VII SA/Wa 1975/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, asesor WSA Aneta Żak, Protokolant st. spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2023 r. sprawy ze skargi M. D. i Z. D. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 4 sierpnia 2022 r. znak: DLI-III.7620.20.2021.WK.11 w przedmiocie ustalenia lokalizacji gazociągu wysokiego ciśnienia oddala skargę Wojewoda Wielkopolski na wniosek P. sp. z o. o. decyzją z dnia 5 sierpnia 2021 r. nr 12/2021, na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a."), art. 5 ust. 1 w zw. z art. 38 pkt 4 lit. h, art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz. U. z 2020 r., poz. 1866 ze zm., dalej: "specustawa gazowa"), ustalił na rzecz wnioskodawcy lokalizację inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu, polegającej na budowie odcinka gazociągu wysokiego ciśnienia DN500 MOP 6,3 MPa o długości ok. 20,8 km, realizowanej w ramach inwestycji pn. "Budowa gazociągu wysokiego ciśnienia MOP 6,3 DN 500 relacji [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województwa wielkopolskiego", zlokalizowanej na działkach (szczegółowo oznaczonych w sentencji decyzji) w gminach C., K. i L. (powiat k.). W decyzji Wojewoda określił: teren objęty inwestycją towarzyszącą inwestycjom w zakresie terminalu, w tym linie rozgraniczające teren inwestycji (pkt I), warunki techniczne realizacji inwestycji (pkt II), warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczące przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym (pkt III), warunki ochrony przeciwpożarowej (pkt IV), wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (pkt V), zatwierdzenie podziału nieruchomości (pkt VI), oznaczenie nieruchomości lub ich części, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa (pkt VII), oznaczenie nieruchomości, w tym gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa pokrytych wodami, gruntów stanowiących pas drogowy bądź gruntów objętych obszarem kolejowym, w stosunku do których ogranicza się sposób korzystania z nieruchomości (pkt VIII), termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń (pkt IX). Po rozpatrzeniu odwołania M. D. i Z. D., Minister Rozwoju i Technologii decyzją z dnia 4 sierpnia 2022 r., znak DLI-III.7620.20.2021.WK.11, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 5 ust. 3 w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu - utrzymał w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z 5 sierpnia 2021 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja Wojewody Wielkopolskiego została wydana w oparciu o przepisu specustawy gazowej, w brzmieniu po jej nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej. Zastosowano przepisy specustawy gazowej w brzmieniu obowiązującym od dnia 27 maja 2021 r. Po przytoczeniu art. 38 pkt 4 lit. h, art. 39 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 specustawy gazowej, Minister stwierdził, że wniosek inwestora zawiera wszystkie elementy wymagane na podstawie art. 6 w zw. z art. 39 ust. 1 ww. ustawy. W ocenie organu odwoławczego, Wojewoda Wielkopolski prawidłowo przeprowadził postępowanie, dokonywał doręczeń oraz informował zainteresowane podmioty, zgodnie z wymogami zawartymi w specustawie gazowej. Decyzja organu I instancji czyni zadość wymogom art. 10 ust. 1 i 2 specustawy gazowej. Odnosząc się do odwołania, Minister podał, że organy orzekające nie były uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Niedopuszczalna była ocena racjonalności, czy aspektów ekonomicznych i społecznych koncepcji przedstawionej przez inwestora. To inwestor we wniosku o wydanie decyzji decyduje o przebiegu inwestycji oraz o wielkości terenu niezbędnego dla jej realizacji. Samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych. Organy nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie organów podlega tylko zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy gazowej. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu oraz inwestycji towarzyszących, nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach specustawy gazowej organ zobligowany był ustalić lokalizację inwestycji w wersji zgodnej z wnioskiem inwestora. Odwołujący podnosili w szczególności zarzut naruszenia art. 140 Kodeksu cywilnego, poprzez uniemożliwienie korzystania z działki nr [...], z obrębu [...] (stanowiącej ich własność) na dotychczasowych warunkach oraz zgodnie ze społeczno-gospodarczym jej przeznaczeniem. Zarzucili nieuwzględnienie słusznego interesu stron oraz pominięcie ich stanowiska. W ich ocenie wydanie decyzji spowoduje, że korzystanie z działki nr [...] będzie niebezpieczne oraz będzie negatywnie wpływać na środowisko naturalne. W tym kontekście Minister podkreślił, że brak zgody odwołujących się na lokalizacje inwestycji na ich działce, w koncepcji przyjętej przez inwestora i zatwierdzonej przez organ, nie stanowi o wadliwości decyzji, gdyż przepisy, nie uzależniają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu na danej nieruchomości od wyrażenia zgody podmiotu będącego właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym tej nieruchomości. Dalej organ wskazał, że nieruchomość skarżących została wymieniona w Tabeli 2, znajdującej się w pkt VIII decyzji. Po przytoczeniu art. 24 ust. 1 i ust. 1 b specustawy gazowej Minister podał, że ograniczenie wymienione w tych przepisach, nazywane jest w doktrynie prawa służebnością publiczną. Służebność publiczna kształtuje treść prawa własności narzucając właścicielowi obowiązek określonego zachowania (znoszenia ingerencji). Jej istotą jest ograniczenie uprawnień właścicielskich i narzucenie publicznego współkorzystania z nieruchomości. Organ odwoławczy zaznaczył, że w omawianym przypadku nie stosuje się procedury uzyskiwania zgody właściciela nieruchomości na ograniczenie w korzystaniu z niej. Wszystkie działania w ramach lokalizacji inwestycji gazowej dokonywane są w oparciu o władztwo administracyjne. Rolą organów było sprawdzenie kompletności wniosku inwestora w świetle wymogów ustawowych oraz badanie czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Tylko w przypadku stwierdzenie, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza określony przepis prawa, możliwa byłaby odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji w wersji inwestora. Minister wskazał, że ograniczenie sposobu korzystania m. in. z nieruchomości odwołujących się następuje na rzecz inwestora: na czas budowy, tj. do dnia, w którym upłyną trzy miesiące od daty ostateczności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, w zakresie określonym w załącznikach nr 1 do decyzji linią ciągłą koloru żółtego, bezterminowo w zakresie określonym w załączniku nr 1 do decyzji linią przerywaną koloru fioletowego. Działka skarżących została objęta regulacją art. 24 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1b specustawy gazowej – jako nieruchomość, co do której ograniczenie w korzystaniu nastąpi na czas oznaczony (na czas budowy przedsięwzięcia) oraz bezterminowo. Na mapie w skali 1:500 przedstawiającej granice terenu objętego inwestycją, przedłożonej przez inwestora wraz z wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej, działka nr [...] została objęta w części linią przerywaną koloru różowego (fioletowego), stanowiącą – zgodnie z legendą mapy – granicę obszaru, w stosunku do którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej (ograniczenie na czas stały), oraz linią koloru żółtego, opisaną jako granica obszaru w stosunku do którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1b specustawy gazowej (ograniczenie na czas określony). Powołując się na pismo inwestora z dnia 23 listopada 2021 r. organ odwoławczy wskazał, że lokalizacja gazociągu została wybrana w sposób optymalny, uwzględniający cel jej przeprowadzenia. Trasa planowanego gazociągu została zaprojektowana na podstawie oględzin, mając na względzie eliminację kolizji z innymi przeszkodami istniejącymi w terenie. Nadto wskazano, że wytyczenie przebiegu inwestycji odbyło się na etapie postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia i w tym postępowaniu społeczeństwo mogło wnosić uwagi co do trasy projektowanej inwestycji. Skarżący nie zgłaszali w toku postępowania prowadzonego przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł. żadnych uwag i wniosków. Organ odwoławczy przytoczył art. 86 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1029) wskazując, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter rozstrzygnięcia wstępnego względem przyszłej decyzji lokalizacyjnej i pełni wobec niej funkcję prejudycjalną. Określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunki realizacji przedsięwzięcia nie mogły być modyfikowane na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Odnosząc się do argumentów odwołujących się, że decyzja spowoduje brak możliwości korzystania z działki nr [...] na dotychczasowych warunkach, w tym jej wykorzystywania w celach rolniczych, Minister stwierdził, że tego typu kwestie nie stanowią przedmiotu rozważań organu orzekającego w sprawie lokalizacji inwestycji gazowej. Organ zauważył, że z istoty gazociągu, będącego inwestycją liniową, wynika ingerencja w prawa przysługujące innym podmiotom w stosunku do nieruchomości objętych planowaną inwestycją. Ponadto, zgodnie z wyjaśnieniami inwestora, działka nr [...] będzie mogła być uprawiana zgodnie z jej dotychczasowym przeznaczeniem, ponieważ przeprowadzone w czasie budowy gazociągu roboty ziemne nie będą miały wpływu na teren, a zwłaszcza warunki glebowe. Po zakończeniu inwestycji nieruchomość będzie mogła być wykorzystywana do dalszej produkcji rolnej w takim zakresie jak dotychczas. Ograniczenie w korzystaniu zarówno na czas stały, jak i na czas budowy, zostało określone jako niezbędne w celu prowadzenia budowy oraz ze względu na pas montażowy, biegnący na działce skarżących (szerokość ok. 25 m w terenie rolnym). Zdaniem organu odwoławczego, ograniczenie w korzystaniu z działki odwołujących się, jest uzasadnione i niezbędne dla realizacji przedmiotowej inwestycji. Organ wskazał również na tryb postępowania odszkodowawczego oraz możliwość żądania wykupu przez inwestora nieruchomości, która częściowo jest zajęta pod inwestycję gazową, przewidziane w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Minister podkreślił, że własność nieruchomości skarżących została ograniczona w celu publicznym – w sposób i na zasadach określonych w specustawie gazowej. Ograniczenie prawa własności nastąpiło w zakresie, w jakim nie narusza istoty tego prawa. Interes ogólny (publiczny) wymagał ograniczenia uprawnień indywidualnych podmiotów. Odnosząc się do zarzutów dotyczących zagrożenia bezpieczeństwa w korzystaniu z nieruchomości skarżących oraz konsekwencji środowiskowych, Minister zaznaczył, że oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko i ludzi zostało przeanalizowane w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ nie podzielił zarzutów naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. Za niezasadne zostały uznane zarzuty naruszenia art. 84 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a. W ocenie organu, nie zaistniała konieczność przeprowadzania dowodów z opinii biegłego, a okoliczności mające znaczenie dla sprawy zostały przez organy orzekające ustalone w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Przepisy specustawy gazowej nie obligowały inwestora do przeprowadzenia konsultacji. Minister uznał zarzut naruszenia art. 8 i 107 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 6-8 specustawy gazowej, za bezzasadny. Specustawa nie nakładała obowiązku doręczenia odwołującym się decyzji wraz z załącznikami. Za niezasadny został uznany również zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 2 specustawy gazowej oraz art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81a § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 107 § 1 i 5 k.p.a., jak również art. 11 k.p.a. Podsumowując Minister Rozwoju i Technologii stwierdził, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja nie naruszają prawa, a zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. M. D. i Z. D. w skardze do WSA w Warszawie, zarzucili.: 1. naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji Wojewody Wielkopolskiego i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji pomimo, że organ naruszył: - art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez wydanie decyzji, która uniemożliwia korzystanie z działki nr 3 na dotychczasowe cele, - art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżących jako właścicieli działki, działka przestanie spełniać swoje przeznaczenia jako działka rolna, a korzystanie z niej będzie stwarzać realne zagrożenie bezpieczeństwa, w tym dla środowiska naturalnego, - art. 24 ust. 1 specustawy gazowej nie uwzględniając, że wejście inwestora na teren nieruchomości i podjęcie prac budowlanych w zakresie gazociągu będzie miało miejsce przed rozpoczęciem robót budowlanych, - art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez ustalenia faktycznych, które nie były znane skarżącym, - art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niepowołanie biegłych z zakresu ochrony środowiska, gleboznawstwa oraz rolnictwa do oceny oddziaływania gazociągu na powierzchnię terenu i gleby oraz wpływu na prowadzenie gospodarki rolnej na działce skarżących, a także brak nałożenia obowiązku sporządzenia opinii zawierającej ocenę porealizacyjną, - art. 85 § 1 k.p.a. poprzez brak dokonania oględzin działki skarżących, - art. 10 ust. 1 pkt 2 specustawy gazowej poprzez brak wskazania dokładnego i konkretnego położenia gazociągu, - art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1, 85 § 1 k.p.a., art. 80 oraz 81a § 1 k.p.a. poprzez: • niewyznaczenie trasy przebiegu nitki gazociągu w konkretnej lokalizacji (na działce skarżących), • nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłych z zakresu ochrony środowiska, gleboznawstwa oraz rolnictwa (w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 specustawy gazowej), • brak przeprowadzenia dowodu z oględzin, • poczynienie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, • zinterpretowanie stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, • brak ustalenia i zidentyfikowania interesów osób trzecich, które mogłyby podlegać ochronie w sposób wymagający szczególnego określenia w decyzji (w zw. z art. 10 ust. pkt 5 specustawy gazowej), 2. Naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia 5 sierpnia 2021 r. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zaskarżoną decyzją Minister Rozwoju i Technologii utrzymał w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej w zakresie terminalu gazu ziemnego w Świnoujściu, polegającej na budowie odcinka gazociągu wysokiego ciśnienia DN500 MOP 6,3 MPa o długości ok. 20,8 km, realizowanej w ramach inwestycji pn. "Budowa gazociągu wysokiego ciśnienia MOP 6,3 DN500 relacji [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województwa wielkopolskiego", zlokalizowanej na wskazanych działkach. Z uwagi na liniowy charakter inwestycji, skarga M. D. i Z. D. podlegała merytorycznej kontroli Sądu wyłącznie w zakresie uzasadnionym interesem prawnym skarżących, wynikającym z objęcia decyzją lokalizacyjną działki nr ewid. [...], z obrębu [...]. Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 specustawy gazowej, określa ona zasady przygotowania, realizacji i finansowania inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu wymaganych ze względu na istotny interes bezpieczeństwa państwa oraz inwestycji towarzyszących. W myśl art. 38 pkt 4 lit. h specustawy gazowej, budowa gazociągu [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw łódzkiego i wielkopolskiego, realizowana przez P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T., jest inwestycją towarzyszącą inwestycjom w zakresie terminalu. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy art. 5 ust. 1 oraz art. 39 ust. 1 specustawy gazowej. Pierwszy z nich stanowi, że decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, na wniosek inwestora, wydaje właściwy miejscowo wojewoda. Wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu może odnosić się do całości lub części zadania inwestycyjnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2. Do inwestycji towarzyszących, zgodnie z art. 39 ust. 1 specustawy gazowej, stosuje się przepisy rozdziałów: 2 (Przygotowanie inwestycji w zakresie terminalu – art. 5 – 19), 3 (nabywanie tytułu prawnego do nieruchomości i realizacja inwestycji w zakresie terminu – art. 20-30) i 6 (Postępowanie administracyjne dla realizacji inwestycji w zakresie terminu – art. 34-37a) oraz art. 43, z uwzględnieniem ust. 1a i 1b. Inwestorem jest podmiot realizujący inwestycję w zakresie terminalu lub inwestycję towarzyszącą (art. 1 ust. 2 pkt 3 specustawy gazowej). Elementy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, a więc również elementy, które musi zawierać decyzja o lokalizacji inwestycji towarzyszącej terminalowi, zostały wymienione w art. 10 ust. 1 specustawy gazowej. Zgodnie z tym przepisem, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu określa i zawiera: 1) określenie granic terenu objętego inwestycją w zakresie terminalu, w tym określenie: a) linii rozgraniczających teren inwestycji, b) granic obszaru, w stosunku do którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 3, 6 i 6a, c) granic obszaru, w stosunku do którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1; 2) warunki techniczne realizacji inwestycji; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczące przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym; 4) warunki ochrony przeciwpożarowej dla inwestycji; 5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich; 6) zatwierdzenie podziałów nieruchomości, o których mowa w art. 20 ust. 1 lub 1a; 7) oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 3 i 6; 7a) oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 6a; 8) oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1, w tym gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa pokrytych wodami, gruntów stanowiących pas drogowy lub gruntów objętych obszarem kolejowym, jeżeli inwestycja w zakresie terminalu wymaga przejścia przez te grunty, oraz gruntów stanowiących pas drogowy, jeżeli inwestycja w zakresie terminalu wymaga budowy lub przebudowy zjazdów na tych gruntach; jeżeli inwestycja w zakresie terminalu wymaga przejścia przez grunty stanowiące własność Skarbu Państwa pokryte wodami, grunty stanowiące pas drogowy lub grunty objęte obszarem kolejowym, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu określa sposób, miejsce i warunki umieszczenia na tych gruntach obiektów lub urządzeń; w przypadku gdy inwestycja w zakresie terminalu wymaga budowy zjazdów, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu określa także lokalizację i parametry techniczne zjazdów, a gdy wymaga przebudowy zjazdów – ich parametry techniczne; 8a) wskazanie podmiotów innych niż inwestor, na rzecz których ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma nastąpić zgodnie z art. 24 ust. 1a; 8b) wskazanie okresu, w jakim decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywoływać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1, w przypadku gdy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 24 ust. 1, ma nastąpić na czas określony; 9) termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń; 10) lokalizację sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej oraz kabli i rurociągów, określoną za pomocą współrzędnych geocentrycznych geodezyjnych, ich charakterystyczne parametry techniczne, szczegółowe warunki i wymagania wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie, o którym mowa w art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. Sąd, po analizie akt sprawy stwierdza, że organ odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego, wobec czego bezpodstawne okazały się zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Decyzja organu I instancji zawiera wszystkie obligatoryjne elementy, wymagane przepisem art. 10 ust. 1 specustawy gazowej, zaś wniosek inwestora, spełnia wymogi art. 6 ust. 1 ww. ustawy. Zaznaczyć należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu oraz inwestycji towarzyszących nie ma charakteru uznaniowego. Właściwy miejscowo wojewoda zobligowany jest - w przypadku spełnienia przez inwestora wymagań określonych w specustawie gazowej - ustalić lokalizację inwestycji w wersji zgodnej z wnioskiem. Podkreślić należy, że organy orzekające nie mają uprawnienia do oceny racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizacje danej inwestycji toczy się na wniosek inwestora, którym organ administracji jest związany. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz tego, czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 1636/22) Za bezpodstawne należy uznać twierdzenia strony skarżącej, wskazujące, że w postępowaniu prowadzonym przed Wojewodą Wielkopolskim naruszono art. 7, art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. Minister Rozwoju i Technologii wykazał, że decyzja Wojewody Wielkopolskiego nie przewiduje rozwiązań, które wprowadzają nadmierną, a w szczególności nieuzasadnioną ingerencję w przysługujące skarżącym prawo własności nieruchomości. Choć własność nieruchomości skarżących została ograniczona z uwagi na konieczność realizacji celu publicznego - to w sposób i na zasadach określonych specustawą gazową, a ograniczenie to nie narusza istoty prawa własności. Projektowanie trasy gazociągu podlega rygorystycznym regułom określonym w przepisach technicznych oraz determinowane jest przez istniejącą zabudowę terenu. Rolą organu, której w ocenie Sądu Wojewoda Wielkopolski zadośćuczynił, było wyważenie interesów inwestora jak i indywidualnych podmiotów, którym przysługują tytuły prawnorzeczowe do nieruchomości, objętych przebiegiem inwestycji. Ograniczenie decyzją lokalizacyjną sposobu korzystania z nieruchomości, unormowane zostało w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej. Przepis powyższy stanowi, że w odniesieniu do nieruchomości objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, oznaczonych zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8, w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia na nich budowy inwestycji w zakresie terminalu, a także prac związanych z rozbiórką, przebudową, zmianą sposobu użytkowania, utrzymaniem, eksploatacją, użytkowaniem, remontami oraz usuwaniem awarii, wojewoda w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ograniczy, za odszkodowaniem, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia w szczególności na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do założenia, przeprowadzenia oraz korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przepisy art. 124 ust. 4-7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Zgodnie natomiast z art. 24 ust. 1b specustawy gazowej, na wniosek inwestora ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić na czas określony. W stosunku do działki nr [...], z obrębu [...], ograniczono sposób korzystania z niej zarówno na czas oznaczony, tj. na czas budowy planowanego przedsięwzięcia oraz bezterminowo. Obecnie brak jest podstaw do twierdzenia, że działka ta nie będzie mogła być wykorzystywana na dotychczasowe cele - rolnicze. Zauważyć również należy, że przepisy specustawy gazowej oraz przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowią gwarancję dla właścicieli nieruchomości, objętych ograniczeniem sposobu ich korzystania, przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego oraz uzyskania w odrębnym trybie odszkodowania za doznane szkody, jak również przyznają uprawnienie do żądania nabycia od nich własności nieruchomości, co do której niemożliwe jest dalsze prawidłowe korzystanie w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem. Pomimo ingerencji w prawo własności, przewidziano równoważenie potencjalnych strat i szkód w związku z inwestycją gazową. Powyższe nie narusza proporcji między interesem publicznym a ingerencją w prawo własności, przewidując rekompensatę za ograniczenie praw właściciela nieruchomości, objętej decyzją lokalizacyjną. Charakterystyczne dla specustawy są przepisy służące przyspieszeniu postępowania, w tym przepisy dotyczące dokonywania doręczeń w postępowaniu lokalizacyjnym. Art. 12 specustawy gazowej nakłada na wojewodę obowiązek doręczenia decyzji wnioskodawcy, natomiast pozostałe strony zawiadamiane są o jej wydaniu w sposób szczegółowo opisany w tym przepisie. Wraz z zawiadomieniem informuje się strony o miejscu, w którym mogą zapoznać się z treścią decyzji. Z przedstawionej regulacji nie wynika obowiązek doręczenia pozostałym stronom postępowania decyzji lokalizacyjnej wraz z załącznikami. Jako niezasadny Sąd ocenił zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Podkreślić bowiem należy, że uchybienie zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu może stanowić podstawę uchylenia decyzji wyłącznie w sytuacji wykazania, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do skarżących taka zależność nie została wykazana. Bezzasadne były zastrzeżenia skarżących, co do braku przeprowadzenia przez organ I instancji oględzin ich nieruchomości oraz brak powołania biegłego. Z uwagi na specyfikę postępowania lokalizacyjnego prowadzonego w trybie specustawy gazowej, jak również poprzedzenie decyzji lokalizacyjnej uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, takie dowody były zbyteczne i nieprzydatne. Wydane decyzje spełniają wymagania stawiane przez normy specustawy gazowej, a jednocześnie nie naruszają przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz norm rangi konstytucyjnej. Powyższe uzasadniało oddalenie skargi. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.