VII SA/Wa 1984/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Justyna Mazur (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi J Ś na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także: "GINB", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania J S od decyzji Wojewody [...] (dalej także: "Wojewoda", "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2014r., Nr [...] odmawiającej stwierdzenia, na wniosek J S (dalej także: "skarżący") nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2013r., Nr [...], znak: [...] , zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R K (dalej także: "inwestor") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego i gospodarczego na dz. nr ew. [...] w [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: J S pismem z dnia 23 września 2013r. uzupełnionym pismem z dnia 15 listopada 2013r. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2013r. nr [...] znak Nr [...] , zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R K pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce nr [...] w [...] . W ww. pismach podniósł, iż budynek mieszkalny i budynek gospodarczy na działce [...] zostały usytuowane bezpośrednio przy granicy z działką skarżącego oraz wybudowane na działce o szerokości mniejszej niż 16 m. Wyraził jednocześnie wątpliwość co do zgodności zabudowy z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.; dalej: "Rozporządzenie") w zakresie dopuszczalności zabudowy tak wąskiej działki i odległości zabudowy od granic z działką skarżącego. Wskazał jednocześnie na zaistnienie przesłanki nieważnościowej z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Organ I instancji ustalił, iż R K w dniu 2 marca 2013r. złożył do Starosty [...]wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce o nr geod. [...] położonej w [...]. Do wniosku dołączył projekt budowlany opracowany przez osoby posiadające uprawnienia budowlane i przynależne do izby samorządu zawodowego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po przeprowadzeniu postępowania wszczętego tym wnioskiem, w tym usunięciu przez inwestora nieprawidłowości i braków w złożonym projekcie i dokonaniu analizy całości zgromadzonego materiału dowodowego, decyzją z dnia [...] maja 2012r. Nr [...] znak [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił R K pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce o nr geod. [...] położonej w [...] . Organ I instancji przywołał brzmienie art. 156 § 1 k.p.a., wskazując, iż przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest wyjaśnienie czy wystąpiły przesłanki nieważności wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., nie zaś merytoryczne rozpatrywanie sprawy. Wskazano jednocześnie, iż z uwagi na zasadę trwałości decyzji, wyrażoną w art. 16 k.p.a. instytucja stwierdzenia nieważności może być stosowana tylko w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wojewoda przywołał także § 12 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 oraz § 60 pkt 1 Rozporządzenia nie dopatrując się naruszenia przez kwestionowaną decyzję przepisów prawa materialnego. Wskazano również na wynikające z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") uprawnienie do zabudowy nieruchomości pod warunkiem wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowalne i zgodności zamierzenia budowalnego z przepisami. Wobec powyższych ustaleń Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2013r. nr [...] znak Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R K pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce nr [...] w [...] . Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. wniósł J S. W odwołaniu wniósł o zmianę ww. decyzji Wojewody [...] i stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. W uzasadnieniu odwołania podniósł, iż organ I instancji nie uwzględnił korzystnego dla skarżącego art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, który jednoznacznie stwierdza, że obiekt budowlany wraz z związanymi z nim urządzeniami budowlanymi powinien zapewnić poszanowanie występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, a więc także skarżącego i został naruszony. Dodał, że jego interes prawny, jako osoby trzeciej został w decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r. naruszony, ponieważ obiekt budowlany inwestora jest posadowiony w odległości 10 cm od nieruchomości skarżącego. Decyzja Starosty [...] , o której mowa narusza ona także art. 5 i art. 58 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.; dalej: "k.c."). Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją z dnia [...] lipca znak [...], wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał art. 156 § 1 k.p.a., wskazując, iż w postępowaniu prowadzonym na tej podstawie prawnej organ jest zobligowany do sprawdzenia czy nie zachodzi którakolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie, nie zaś orzekania co do istoty sprawy. Wskazał na treść art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wskazano, na podstawie art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, dokumenty te winny zostać dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę. W oparciu akta sprawy organ odwoławczy podniósł, iż R K wniósł o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego i gospodarczego na dz. nr ew. [...] w [...] , a do wniosku, o którym mowa załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ew. [...] w [...] na cele budowlane. Wskazano jednocześnie, iż sporne przedsięwzięcie zaprojektowano na działce objętej zakresem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2004r., Nr [...], co sprawia przedsięwzięcie nie wymagało uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższe okoliczności wskazano jako dowodzące tego, iż sporne pozwolenie na budowę nie narusza w sposób rażący art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy powołując się na art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zestawieniu z postanowieniami obowiązującego w odniesieniu do inwestycyjnej działki planu zagospodarowania przestrzennego nie dopatrzył się naruszenia § 59 ust. 1 pkt 1, § 59 ust. 2 pkt 6 "a", § 59 ust. 2 pkt 4 "a" i § 59 ust. 2 pkt 6 ww. planu. Wskazano bowiem, iż zaprojektowany budynek ma 7,86 m wysokości oraz 2 kondygnacje, przy dopuszczalnej wysokości 12,00 m i 3 kondygnacji (§ 59 ust. 2 pkt 6 "a" planu), sporna inwestycja przewiduje 50,7 % powierzchni biologicznie czynnej przy minimalnej powierzchni 50% (§ 59 ust. 2 pkt. 4 "a" planu) nie przekracza wyznaczonej linii zabudowy i nie narusza również postanowień § 59 ust. 2 pkt. 8 planu, jako jedyny budynek mieszkalny zaprojektowany na działce inwestycyjnej. GINB wskazał także, iż zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ustalono, iż przedmiotowy budynek ścianami bez otworów okiennych został zaprojektowany przy granicy z działką nr ew. [...] i [...] (od strony zachodniej) oraz przy granicy z działką [...] (od strony wschodniej) oraz ścianami z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości 14,87 m od granicy z działką nr ew. [...] (od strony południowej) oraz w odległości 6,88 m od granicy z działką drogową nr ew. [...] . Podkreślono, iż szerokość działki inwestycyjnej wynosi od 9,00 m do ok. 10 m. Wobec tych ustaleń organ odwoławczy wskazał, iż usytuowanie spornego obiektu względem granic działki nie jest rażąco niezgodne z § 12 Rozporządzenia i brak jest podstaw do stwierdzenia, iż kwestionowana decyzja Starosty [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowanego. Organ odwoławczy wskazał także, iż stosownie do art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę, należało dołączyć zgodę właściciela obiektu, szkic usytuowania obiektu budowlanego, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych oraz opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Z uwagi na ustalenie, iż ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku z księgi wieczystej KW Nr [...] ) właścicielem nieruchomości inwestycyjnej jest inwestor, w sprawie nie było wymagane przedłożenie odrębnego oświadczenia właściciela budynku o zgodzie na jego rozbiórkę. Dodano, iż w aktach sprawy znajduje się opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych oraz opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. W tych okolicznościach GINB stwierdził, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2013r., Nr [...], znak: [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Nie stwierdzono także innych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Odnosząc, się do argumentacji odwołania, wskazano, iż budynek został zaprojektowany przy granicy z działką nr [...] i [...] oraz działką [...] , nie zaś, jak podaje skarżący 10 cm od granicy z jego działką nr ew. [...] . Ewentualne wykonanie obiektu w sposób niezgodny z projektem budowalnym podlega ocenie właściwego miejscowo powiatowego inspektora nadzoru budowalnego. Dodano także, iż art. 5 i art. 58 § 2 k.c. nie mogą być uwzględnione przez organ w postępowaniu administracyjnym. Skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J S. Skarżący wniósł o rozpatrzenie sprawy i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2013r. w sprawie pozwolenia R K na budowę budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce Nr [...] w [...] przy granicy skarżącego oraz zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja jest niezasadna, albowiem organ odwoławczy stwierdza, iż: sporna inwestycja zaprojektowana na działce objętej zakazem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza w sposób rażący art. 32 ust. 4 pkt. 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt. 2 i 3 ustawy Prawo Budowlane, usytuowanie spornego obiektu względem granic z nieruchomościami sąsiednimi nie narusza rażąco § 12 Rozporządzenia oraz, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2013r. Nr [...] , znak [...] , nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 33 ust. 4 pkt. 1 ustawy Prawo Budowlane. Dodał, iż z powyższych twierdzeń organu odwoławczego wynika, że Starosta [...] wydając decyzję w dniu [...] maja 2013r. nie naruszył rażąco obowiązujących przepisów, ale nierażąco przepisy naruszył, co oznacza, że wydana w niniejszej sprawie decyzja jest nieuzasadniona. Podniósł także, iż budynek inwestora posiada okno umiejscowione z widokiem na wprost działki skarżącego w odległości ok. 1,5 m od tej działki, z bezpośrednią na nią widocznością. W ocenie skarżącego organ odwoławczy przytoczył szereg przepisów, o niekorzystnym brzmieniu dla skarżącego, a nie uwzględnił przepisów o korzystnym dla niego brzmieniu, jak art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 9 ust. 3 pkt 1 czy art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 18 maja 2015 r. skarżący działaniem swojego pełnomocnika zmodyfikował wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, precyzując ostatecznie kwotę kosztów na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. na łącznie 711 zł. Jednocześnie w piśmie, o którym mowa zawarto wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci: wydruku z księgi wieczystej o numerze KW Nr [...] na okoliczność tego, że księga ta nie jest prowadzona dla nieruchomości inwestycyjnej, ale dla nieruchomości sąsiedniej, stanowiącej własność skarżącego, umowy zawartej pomiędzy skarżącym, a jego pełnomocnikiem z dnia 13 maja 2015 r. na okoliczność wysokości poniesionych przez skarżącego kosztów zastępstwa procesowego. W ostatecznie sprecyzowanym na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. zarzucie, pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 7 k.p.a. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż naruszenie ww. przepisów polega na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co skutkowało błędnym przyjęciem przez organ administracyjny, tego, że wydruk z księgi wieczystej o nr KW Nr [...] potwierdza, iż właścicielem nieruchomości inwestycyjnej jest inwestor R K, podczas gdy dowód z tego dokumentu nie dowodzi tej okoliczności, albowiem wymieniona księga nie jest prowadzona dla nieruchomości inwestycyjnej ale dla nieruchomości sąsiedniej. Podniósł, iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem błędne przyjęcie, o którym mowa, skutkowało przyjęciem, iż w tej sprawie nie było wymagane przedłożenie odrębnego oświadczenia właściciela budynku o zgodzie na jego rozbiórkę i uznaniem przez organ, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego i gospodarczego nastąpiło bez naruszenia normy art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W piśmie z dnia 18 maja 2015 r. zawarto także zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na braku dokonania przez organ administracji publicznej oceny dowodu, jakim jest znajdująca się w aktach sprawy analiza przesłony światła opracowana przez autora projektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Zestawienie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności. Redakcja przepisu oraz nadzwyczajny charakter tej instytucji nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej i dlatego działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie czy w danej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 156 § 1 k.p.a. Rozstrzygnięcie kończące takie postępowanie może polegać na stwierdzeniu nieważności decyzji lub odmowie stwierdzenia nieważności (art. 158 § 1 k.p.a.) albo na stwierdzeniu, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 k.p.a.). Nie jest dopuszczalna w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ocena innych zagadnień, w szczególności organ nadzorczy nie może rozstrzygać, co do meritum zagadnień będących przedmiotem postępowania w trybie zwykłym. Tryb kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest zawężony i odbywa się w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji, której postępowanie dotyczy. Zauważyć należy, że k.p.a. nie zawiera legalnej definicji rażącego naruszenia prawa, chociaż jest to jedna z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Treść pojęcia "rażące naruszenie prawa" ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2006 str. 743). Rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2007r. sygn. akt IOSK 996/06 (LEX nr 354687), stwierdzając, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględniać zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę zastosowania sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde, zatem naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że zgodnie z ustaleniami organów administracji publicznej nie zaistniała w odniesieniu do kwestionowanej decyzji Starosty [...] żadna z przesłanek nieważności, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1) oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Jak wynika z akt administracyjnych inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń orzekających w sprawie organów na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalony uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] . Tym samym inwestor nie był zobligowany do złożenia decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1), a także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2). Analizując zgodność inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego trafnie w zaskarżonej decyzji dokonano powyższej oceny w kontekście § 59 ust. 1 pkt 1 (wskazującego na podstawowe przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną), § 59 ust. 2 pkt 4 lit. "a" (dopuszczającego minimalną powierzchnię biologicznie czynną na terenach zabudowy mieszkaniowej na 50 % dla każdej działki), § 59 ust. 2 pkt 6 lit. "a" (zezwalającego na zabudowę maksymalnie do wysokości 3 kondygnacji, nie więcej niż 12 m od poziomu terenu do najwyższego punktu budynku), § 59 ust. 2 pkt 8 (dopuszczającego lokalizację wyłącznie jednego budynku mieszkalnego na działce), stwierdzając jednocześnie, iż założenia projektowe nie naruszają postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kwestionowana decyzja Starosty [...] dotyczy bowiem jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a z dokumentacji projektowej wynika, iż budynek ma 2 kondygnacje o łącznej wysokości 7,86 m, zaś powierzchnię biologicznie czynną określono na 50,7 %. W ocenie Sądu należy także podzielić dokonaną przez organy ocenę co do braku rażącego naruszenia prawa przez sporną inwestycję w zakresie warunków technicznych. Jak wynika bowiem z dokumentacji projektowej budynek został zaprojektowany w granicy z działkami o nr ew. [...] i [...] oraz [...] , przy czym, co nie jest sporne działka ma szerokość mniejszą niż 16 m. Co istotne w ścianach zaprojektowanych w granicy z ww. działkami (ścianach bocznych) nie umieszczono otworów okiennych i drzwiowych. Pozostałe ściany, w których zaprojektowano otwory okienne i drzwiowe są usytuowane w odległościach przewyższających wskazaną w § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia odległość 4m, bo wynoszących 14,87 m i 6,88 m. Jednocześnie zapis § 12 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia wskazuje, iż w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Tym samym usytuowanie budynku na działce inwestycyjnej o szerokości mniejszej niż 16 m w granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi jest zgodne z obowiązującymi warunkami technicznymi. Wątpliwości Sądu nie budzi także prawidłowość dokonanej przez organy oceny co do braku rażącego naruszenia art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa budowalnego. Zgodzić należy się z oceną, iż w przypadku tożsamości wnioskodawcy w sprawie o pozwolenie na budowę i rozbiórkę, z jednoczesnym przysługiwaniem prawa własności do nieruchomości na której prace rozbiórkowe mają być wykonane, brak osobnej zgody właściciela obiektu przeznaczonego do rozbiórki nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Kontynuując powyższy wątek i odnosząc się jednocześnie do pozostałych zarzutów skargi, wskazać należy, iż właścicielem działki inwestycyjnej oznaczonej nr ew. [...] położonej w [...] , dla której prowadzona jest księga wieczysta Nr [...] , od dnia [...] czerwca 2012 r. jest R K. Ww. wypis z treści księgi wieczystej, o której mowa znajduje się w aktach administracyjnych i ustalenie organu odwoławczego co do okoliczności przysługiwania inwestorowi tytułu własności do działki inwestycyjnej jest prawidłowe. Trafnie podnosi skarżący, iż wskazywany przez organ odwoławczy numer księgi wieczystej KW [...] dotyczy nieruchomości będącej własnością skarżącego, błędnie przypisując numer tej księgi do działki inwestycyjnej. Uchybienie to wobec prawidłowości ustalenia, iż działka inwestycyjna jest własnością R K nie ma jednak wpływu na wynik sprawy. Za niezasadny w niniejszym postępowaniu należy uznać także zarzut braku dokonania przez organ odwoławczy oceny analizy przesłony światła, w szczególności z uwagi na to, że rozpoznawana w postępowaniu nieważnościowym sprawa nie podlega ponownemu rozpoznaniu sprawy tak jak w postępowaniu zwykłym. Skarżący formułując powyższy zarzut nie wskazuje czy i ewentualnie na czym polega rażące naruszenie § 13 i § 60 Rozporządzenia, w powiązaniu z § 12 ust. 3 pkt 1 tego aktu prawnego. Zarzut zrealizowania zabudowy mimo zakazu wynikającego z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazywany w skardze został na rozprawie doprecyzowany jako wskazujący na to, iż wobec odmowy wydania pozwolenia na budowę poprzedniemu wnioskodawcy, takie samo rozstrzygnięcie powinno mieć miejsce także w odniesieniu do wniosku złożonego przez R K. Takie sformułowanie zarzutu uniemożliwia precyzyjne odniesienie się do niego. Łącząc powyższe twierdzenie z wywodami skarżącego wskazującymi na wątpliwości co do prawidłowości udzielenia pozwolenia na budowę na wąskiej działce wydaje się, iż zmierza on do wykazania naruszenia § 59 ust. 2 pkt 3lit. "a", z którego wynika wykonywanie nowej parcelacji gruntów z wymogiem frontów działek na terenach z zabudową jednorodzinną MN i MN,U nie mniej niż 18 m dla działek pod zabudowę wolnostojącą. Z bezspornych ustaleń organów w niniejszej sprawie wynika bowiem, iż działka inwestycyjna ma szerokość od 9 do 10 m. Kwestionowana decyzja Starosty [...] nie narusza jednak ww. postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem zapisy te dotyczą podziału gruntów, a nie dopuszczalności zabudowy, z odniesieniem się do nowych podziałów, czyli jak należy rozumieć do podziałów dokonywanych po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie ocenie zgodności z prawem podlega jednak decyzja o pozwoleniu na budowę i rozbiórkę wskazanych w niej budynków, a nie decyzja o podziale działki, tym samym powyższe zapisy planu pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Zauważyć jednocześnie należy, iż wskazywane w skardze przepisy art. 9 ust. 3 pkt 1 i art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego nie miały zastosowania w sprawie, brak jest tym samym podstaw do wskazywania na ich naruszenie. Naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowalnego przez organy Sąd nie dopatrzył się, albowiem sporna inwestycja pozostaje bez wpływu na dostęp skarżącego do drogi publicznej, zaś zarzuty skupiające się w szczególności na usytuowaniu budynku w granicy działek sąsiednich, jako nie naruszające warunków technicznych wynikających z Rozporządzenia nie potwierdziły się, jak to wynika z wcześniejszych wywodów. Wnioski dowodowe zawarte w piśmie z dnia 18 maja 2015 r, o których mowa wyżej Sąd oddalił na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Wskazywany w piśmie wydruk księgi wieczystej o numerze [...] w zakresie mającym potwierdzić okoliczności, iż księga ta nie jest prowadzona dla działki inwestycyjnej znajduje się w aktach administracyjnych i nie może być potraktowany jako nowy i uzupełniający dowód w sprawie. Umowa z dnia 13 maja 2015 r. dotycząca reprezentowania skarżącego przed Sądem przez pełnomocnika nie jest dowodem w sprawie mającym wpływ na jej wyjaśnienie, jak tego wymaga art. 106 § 3 p.p.s.a. W tych okolicznościach w ocenie Sądu wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił zgodnie z treścią wyroku.