VII SA/Wa 1984/11

Dnia 16 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W. i M. W. o cofnięcie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia cofnąć D. W. i M.i W. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał w niniejszej sprawie D. W. i M. W. prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienie radcy prawnego. W piśmie z dnia 30 października 2012 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 5 listopada 2012 r., D. W. i M. W. oświadczyli, że cofają pełnomocnictwo do kasacji obrońcy z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 244 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwana dalej "p.p.s.a.", ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Przyznanie stronie prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu oznacza zatem, że postanowienie w tym przedmiocie zastępuje oświadczenie woli mocodawcy, którym jest strona wnioskująca o przyznanie pełnomocnika z urzędu. Po przyznaniu prawa pomocy obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu, dysponentem stosunku prawego pełnomocnictwa, który powstał w wyniku postanowienia zapadłego przed sądem administracyjnym, jest strona, której prawo pomocy w tym zakresie zostało przyznane. Przepisy ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi w tym przedmiocie nie przewidują bowiem żadnych wyłączeń. Dlatego w przypadku cofnięcia przez stronę pełnomocnictwa pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu znajduje zastosowanie art. 42 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym, w stosunku zaś do strony przeciwnej i innych uczestników - od dnia doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd. W tym miejscu wskazania wymaga, że art. 263 p.p.s.a. przewiduje możliwość cofnięcia przyznanego stronie prawa pomocy. O cofnięciu takim orzeka wojewódzki sąd administracyjny postanowieniem, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. W ocenie Sądu przepis ten należy interpretować szeroko, nie ograniczając pojęcia "okoliczności" wyłącznie do oceny sytuacji majątkowej strony. Jednocześnie należy zauważyć, że strona, której udzielono prawa pomocy, może sama zrzec się tego uprawnienia, a zatem złożyć wniosek o cofnięcie przyznanego prawa pomocy (v. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, str. 636). Z tych względów należy więc przyjąć, że w wyniku złożonego oświadczenia D. W. i M. W. zrzekli się przyznanego im uprawnienia w zakresie ustanowionego z urzędu radcy prawnego. W ocenie Sądu okoliczność ta powoduje zaistnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 249 p.p.s.a. W przypadku zrezygnowania z fachowej pomocy przyznanej przez Sąd można zatem mówić o zmianie okoliczności w rozumieniu art. 249 p.p.s.a., bowiem podstawową przesłanką przyznania prawa pomocy jest wniosek strony. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 263 w zw. z art. 249 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.