VII SA/Wa 199/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K., Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : umorzenia wznowionego postępowania postanawia : odrzucić skargę. W dniu 26 stycznia 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga H.K. i Z.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak : [...]. Zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2011 r. wezwano skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w kwocie 100,00 złotych oraz do nadesłania 4 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych w terminie 7 dni, od daty doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie odebrali ww. wezwania, pomimo dwukrotnego awizowania. Stosownie do postanowień art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z uwagi, iż nie zastano adresata, w przedmiotowej sprawie zastosowano doręczenie w trybie przewidzianym w art. 73 ustawy, a wezwanie do uiszczenia wpisu powtórnie awizowano. Z powodu niedoręczenia przesyłki zawierającej powyższe wezwania, została ona złożona w placówce pocztowej, o czym zawiadomiono adresatów umieszczając awiza w ich skrzynce pocztowej w dniu 16 lutego 2011 r. Korespondencja ta z powodu niepodjęcia została powtórnie awizowana w dniu 24 lutego 2011 r., po czym w wyniku nieodebrania zwrócona nadawcy w dniu 4 marca 2011 r. Wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do nadesłania 4 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych uważa się zatem za skutecznie doręczone w dniu 2 marca 2011 r., a zatem termin do uzupełnienia braków i uiszczenia wpisu sądowego od skargi upłynął z dniem 9 marca 2011 r. Stosownie do treści art. 220 § 1 powołanej ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przywołanym przepisie zawarta jest zasada, że warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek wniesionego pisma, jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. W przedmiotowej sprawie należny wpis nie został uiszczony, pomimo prawidłowego wezwania. Skutek nieuiszczenia opłaty przez wnoszącego pismo został określony w art. 220 § 3 powyższej ustawy stanowiącym, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Ponadto zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, Sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie uzupełniono jej braków formalnych. Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych ustalono, że nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy do dnia 27 marca 2011 r. Stwierdzić zatem należy, że skarżący pomimo upływu zakreślonego terminu, nie dopełnili czynności nakazanych przez Sąd. Wobec powyższego, na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.