więc planu, który obowiązywał już po wybudowaniu kwestionowanego budynku letniskowego. Z rozważań organu odwoławczego wynika, że analiza treści tego planu pozwoliła ustalić, iż także działka, na której znajduje się sporny budynek letniskowy położona była na terenach leśnych z zabudową letniskową. Z części opisowej ww. planu wynika natomiast, iż był to teren bez możliwości dalszej zabudowy z zakazem przeprowadzania remontów utrwalających istniejącą zabudowę w celu stopniowego przywrócenia terenom funkcji leśnej. W ocenie organu wojewódzkiego, powołany plan miejscowy nie dopuszczał zatem na tym terenie w sposób legalny budowy nowych obiektów o charakterze odpowiadającym przedmiotowemu budynkowi, a wobec już wybudowanych legalnie nie dopuszczał ich remontów bądź rewitalizacji. Niemniej jednak, skoro powyższy plan miejscowy określał przeznaczenie przedmiotowej działki jako tereny leśne z zabudową letniskową bez możliwości dalszej zabudowy, z zakazem przeprowadzania remontów utrwalających istniejącą zabudowę w celu stopniowego przywrócenia terenom funkcji leśnej, to oznacza to, iż plan dopuszczał istniejącą zabudowę letniskową, a za taką należy uznać budynek letniskowy wybudowany w latach 80 – tych XX wieku. Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę, w świetle przytoczonej wyżej uchwały NSA z 16 grudnia 2013 r., organy obowiązane będą do dokonania ustaleń dotyczących sprawdzenia przeznaczenia nieruchomości skarżącej od daty budowy spornego budynku letniskowego, z uwzględnieniem przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] w [...] z dnia [...] grudnia 1988 r., do którego odwołuje się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalony w dniu [...] listopada 1994 r., na konieczność analizy którego powołał się również na rozprawie w dniu 2 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącej. Organ powinien także zwrócić się do Starostwa Powiatowego w [...] prowadzącego ewidencję gruntów i budynków dla tego terenu o informację dotyczącą statusu działki nr ew. [...], z której w 1992 r. wydzielono działkę nr [...], na początku lat osiemdziesiątych. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 ww. ustawy.