VII SA/Wa 199/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. i Z. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi H. K. i Z. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia to jest postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2011 r. odrzucającego skargę postanawia: przyznać H. K. i Z. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 17 września 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy H. K. i Z. K., w którym wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku wnioskodawcy podali, że prowadzą gospodarstwo domowe wspólnie z synem. Utrzymują się z emerytury wnioskodawczyni i dodatku mieszkaniowego w łącznej wysokości 1020,24 zł. miesięcznie. Wskazali, że posiadają dom o pow. 57 m2 bez łazienki, toalety, wody, kanalizacji, w stanie do remontu. Do wniosku dołączono kserokopie rachunków i opłat ponoszonych przez wnioskodawców, kserokopię potwierdzenia wysokości odbioru emerytury oraz kserokopię decyzji o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych Z. K. z 2008 r. W piśmie przewodnim z dnia 10 września 2012 r. złożonym razem z formularzem PPF wnioskodawcy podali, że Z. K. i syn są osobami bezrobotnymi, aktualnie poszukującymi pracy, w związku z posiadaniem niskich dochodów muszą oszczędzać na żywności, lekach oraz zużyciu energii. Otrzymują dodatek mieszkaniowy, o który pomniejszany jest czynsz. Lokal w którym zamieszkują jest usytuowany w budynku pooborowym. Często nie mają pieniędzy na leczenie, wykup bieżących leków i opłaty za media. Postanowieniem z dnia 9 października 2012 r. referendarz sądowy przyznał H. K. i Z. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Od postanowienia z dnia 9 października 2012 r. wnioskodawcy wnieśli sprzeciw. W sprzeciwie wywodzono, że wnioskodawcy nie są w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny. Podnieśli, że trzyosobowa rodzina utrzymuje się jedynie z emerytury skarżącej w wysokości ok. 1021 zł łącznie z dodatkiem. Z. K. po 38 latach pracy jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Wnioskodawcy z powodu niskich dochodów muszą oszczędzać na kosztach życia codziennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 260 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu powoduje usunięcie z obrotu prawnego orzeczenia referendarza sądowego, tj. postanowienia z dnia 9 października 2012 r. Jest ono traktowane - pod względem skutków prawnych – jako nieistniejące. Przechodząc do oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy należy podkreślić, że występująca w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucja "prawa pomocy" stanowi odstępstwo od zasady, że to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy może mieć zatem miejsce w przypadkach wyjątkowych, kiedy to spełnione zostaną przesłanki określone w art. 246 p.p.s.a. Zgodnie z § 1 tegoż artykułu Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Udzielenie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu Państwa i powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. W ocenie Sądu zarówno z treści wniosku jak i sprzeciwu wynika, że wnioskodawcy kwalifikują się do przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie, czyli zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych. Wnioskodawcy wraz z synem utrzymują się z emerytury H. K. w wysokości ok. 1021 zł. Cała ta kwota jest przeznaczana na bieżące utrzymanie i potrzeby gospodarstwa domowego. Ponadto mieszkanie zajmowane przez wnioskodawców również wymaga dokonania remontu. Biorąc uwagę wysokość osiąganych przez skarżących dochodów, oraz wysokość wpisu od skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wynoszącą 200 zł Sąd uznał, że skarżący wykazali, że kwalifikują się do przyznania im prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawcy dysponują miesięcznie kwotą ok. 1021 zł. Dochody te wystarczają wnioskodawcom na skromne utrzymanie się, jednakże kwota ta nie pozwala na poczynienie oszczędności i opłacenie kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku finansowego w gospodarstwie domowym skarżących. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.