VII SA/Wa 1987/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2008r. sprawy ze skargi H. i A. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2007 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 w zw. z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku A. i H. K., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007r., znak: [...], odmawiającym zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005 r., znak: [...], utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2007 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż przyczyną odmowy zawieszenia postępowania jest fakt, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005 r., znak: [...] zostało wszczęte z urzędu, w związku ze sprzeciwem Prokuratora Okręgowego w K. i z tego też względu, mając także na uwadze art. 98 § 1 k.p.a. strony postępowania nie są uprawnione do żądania jego zawieszenia. Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż nie zachodzą okoliczności uzasadniające skorzystanie przez organ z dyspozycji przepisu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a., tym samym, w jego ocenie, postanowienie z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...] należało uznać za prawidłowe. Skargę na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. K. oraz H. K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia skarżący zarzucili mu naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności naruszenie art.: 97 § 1 pkt 4, art. 28, art. 7, art. 8 oraz art. 75. W ocenie strony skarżącej, fakt toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w [...] postępowania sądowego w sprawie sygn. akt [...], ze skargi J. S. w przedmiocie budynku nr [...] przy ulicy Z. w W., obligował organ do zawieszenia postępowania, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż jest on "w szczególności (...) obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy k.p.a." (zob. wyrok NSA z 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). Należy zauważyć, iż na podstawie art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej, zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Jest on więc zobowiązany rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone i odzwierciedlone w aktach sprawy oraz powinien dowody te rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności. "Rozpatrując materiał dowodowy organ administracji publicznej nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu ani też uwzględnić dowodu, którego nie ma w aktach sprawy" (zob. [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2000., a także wyrok NSA z 28 grudnia 2000 r., I SA 762/00, LEX nr 77604). Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7 i art. 77 k.p.a.) wymaga, aby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (zob. wyrok NSA z 29 listopada 2000 r., V SA948/00 LEX nr 50114). Zgodnie z art. 107 k.p.a. decyzja (postanowienie) wydana przez organ administracji publicznej powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl postanowień powołanego przepisu uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ ma zatem obowiązek dokładnie podać podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Jak wskazuje się w doktrynie prawa i orzecznictwie "organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe". Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 15 sierpnia 1987 r. IV SA 385/87 GAP 1987 r. nr 21, str. 40). Oceniając zaskarżone postanowienie, pod kątem wyżej wskazanych przepisów proceduralnych stwierdzić należy, że wydanie jego nastąpiło z naruszeniem prawa, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Argumentacja organu administracji publicznej, ograniczająca się do lakonicznego stwierdzenia, iż "nie zachodzą okoliczności uzasadniające skorzystanie przez organ z dyspozycji przepisu art. 97 ust. 1 pkt 4 KPA", nie czyni zadość wymaganiom wynikającym z wyżej powołanych przepisów prawa. Organ winien był wyjaśnić motywy swojego rozstrzygnięcia, poprzez wskazanie, dlaczego wniosek o zawieszenie postępowania, do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], sygn. akt [...] skargi J. S., nie zasługuje na uwzględnienie. Powinien odnieść się do argumentów podnoszonych przez stronę wnioskująca, zarówno we wniosku o zawieszenia postępowania, jak również we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mając na uwadze powyższą argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)