VII SA/Wa 1980/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie: sędzia WSA Anna Sidorowska-Ciesielska asesor WSA Szczepan Borowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 9 czerwca 2025 r. znak:ZN.WOD.4351.20.2025.2.IZ w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z 9 czerwca 2025 r. znak: ZN. WOD.4351.20.2025.1.IZ Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej także jako organ lub GDDKiA) utrzymał w mocy własne postanowienie z 27 stycznia 2025 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego z zakresu handlu oraz gastronomii z częścią administracyjno-biurową, budynku magazynowego oraz wiaty wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w zabudowie usługowej na części działki nr [...] położonej w obrębie Ł., gmina K. Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie sprawy. Wójt Gminy K. w piśmie z 10 stycznia 2025 r., w związku z rozpatrywanym wnioskiem R. B. (dalej także jako skarżący) o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego z zakresu handlu oraz gastronomii z częścią administracyjno-biurową, budynku magazynowego oraz wiaty wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w zabudowie usługowej na części działki nr [...] położonej w obrębie Ł., gmina K., wystąpił do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. GDDKiA postanowieniem z 27 stycznia 2025 r., odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Od tego postanowienia skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. GDDKiA wspomnianym na wstępie postanowieniem z 9 czerwca 2025 r., działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, ze zm. dalej także jako: u.p.z.p.), art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 320, ze zm. dalej jako: u.d.p.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: k.p.a.), utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy podlega ocenie zarządcy drogi w dwóch aspektach: odległości inwestycji od zewnętrznej krawędzi jezdni (art. 43 ust. 1 u.d.p.) oraz dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej (art. 35 ust. 3 u.d.p.). Przedmiotem zainteresowania zarządcy drogi podczas uzgadniania przedkładanych mu projektów decyzji o warunkach zabudowy są kwestie zachowania warunków bezpieczeństwa ruchu na drodze publicznej, przy której ma powstać projektowana inwestycja. Organ, po dokonaniu analizy przedłożonego wniosku o uzgodnienie projektu decyzji stwierdził, że objęty wnioskiem teren zlokalizowany jest w sąsiedztwie drogi krajowej nr [...], która zgodnie z zarządzeniem nr 7 GDDKiA z 1 kwietnia 2025 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych została zakwalifikowana do klasy dróg głównych ruchu przyspieszonego (klasy GP). Organ zwrócił uwagę, że na części przedmiotowej nieruchomości przylegającej bezpośrednio do wymienionej drogi krajowej realizowana jest obecnie inwestycja drogowa pod nazwą: "Projekt i budowa drogi [...] na odcinku K. - węzeł S. (z węzłem)". GDDKiA wskazał, że w pkt 2 lit. c projektu decyzji o warunkach zabudowy zapisano, iż "nieprzekraczalna linii zabudowy - nie ustala się, teren objęty wnioskiem leży z dala od drogi publicznej". Organ rozpoznający sprawę po raz pierwszy stwierdził, że granica terenu planowanej inwestycji (najbliższa) do pasa drogi krajowej nr [...] położona jest w odległości ok. 157 m od krawędzi drogi krajowej nr [...], czyli większej niż wynikająca z art. 43 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych (25 m od krawędzi drogi krajowej poza terenem zabudowanym), a zatem nie wniósł on zastrzeżeń do treści ww. zapisu projektu decyzji. Z takim stanowiskiem GDDKiA nie zgodził się rozpoznając sprawę ponownie. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że stwierdzenie przez organ uzgodnieniowy braku wyznaczenia w projekcie decyzji ustalającej warunki zabudowy nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony drogi krajowej, uniemożliwia organowi dokonanie sprawdzenia, czy przy ustalaniu tych warunków zachowano odległości określone w art. 43 ust. 1 u.d.p. Okoliczność taka obliguje ten organ do odmowy uzgodnienia przedstawionego projektu. Stąd GDDKiA uznał, że nie został spełniony warunek z art. 43 ust. 1 u.d.p., gdyż w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie została wyznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy, co jest warunkiem obligatoryjnym przy uzgadnianiu warunków zabudowy. Analizując kolejny aspekt uzgodnienia (art. 35 ust. 2 u.d.p.), w rozpatrywanej sprawie organ wskazał, że zmiana zagospodarowania ma polegać na budowie budynku usługowego z zakresu handlu oraz gastronomii z częścią administracyjno-biurową, budynku magazynowego oraz wiaty wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w zabudowie usługowej. Powołując się na poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowym organ zauważył, że dla wyniku rozstrzygnięcia, jakie może zapaść w postępowaniu uzgodnieniowym dotyczącym decyzji o warunkach zabudowy, istotne znaczenie ma poprawność sporządzenia takiego projektu. Możliwa jest bowiem sytuacja, że brak uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jest wynikiem braków, czy nieprawidłowości tkwiących w samym projekcie decyzji o warunkach zabudowy, a nie wynika z rodzaju i charakteru planowanej inwestycji. Organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż aktualnie trwają roboty budowlane związane z realizacją zadania pod nazwą: "Projekt i Budowa drogi [...] na odcinku K. - węzeł S. (z węzłem)". Dla powyższej inwestycji Wojewoda [...] w dniu [...] grudnia 2022 r. wydał decyzję o wyrażeniu zgody na realizację inwestycji drogowej (ZRID). Decyzja ta nie jest jeszcze ostateczna, jednak posiada rygor natychmiastowej wykonalności. Planowany termin zakończenia prac to II półrocze 2025 r. Z ustaleń organu wynika, że dokumentacja projektowa inwestycji przewiduje wykonanie na części działki nr [...] jezdni głównych drogi [...] oraz przełożenia drogi gminnej nr [...], z której będzie następował zjazd do drogi zlokalizowanej na działce nr [...] - drogi publicznej gminnej nr [...], a nie wewnętrznej jak to zostało wskazane w treści projektu decyzji. Jednocześnie w ramach inwestycji drogowej planowane jest wykonanie bezpośredniego zjazdu zwykłego o szerokości 3,0 m do działki nr [...]. Drogi gminne jak i zjazdy z nich mają zaprojektowane nawierzchnie w technologii podwójnego powierzchniowego utrwalenia. Organ dodał, że przekładana droga gminna nr [...] projektowana jest o szerokości 3,5 m z mijankami o szerokości 5,0 m, co w jego opinii wyklucza możliwość obsługi działalności gospodarczej. Przeprowadzona w terenie wizja lokalna wykazała duży stopień zaawansowania prac. Wykonane są: korpusy i nawierzchnie jezdni głównych drogi [...], korpus przekładanej drogi gminnej nr [...], nasypy, rowy, bariery energochłonne, ogrodzenie z siatki. GDDKiA podniósł, że na gruncie ustawy o drogach publicznych wyodrębnienie budowlane jest niezbędne, aby zarządzać ruchem i utrzymywać drogę (trudno bowiem odśnieżać nieistniejącą drogę), natomiast logicznym jest, że droga podlega ochronie (ratio legis art. 29 ustawy o drogach publicznych) najwcześniej, tj. już w momencie wejścia do obrotu prawnego decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, kiedy znany jest przebieg drogi i jej parametry techniczne. Zdaniem organu decyzja ZRID nie rozstrzyga jedynie kwestii planistycznych, ale również prawnobudowlane, podziałowe, a także cywilne, stąd też, musi jako wywołująca określone skutki prawne być brana pod uwagę. Stąd słusznie przyjęto w niniejszej sprawie decyzję ZRID, jako punkt odniesienia przy uzgodnieniu warunków zabudowy dla inwestycji. W ocenie GDDKiA powyższe okoliczności faktyczne związane z prowadzoną inwestycją drogową wykluczają możliwość obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji w sposób wskazany w projekcie, tj. z drogi krajowej nr [...]. W dalszej kolejności organ wskazał, że zgodnie z będącymi w posiadaniu zarządcy drogi krajowej nr [...] danymi z banku danych drogowych (dalej BDD) w km 5+863 strona prawa drogi krajowej nr [...] istnieje zjazd do działki nr [...], z jezdnią o nawierzchni żwirowej szerokości 5,0 m. W świetle zapisów powyższych regulacji ww. zjazd zakwalifikować należy do zjazdów klasy E, tj. zjazdów przewidzianych do obsługi komunikacyjnej nieruchomości stanowiących tereny rolnicze i inne niż: mieszkaniowe, usługowe, przemysłowe. Stąd (istniejący aktualnie jedynie w BDD) zjazd za pośrednictwem którego ruch drogowy spowodowany planowaną inwestycją miałby zostać włączony do drogi krajowej (publicznej) nie spełnia wymogów przewidzianych w stosunku do zjazdów zapewniających obsługę komunikacyjną terenów usługowych/przemysłowych i bez przebudowy nie może być wykorzystywany do skomunikowania planowanej inwestycji z siecią dróg publicznych. Odnosząc się do zarzutów skarżącego wyrażonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ stwierdził, że rozpoznając sprawę po raz pierwszy nie kwestionował istnienia działki nr [...] i nie wymagał złożenia wniosku co do nieistniejącej (nadal w związku z nieostatecznością decyzji ZRID) działki nr [...]. Powyższe potwierdza fakt, iż nie wydano postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, tylko rozpatrzono wniosek Wójta Gminy K. Ponadto stan formalno-prawny i faktyczny mającej podlegać podziałowi działki nr [...] został przez organ ustalony właściwie. Jak już wspomniano, istniejący zjazd z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] odpowiada zjazdowi zwykłemu klasy E (do terenów rolnych) i nie może być wykorzystywany (bez przebudowy) do obsługi działalności usługowej, zwłaszcza że w stanie faktycznym ww. zjazd istnieje jedynie w BDD w związku ze znacznym stopniem zaawansowania prac związanych z realizacją zadania pod nazwą: "Projekt i Budowa drogi [...] na odcinku K. - węzeł S. (z węzłem)". W stanie faktycznym drogę krajową nr [...] od przedmiotowej działki oddzielają elementy infrastruktury drogowej uniemożliwiając obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji zgodnie z zapisami analizowanego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Niezależnie od powyższego w postanowieniu informacyjnie zwrócono również uwagę na parametry projektowanego przełożenia drogi gminnej oraz zjazdów z niej (szerokość, mijanki, nawierzchnia) dyskwalifikujące w ocenie organu możliwość obsługi za ich pośrednictwem planowanej działalności usługowej. Odnośnie twierdzenia skarżącego na temat posiadania przez działkę nr [...] zjazdu na drogę krajową nr [...], GDDKiA wyjaśnił, że nie są one zgodne z zawartością Banku Danych Drogowych stanowiącego kluczowy system wspomagania zarządcy drogi. Ponadto wskazywanie przez skarżącego działki nr [...] jako wewnętrznej drogi gminnej jest niezgodne ze stanem faktycznym, zgodnie z uchwałą nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. działka [...] to droga publiczna gminna nr [...]. W aktualnym stanie tj. przed planowanym podziałem, działka nr [...] przylega do dwóch dróg publicznych: drogi krajowej nr [...] i drogi gminnej nr [...]. Natomiast po planowanym podziale działka nr [...] pozostająca we władaniu strony przylegać będzie do dwóch dróg gminnych: [...] i [...], a przez działkę nr [...] przebiegać będzie droga [...]. Dodatkowo organ wskazał, że w ramach realizowanej inwestycji drogowej wykonywany jest bezpośredni zjazd z drogi gminnej [...] na planowaną do wydzielania działkę nr [...]. Skargę od opisanego postanowienia złożył R. B. wnosząc o jego uchylenie w całości, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1. art. 6 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 14 u.p.z.p. poprzez ich błędne zastosowanie, i ustalenie, że niepoprawnie został określony i zapewniony we wniosku sposób skomunikowania inwestycji; 2. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i orzekanie w oparciu o niepełny materiał dowodowy; 3. art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W uzasadnieniu skargi skarżący m.in. wskazał, że działki nr [...] (po podziale [...]), [...]; [...]; [...] posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej, a zatem spełnione są warunki do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto nie zgodził się z organem, że działania strony powinny być poprzedzone wnioskiem do zarządcy drogi o udzielenie zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu oraz co najmniej uzyskaniem decyzji pozytywnej. Ta kwestia może być badana dopiero na etapie wystąpienia z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Skarżący podał, że w dniu złożenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w państwowym zasobie geodezyjnym widniała działka nr [...], nie było wydanej i zatwierdzonej decyzji podziałowej. Na dzień złożenia skargi również widnieje działka nr [...]. Działka nr [...] przed podziałem miała zapewniony dostęp do drogi publicznej (był wykonany zjazd z drogi krajowej działki nr [...]), a według decyzji ZRID działka [...] będzie miała również dostęp do drogi publicznej gminnej lub powiatowej zarówno przez działkę nr [...],[...] jak również działkę nr [...]. Na mapie zasadniczej załączonej do wniosku decyzji o warunkach zabudowy oraz załączonych fragmentach map widoczne jest, że działka nr [...] miała bezpośredni dostęp do drogi publicznej nr [...], oraz dodatkowo przez działkę nr [...] będącą drogą gminną wewnętrzną. Zmiany podziału geodezyjnego z decyzji ZRID dotyczące działki nr [...] nie zostały wprowadzone do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Starostwie Powiatowym w S. Nie ma więc też możliwości złożenia wniosku i wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wydzielonej na skutek podziału działki nr [...] oraz załączenia mapy z naniesionym podziałem. GDDKiA w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta dokonywana jest, co do zasady, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a) sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Stosownie zaś do art. 134 p.p.s.a., sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest postanowienie GDDKiA o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego z zakresu handlu oraz gastronomii z częścią administracyjno-biurową, budynku magazynowego oraz wiaty wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w zabudowie usługowej. Zaskarżone postanowienie GDDKiA zostało wydane w ramach postępowania uzgodnieniowego prowadzonego w ramach postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie bowiem z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Stosownie zaś do art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Postanowienie uzgodnieniowe wydawane jest w trybie art. 106 k.p.a. Przepis ten normuje tryb współdziałania, a postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy w sprawie załatwianej w formie decyzji administracyjnej przez inny organ, przy czym to do właściwości organu uzgadniającego (projekt decyzji) przechodzi kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że Wójt Gminy K. prawidłowo wystąpił do GDDKiA o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy działki, której skomunikowanie miałoby odbywać się bezpośrednio z drogą krajową nr [...]. Zaznaczyć należy, że organ uzgadniający w postępowaniu uzgodnieniowym działa wyłącznie w zakresie zadań powierzonych mu przez ustawodawcę, a oceny dokonuje w odniesieniu do przepisów normujących powierzoną mu tematykę (w niniejszej sprawie organ oceniał możliwość włączenia inwestycji ruchu drogowego do drogi, spowodowanego zmianą wynikającą z projektu decyzji o warunkach zabudowy). Ponadto, co należy podkreślić, organ uzgadniający związany jest treścią wniosku organu występującego o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że jeżeli z treści takiego wniosku i załączonych do niego dokumentów wynika, że udzielane warunki zabudowy przewidują oznaczony sposób skomunikowania terenu projektowanej inwestycji, to organ uzgadniający jest tymi warunkami związany i uzgadniając projekt decyzji uzgadnia taką jej treść, jaka wynika z wniosku. Organ może więc albo zaakceptować w całości propozycję przedstawioną w projekcie i uzgodnić projekt decyzji albo jej nie zaakceptować i odmówić uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W rozpoznawanej sprawie w złożonym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że obsługa komunikacyjna działki inwestycyjnej miałaby odbywać się z drogi krajowej nr [...] (działka [...]) poprzez wewnętrzną drogę (działka [...]) oraz poprzez pozostałą część działki nr [...] (nieobjętą wnioskiem). Odnosząc się do tak sformułowanego sposobu skomunikowania inwestycji w przedstawionym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy, zdaniem Sądu, organ prawidłowo wydał postanowienie odmowne. Argumentem o fundamentalnym znaczeniu dla kierunku rozstrzygnięcia organu uzgadniającego projekt decyzji było wydanie i w istocie zrealizowanie decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2022 r. o wyrażeniu zgody na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa drogi krajowej Nr [...] (klasy GP) od km 0+000,00 do km 5+190,00 oraz drogi ekspresowej [...] od km 5+190,00 do km 15+791,29 na odcinku K. – węzeł S. (z węzłem)". Sąd podziela stanowisko organu, który stwierdził, że w przypadku gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, na mocy której zmianie uległ układ komunikacyjny działki, to organ uzgodnieniowy ma obowiązek ocenić przedstawiony mu projekt decyzji o warunkach zabudowy nie tylko przez pryzmat obowiązujących przepisów prawa, ale także w kontekście decyzji ZDRID, która nawet jeśli nie jest ostateczna to pozostaje w obrocie prawnym na skutek nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności (taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie). Uzgodnienie projektu decyzji przewidującej skomunikowanie działki inwestycyjnej (której sposób zagospodarowania i przeznaczenie miałoby ulec zmianie) z systemem drogowym w sposób określony w projekcie decyzji, spowodowałoby w istocie zaakceptowanie przez zarządcę drogi rozwiązania, które faktycznie już nie istnieje (w wyniku wykonanych prac budowlanych stanowiących realizację decyzji ZRID). Za uzasadnione należy uznać stanowisko organu, który stwierdził, że okoliczności faktyczne, ale też prawne (decyzja ZRID), związane z prowadzoną inwestycją drogową wykluczają możliwość obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji z drogi krajowej nr [...], która w świetle postanowień decyzji ZRID jest oddzielona od działki inwestycyjnej powstającą drogą [...]. Należy zwrócić uwagę, że na mocy wspomnianej decyzji ZRID nr [...] działka nr [...] uległa podziałowi, a na jej części powstaje droga ekspresowa [...]. W świetle decyzji ZRID, ale również w okolicznościach faktycznych sprawy działka inwestycyjna w momencie wydawania zaskarżonego postanowienia nie miała bezpośredniego połączenia z drogą krajową nr [...]. Stąd też niezależnie od pozostałych argumentów organu, już ta okoliczność uniemożliwiała organowi wydanie pozytywnego postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy przewidującej skomunikowanie działki inwestycyjnej z drogą publiczną, z którą działka ta ani faktycznie ani prawnie nie graniczy. Brak jest obecnie możliwości komunikacji działki skarżącego z działką drogową nr [...] poprzez drogę na działce [...] (niezależnie od błędnego określenia jej w projekcie jako drogi wewnętrznej). Z materiałów dowodowych zebranych przez organ w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że drogę krajową nr [...] od działki inwestycyjnej oddzielają elementy infrastruktury drogowej uniemożliwiając obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji zgodnie z zapisami analizowanego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jak słusznie wskazał organ w stanie prawnym przed podziałem wynikającym z decyzji ZRID, działka nr [...] przylegała do dwóch dróg publicznych: drogi krajowej nr [...] i drogi gminnej nr [...]. Natomiast po planowanym podziale działka nr [...] pozostająca we władaniu skarżącego przylegać będzie do dwóch dróg gminnych: [...] i [...], a przez działkę nr [...] przebiegać będzie droga [...]. W ramach realizowanej inwestycji drogowej wykonywany jest bezpośredni zjazd z drogi głównej [...] na planowaną do wydzielania działkę nr [...]. Żadne z planowanych rozwiązań nie przewiduje możliwości skomunikowania działki inwestycyjnej zgodnie z zapisem przyjętym w projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Jeszcze raz należy zaznaczyć, że charakter decyzji ZRID powoduje, że musi być ona brana pod uwagę w szczególności w postępowaniu uzgodnieniowym z zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Decyzja ta pozwala organom administracji publicznej kształtować w sposób kompleksowy sytuację prawną szeroko rozumianych uczestników procesu inwestycyjnego w zakresie dróg publicznych i przede wszystkim materializuje określoną inwestycję drogową. Decyzja ta, co trzeba dodatkowo podkreślić, nie rozstrzyga jedynie kwestii planistycznych, ale również prawnobudowlane, podziałowe, a także cywilne, stąd też, musi jako wywołująca określone skutki prawne, być brana pod uwagę (por. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 15 września 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1215/22). W świetle powyższego, uznać należy, że organ słusznie wykorzystał decyzję ZRID, jako punkt odniesienia przy uzgodnieniu warunków zabudowy dla działki inwestycyjnej wskazanej we wniosku skarżącego. Jak słusznie wskazał organ, stosownie do art. 19 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 21 u.d.p., do zadań zarządcy drogi należy między innymi planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Organ uzgadniający powinien więc rozpoznać sprawę uwzględniając wszystkie istotne okoliczności, w tym rodzaj planowanej inwestycji i związane z tym obciążenia ruchem oraz kategorię drogi publicznej, jej warunki użytkowania i względy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Nie ulega wątpliwości Sądu, że zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi jedną z przesłanek oceny dopuszczalności uzgodnienia przez zarządcę drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego i mieści się w pojęciu "możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego", o jakim mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Jest to więc przesłanka dopuszczalności inwestycji mającej powstać przy drodze. Skoro w projekcie decyzji wskazano sposób skomunikowania działki inwestycyjnej, który nie jest możliwy do realizacji to organ nie miał możliwości oceny wskazanych przesłanek. W ocenie Sądu organ rozpoznając wniosek Wójta Gminy K. prawidłowo przy tym wskazał, że do jego zadań, realizowanych w ramach postępowania uzgodnieniowego, znajduje się także obowiązek ochrony dróg, który materializuje się już w momencie wejścia do obrotu prawnego decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Jest to szczególnie istotne w przypadku realizacji dróg ekspresowych i autostrad, które mają strategiczne znaczenie dla systemu komunikacyjnego kraju. Organ uzgadniając projekty zabudowy działek sąsiadujących nie tylko z funkcjonującymi już, ale również z powstającymi drogami tego typu zobowiązany jest wziąć pod uwagę tę okoliczność. Odnosząc się do argumentów skarżącego przedstawionych w uzasadnieniu skargi wskazać należy, że Sąd nie kwestionuje poglądu prezentowanego w orzecznictwie, na który powołał się skarżący, zgodnie z którym w postepowaniu prowadzonym w trybie art. 35 ust. 3 u.d.p. nie można wymagać od inwestora, aby w celu uzyskania uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy otrzymał najpierw akceptację szczegółowych rozwiązań projektowych zjazdu z drogi publicznej i dokonał wybudowania nowego zjazdu publicznego na tę nieruchomość. Kwestia ta pozostaje we właściwości następnego etapu inwestycji, tj. uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestor nie uzyska bez przedłożenia właściwym organom administracji architektoniczno-budowlanej uzgodnionego z GDDKiA projektu budowy przedmiotowego zjazdu. Co prawda w uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że istniejący na działce drogowej nr 165 zjazd nie spełnia wymogów określonych dla planowanej inwestycji (działalność gastronomiczna) to argument ten w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie miał charakteru przesądzającego albowiem wskazany w projekcie decyzji zjazd z działki [...] do drogi krajowej nr [...] w świetle decyzji ZRID został zlikwidowany. Zresztą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wprost wskazano, że wskazywany przez skarżącego zjazd istnieje już tylko w banku danych drogowych. Okoliczność ta nie miała zatem żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaznaczyć należy, że organ mając na uwadze możliwą nieaktualność danych rejestrowych przeprowadził wizję lokalną, w wyniku której stwierdził brak faktycznej możliwości uzgodnienia projektu decyzji w przedstawionej mu do oceny formie. Niezasadny, w ocenie Sądu, jest zarzut naruszenia przez organ art. 61 ust 1 pkt 2 u.p.z.p. (błędnie wskazany w skardze jako art. 60 ust. 1 pkt 2) w związku z art. 2 pkt 14 tej ustawy. Zgodnie z powołanymi przepisami wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku spełnienia m.in. warunku dostępności terenu do drogi publicznej, przez co należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Okoliczności te badane są w postępowaniu przed organem właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast postępowanie uzgodnieniowe, w trybie art. 35 ust. 3 u.d.p., prowadzone przez zarządcę drogi ma na celu weryfikację, czy przyjęte w projekcie decyzji rozwiązanie komunikacyjne w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą, jest dopuszczalne w kontekście przede wszystkim bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Takie postępowanie uzgodnieniowe prowadzone jest dopiero wówczas, gdy organ w postępowaniu głównym uzna, że analizowany teren ma dostęp do drogi. Zresztą GDDKiA w niniejszej sprawie nie kwestionował, że działka skarżącego, zarówno przed podziałem, jak też po podziale wynikającym z decyzji ZRID taki dostęp posiada. Nie jest to jednak wyłączna okoliczność, której wystąpienie, jak wspomniano, obliguje organ uzgodnieniowy do uzgodnienia przedstawionego mu projektu decyzji o warunkach zabudowy. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, organ nie naruszył ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, w tym wskazanych w skardze art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, organ zebrał kompletny materiał dowodowy, a następnie dokonał prawidłowej jego oceny i prawidłowo wyjaśniły motywy swojego rozstrzygnięcia wraz z powołaniem się na właściwe przepisy prawa materialnego w uzasadnieniu decyzji. Organ odniósł się również do wszystkich zarzutów skarżącego, wskazując, że powodem odmowy uzgodnienia były proponowane zapisy projektu decyzji. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.