VII SA/Wa 1978/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant Marta Michta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Kierownik Urzędu Rejonowego w D. P. decyzją z dnia [...] grudnia 1991 r., Nr [...], na podstawie art. 29 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229) oraz § 43 i 44 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. (Dz.U. nr 8, poz. 48 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku P. S. z dnia [...] grudnia 1991 r. w sprawie wydania pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego w D. P. przy ul. [...], udzielił P. S. pozwolenia na budowę inwestycji. W dniu [...] czerwca 2008 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek aktualnego właściciela działki nr [...] K. J. w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. We wniosku podniesiono, że w dniu [...] grudnia 1991 r. to jest dniu wydania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę nie istniała działka nr [...], ponieważ decyzją z dnia [...] sierpnia 1991 r. została ona podzielona na działki nr [...] i [...], zatem decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w D. P. z dnia [...] grudnia 1991 r., znak: [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla domu jednorodzinnego o powierzchni użytkowej 133,6 m² w D. P. przy ul. [...] na działce nr [...], wydana P. S., została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2008 r., znak: [...], na podstawie art. 157 § 1, § 2 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) po wszczęciu postępowania na wniosek K. J. w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stwierdził nieważność ww decyzji, W uzasadnieniu decyzji Wojewoda powołał prze[is art. 29 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), którego stanowi, że w pozwoleniu na budowę mogą być jednocześnie rozstrzygnięte sprawy urbanistycznego i architektonicznego zagospodarowania terenu inwestycji lub działki budowlanej. Organ, powołał również przepis art. 28 ww. ustawy, stwierdzający, że roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. z 1975, Nr 8, poz. 48), gdzie w § 47 ust. 1 stwierdza się, że plan zagospodarowania działki budowlanej należy sporządzić na aktualnej mapie, dopuszczonym przez przepisy szkicu sytuacyjnym, w skali nie mniejszej niż 1:500. Zdaniem Wojewody z ww. przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w D. P. z dnia [...] grudnia 1991 r., znak: [...], wynika,, jednoznacznie, że załączony do pozwolenia na budowę plan zagospodarowania działki winien był być sporządzony na aktualnej mapie zasadniczej lub mapie ewidencji gruntów. Za aktualną mapę należy natomiast, uznać taką, która odzwierciedla stan faktyczny granic działek w chwili wystąpienia o pozwolenie na realizację planowanej inwestycji. Kierownik Urzędu Rejonowego w D. P. decyzją, znak: [...], zatwierdził w dniu [...] sierpnia 1991 r. projekt podziału działki nr [...], położonej przy ul. G. w D. P., w wyniku zatwierdzonego podziału działki nr [...] powstały działki o numerach: [...] i [...] Organ wskazał, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w D. P., udzielająca pozwolenia na budowę została wydana w dniu [...] grudnia 1991 r., czyli cztery miesiące po wydaniu decyzji o podziale działki nr [...]. Załączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt techniczny, plan sytuacyjny budynku mieszkalnego został sporządzony na mapie sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, na której widoczna jest działka nr [...], która de facto w tym czasie już nie istniała, ponieważ decyzją z dnia [...] sierpnia 1991 r. została podzielona na dwie działki. Wojewoda stwierdził, że w okolicznościach wyżej opisanych użyta do zaprojektowania mapa była nieaktualna już w czasie składania wniosku o pozwolenie na budowę, co stanowi, rażące naruszenie § 47 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. z 1975, Nr 8, poz. 48). Jednocześnie, Wojewoda zauważył, że sporządzenie na nieaktualnej mapie Planu sytuacyjnego budynku spowodowało, że nie można było należycie ocenić. czy projektowana inwestycja spełnia wymagania obowiązujących warunków technicznych. Po rozpatrzeniu odwołania J. W., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...], uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r., znak: [...] w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w D. P. z dnia [...] grudnia 1991 r., znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że inwestor – P. S. – posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane działką nr ew. [...], na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] września 1991 r.Do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono plan sytuacyjny budynku, sporządzony na nieaktualnej mapie, na której oznaczona była działka [...], nie zaś działki [...] i [...], powstałe w wyniku jej podziału. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego,powyższa okoliczności naruszają przepis § 47 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. z 1975 r., Nr 8, poz. 48), ale naruszenie to, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, skutkującego koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 lutego 2010 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 687/09 po rozpatrzeniu skargi K. J. i M. A., uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009r., znak: [...]. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że nie podziela poglądu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w przepisie art. 156 k.p.a. Sąd stwierdził, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w D. P. z dnia [...] grudnia 1991 r., znak: [...], w sposób rażący narusza art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229), obowiązujący w dacie wydania decyzji, zgodnie, z którym pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością, z zastrzeżeniem art. 29 a ww. ustawy. Inwestycja po myśli decyzji ma być zrealizowana na działce nr ew. [...], tymczasem inwestor w dacie składania wniosku legitymował się jedynie prawem dysponowania nieruchomością stanowiącą dzialke nr ew. [...] stanowiącą jego własność. Ponadto Sąd stwierdził, że wcześniejszy podziału działki nr ew. [...], spowodował, że budynek został zlokalizowany w granicy z działką sąsiednią, organ w żaden sposób nie odniósł się do tego, mimo związanych z tym zarzutami wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Sąd uznał też, że konieczne jest wyjaśnienie kwestii przyznania odwołującej się – J. W., właścicielce działek nr ew. [...] i [...] i współwłaścicielce działki nr ew. [...], powstałych w wyniku podziału działki nr ew. [...], statusu strony. Jednocześnie Sąd podzielił stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że naruszenie w sprawie § 47 ww. rozporządzenia nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Rozpoznając sprawę po ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarzoną w nniiniejszym postępowaniu, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], po ponownym rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r., znak: [...], stwierdzającej nieważność decyzji Kierownika Urżędu Rejonowego w D. P. z dnia [...] grudnia 1991 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że miał na względzie przede wszystkim przepis art. 153 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zgodnie, z którym ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku Sądu stwierdził,że decyzją Burmistrza Miasta D. P. z dnia [...] sierpnia 1991 r., znak: [...], dokonano podziału działki nr ew. [...], w wyniku, którego powstały działki nr ew. [...] i [...], a działka nr ew. [...], o powierzchni 0,1591 ha została następnie podzielona i powstały w ten sposób działki o nr ew. [...], [...], [...], [...]. J. W. przysługuje, zatem status strony w rozumieniu art. 28 ustawy Prawo budowlane. Sporny budynek, po podziale jest usytuowany na działce [...] i graniczy w sposób bezpośredni z działkami skarżącej nr ew. [...] i [...], które znajdują się w obszarze oddziaływania zaprojektowanego budynku choćby w związku z § 12 ust. 7, § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). W związku z zarzutami naruszenia obowiązującego w dacie wydania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w D. P. z dnia [...] grudnia 1991 r., znak: [...], miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego uchwałę Rady Narodowej Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] grudnia 1985 r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania miasta [...], Główny Inspektor wyjaśnił, że plan nie zakazywał sytuowania na terenie objętym inwestycją, budynków w granicy, ani stykania się budynku z pasem jezdni. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w związku z wiążącą w niniejszej sprawie oceną prawną, zawartą w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - stwierdzeniem rażącego naruszenia przepisu art. 29 ust. 5 ustawy Prawo budowlane - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdza nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w D. P. z dnia [...] grudnia 1991 r., znak: [...],. Skargę na ww. decyzję wniosła J. W., dochodząc jej uchylenia zarzuciła obrazę przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.. Wskazała, że w niniejszej sprawie organ nie ustalił, czy składający wniosek o pozwolenie na budowę P. S. miał zgodę pozostałych właścicieli działki [...], która uległa podziałowi, bez tego wyjwśnienia zaskarżona decyzja jest przedwczesna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W okolicznościach niniejszej sprawy podkreślenia wymaga to, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zapadła po tym jak wcześniejsze rozstrzygnięcie tego organu zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2010 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 687/09. Zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wyrażoną w art. 153 ww. ustawy. zasadę należy rozumieć w ten sposób, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Oznacza to, iż obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada wskazaniom zawartym we wcześniejszym ww. wyroku tutejszego sądu. W szczególności, organ ocenił przymiot strony u odwołującej się. Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zgodnie, z którym odwołująca się ma przymiot strony w niniejszym postępowaniu w rozumieniu przepisu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ustawy Prawo budowlane. Organ dokonał też analizy planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji . W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w świetle uzasadnienia ww. wyroku, zobowiązany był do stwierdzenia nieważności kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu opisanego wyżej wyroku, jednoznacznie stwierdził, że nie podziela poglądu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawartego w jego decyzji, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja pozwolenia na budowę nie jest obarczona żadną z wad opisanych w przepisie art. 156 k.p.a. Sąd wskazał, na rażące naruszenie przepisu art. 29 ust 5 ustawy Prawo budowlane z 1974r., wobec prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co do innej działki, niż objęta przedmiotową zabudową. Mając na uwadze powyższe okoliczności niniejszej sprawy, zarzuty skargi uznać należy za bezprzedmiotowe, niepozostające w związku z wytycznymi, jakie zawarł Sąd w omawianym wyżej wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.)