VII SA/Wa 1981/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2010 r. sprawy skargi E.M. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu skargę oddala VIISA/Wa 1981/09 UZASADNIENIE Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu wniosku E. M. z dnia 13 lipca 2009 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2009 r., w przedmiocie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w miejscowości B., pod warunkami określonymi w tej decyzji - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po rozpatrzeniu wniosku E. M. z dnia 7 maja 2009 r. (uzupełnionego pismem z dnia 20 maja 2009 r.) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydał decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. Na jej mocy zezwolił na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w m. B., pod warunkami określonymi w tej decyzji. Decyzję tę zaskarżył wnioskodawca. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uznał, że zaskarżona decyzja została wydana po przyjęciu założenia, że wniosek strony dotyczył wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu. Jednak już z pisma z dnia 30 marca 2009 r., skierowanego do Rady Miejskiej w Ż., przesłanego przez Burmistrza Ż. do zarządu drogi i pisma procesowego z dnia 20 maja 2009 r., a także z oględzin przeprowadzonych w dniu 18 czerwca 2009 r., zwłaszcza zaś z treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i pisma z dnia 27 lipca 2009 r. wynikało, że wniosek E. M. w istocie zawierał żądanie przebudowy dotychczas istniejącego zjazdu z drogi krajowej nr [...], który od dawna był użytkowany przez wnioskodawcę i zapewniał dojazd do jego działki nr [...], oraz stanu faktycznego powstałego w związku z przebudową drogi. Ustalenie to oznaczało w ocenie organu, że decyzja z dnia 7 lipca 2009 r. została wydana w sprawie, która nie była przedmiotem wniosku strony, a więc z naruszeniem zasady skargowości (art. 61 § 1 k.p.a.). W tej sytuacji Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzję uchylił, a postępowanie umorzył jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Dalej organ podniósł, że przebudowa zjazdu, w taki sposób, żeby nadal stanowił wspólny zjazd do działki nr [...] i działki nr [...], należy do zarządcy drogi krajowej nr [...], gdyż obowiązek ten wynika wprost z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), który ma brzmienie: "W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi". Skargę na powyższą decyzję złożył E. M. Wskazał w niej, że zawsze posiadał wjazd na swoją posesję z przedmiotowej drogi nr [...]. Przez aktualną modernizację drogi krajowej, został pozbawiony wjazdu na swoją nieruchomość. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). W zakresie stanu faktycznego nie było kwestionowane przez organ w niniejszej sprawie, że przed przebudową drogi nr [...] w obrębie działki skarżącego, zjazd do nieruchomości skarżącego nr [...], był możliwy. Właściciel tej działki E. M. twierdził, że w przeszłości jego działka posiadała własny zjazd. Potem skarżący dojeżdżał do swojej działki poprzez działkę nr [...]. Obecni właściciele działki nr [...] nie wyrażają zgody na przejazd. Aktualnie przebudowa drogi nr [...] spowodowała powstanie rowu z korytek betonowych i chodnika. W ramach modernizacji drogi utwardzony został zjazd do działki nr [...]. Projekt przebudowy nie przewidywał natomiast skomunikowania działki skarżącego z drogą krajową. W okolicznościach sprawy słuszne było uznanie, że zaskarżona decyzja została wydana po przyjęciu błędnego założenia, że wniosek strony dotyczył wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu. Z pisma z dnia 30 marca 2009 r., skierowanego do Rady Miejskiej w Ż., przesłanego przez Burmistrza Ż. do zarządu drogi i pisma procesowego z dnia 20 maja 2009 r., a także z oględzin przeprowadzonych w dniu 18 czerwca 2009 r., zwłaszcza zaś z treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i pisma z dnia 27 lipca 2009 r. wynikało, że wniosek w istocie zawiera żądanie odtworzenia dotychczas istniejącego zjazdu z drogi krajowej nr [...], który poprzednio zapewniał dojazd do jego działki nr [...], a został zlikwidowany w związku z realizowaną przebudową rozpatrywanego odcinka drogi. Twierdzenie to jest tym bardziej zasadne jeśli zważyć, iż skarżący odwołuje się od decyzji teoretycznie dla niego pozytywnej bo udzielającej zgody na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w miejscowości B., pod warunkami określonymi w tej decyzji. Należy podkreślić, iż w pismach procesowych skarżący silnie akcentował kwestię kosztów związanych z wykonaniem zjazdu. Podnosił, iż skoro przed przebudową drogi posiadał zjazd do własnej działki nr [...], to obecnie nie powinien ponosić kosztów związanych z wykonaniem nowego zjazdu, skoro utracił go na skutek prac modernizacyjnych drogi, związanych z działaniem zarządcy drogi. W prawidłowej ocenie organu orzekającego w II instancji oznaczało to, że decyzja z dnia [...] lipca 2009 r. została wydana w sprawie, która nie była przedmiotem wniosku strony, a więc z naruszeniem zasady skargowości (art. 61 § 1 k.p.a.). W tej sytuacji organ słusznie decyzję tę uchylił, a postępowanie umorzył jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, iż ze stwierdzeniem organu, że przebudowa zjazdu, w taki sposób, żeby nadal stanowił wspólny zjazd do działki nr [...] i działki nr [...] należy do zarządcy drogi krajowej nr [...], który to obowiązek wynika wprost z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), łączy się konieczność ustalenia rzeczywistej woli wnioskodawcy E. M., zawartej w jego wniosku z dnia 7 maja 2009 r. (uzupełnionym pismem z dnia 20 maja 2009 r.). To z kolei będzie podstawą do podjęcia własnego stosownego postępowania przez organ, bądź przekazania wniosku według właściwości. Jednocześnie należy podkreślić, iż skarżący został prawidłowo poinformowany, że w przypadku budowy lub przebudowy drogi, budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. To stwierdzenie otwiera skarżącemu możliwość domagania się od organu podjęcia stosownego działania. Stwierdzić można, że argumentacja przedmiotowej skargi nie była w istocie zaprzeczeniem stanowiska organu, ani polemiką z treścią uzasadnienia. Stanowiła raczej wyrażenie ogólnego stanowiska i niezadowolenia z sytuacji faktycznej zaistniałej po przebudowie drogi. Tym niemniej podnoszone w skardze okoliczności nie mogły stanowić o jej uwzględnieniu. Skoro z materiału sprawy nie wynikało, ani skarżący nie potwierdzał, iż jego wolą było wystąpienie o pozwolenie na lokalizację nowego zjazdu, to rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania, co do zasady było zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.