VII SA/Wa 199/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2014 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 punkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane"), po rozpatrzeniu odwołania S.W. (dalej: "skarżący") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "organ I instancji", "organ powiatowy") z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych wykonanych w pasie drogowym przy ul. [...] w [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Decyzja zapadła na tle następującego stanu faktycznego i prawnego: Pismem z dnia [...] października 2011 r. skarżący wystąpił do organu powiatowego o interwencję w sprawie inwestycji przeprowadzonej w dniach [...] października 2011 r. w pasie drogowym ul. [...] przy posesji nr [...]. Inwestycja ta polegała na skuciu utwardzonego pobocza i wykonaniu wzdłuż jezdni trawnika o szerokości 3 m, odgrodzonego od jezdni metalową barierką. W toku czynności wyjaśniających, organ powiatowy ustalił, iż dnia [...] kwietnia 2011 r. J.G. i R. G. złożyli zgłoszenie do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej - zamiar wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu pobocza na fragmencie ul. [...] (ułożenie chodnika, odtworzenie trawnika) oraz montaż słupków wygradzających. Organ administracji architektoniczno - budowlanej nie zgłosił sprzeciwu do ww. zgłoszenia. Ponadto organ I instancji podniósł, iż przed złożeniem wskazanego zgłoszenia inwestor zwrócił się do Wydziału Infrastruktury w [...] o zaakceptowanie koncepcji zagospodarowania pobocza przy ul. [...] w [...]. Dodał, że pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. Wydział Architektury i Budownictwa [...] pozytywnie zaopiniował zaproponowaną przez J. G. koncepcję zagospodarowania pobocza w pasie drogowym przy ul. [...], wskazując, iż pozostaje ona w zgodności z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osady [...]. Jednocześnie organ administracji architektoniczno-budowlanej wyraził opinię, iż w przypadku lokalizacji trawnika bezpośrednio przy krawędzi jezdni: należy zastosować wygrodzenia od strony jezdni w celu ochrony zieleni. Organ I instancji wskazał także, iż w dniu [...] sierpnia 2011 r. Zastępca Burmistrza [...] z upoważnienia Prezydenta [...] zaopiniował pozytywnie projekt stałej organizacji ruchu przy ul. [...]w [...], który następnie został zatwierdzony przez Inżyniera Ruchu [...] w dniu [...] marca 2013 r. Zatwierdzony projekt uwzględnia wygrodzenie od strony jezdni, o którym mowa w opinii Wydziału Architektury i Budownictwa w [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] organ I instancji działając na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 k.p.a. orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej robót budowlanych wykonanych przy ul. [...] w [...]. Uzasadniając wskazał m.in., iż wykonane przez J. G. wygrodzenie typu [...] przy ul. [...] nie stanowi wygrodzenia jej nieruchomości, ani też nie jest urządzeniem związanym z budynkiem usytuowanym na tej nieruchomości. Zauważył, iż zgodnie z opinią Wydziału Architektury i Budownictwa w [...] sporne wygrodzenie pełni funkcję ochrony zieleni zlokalizowanej na poboczu jezdni, czyli w pasie drogowym przy ul. [...]. Jednocześnie pełni funkcję ochrony przed pojazdami osób znajdujących się na poboczu drogi. Zatem przedmiotowe wygrodzenie zostało zrealizowane celem niedopuszczenia wjeżdżania na pobocze jezdni przez pojazdy. Taka funkcja związana jest ściśle z organizacją ruchu drogowego na drodze, której właścicielem jest Miasto [...]. Wobec powyższego, organ powiatowy stwierdził, iż przedmiotowe wygrodzenie stanowi urządzenie bezpieczeństwa i organizacji ruchu i nie jest obiektem budowlanym ani urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. W konsekwencji wykonanie tego typu urządzeń nie stanowi wykonania robót budowlanych i nie podlega regulacjom Prawa budowlanego. W związku z tym tego rodzaju prace nie wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ani zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej, a jedynie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu przez właściciela lub zarządcę drogi, co w niniejszej sprawie miało miejsce. We wniesionym odwołaniu skarżący podniósł, iż inwestor [...]kwietnia 2011 złożył do Wydziału Architektury zgłoszenie wykonania robót budowlanych w postaci projektu zagospodarowania terenu – projektu budowalnego utwardzenia pobocza (ułożenie chodnika, wykonanie trawnika) oraz wygrodzenie pobocza, który jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Tymczasem do Wydziału Infrastruktury złożył inny projekt stałej organizacji ruchu, na którym chodnik o szer. 1,5 m jest usytuowany od strony jezdni i dodatkowo w chodniku zaprojektowano słupki U-12c. Zdaniem skarżącego taki projekt nie jest zgodny ze wskazanym rozporządzeniem z dnia 2 marca 1999 r. Nadto wskazał, iż Inżynier Ruchu [...] nie mógł zaakceptować niezgodnego z rozporządzeniem chodnika przy krawędzi jezdni o szerokości 1,5 m i słupków umieszczonych w chodniku i wykreślił chodnik pozostawiając tylko trawnik i wygrodzenie typu [...]. Zdaniem skarżącego takie rozwiązanie jest sprzeczne z [...] i rozporządzeniem z dnia 2 marca 1999 r. Nadto inwestor wykonał inwestycję przekraczając wymiary. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. powołał się na przepisy art. 105 § 1 k.p.a. Za trafne uznał stanowisko organu I instancji, że przesłanką skutkującą umorzeniem postępowania prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego był fakt, iż ocena realizacji spornego wygrodzenia nie podlega kompetencji organów nadzoru budowlanego. Zgodził się z rozstrzygnięciem organu I instancji, że przedmiotowe wygrodzenie stanowi urządzenie bezpieczeństwa i organizacji ruchu i nie jest obiektem budowlanym ani też urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Dlatego też wykonywanie tego typu inwestycji nie stanowi wykonywania robót budowlanych, a co za tym idzie nie podlega regulacjom tej ustawy, w tym także obowiązkowi uzyskania stosownego pozwolenia bądź dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej. Organ odwoławczy podniósł, iż prawidłowo wskazał organ powiatowy, że do sytuowania tego typu urządzeń właściwe są organy zarządzające ruchem na drodze określone w art. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Natomiast warunki umieszczania urządzeń bezpieczeństwa i organizacji ruchu na drogach określa stosowne rozporządzenie Ministra Infrastruktury. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, iż wobec braku podstaw prawnych oceny przez organ nadzoru budowlanego prawidłowości realizacji spornego wygrodzenia należało umorzyć jako bezprzedmiotowe wszczęte postępowanie w sprawie robót budowlanych wykonanych w pasie drogowym przy ul. [...] w [...]. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, która pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1) naruszenie przepisów art. 51 ust. 7 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego (w sytuacji braku podstaw do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 105 k.p.a.), w ten sposób, iż utrzymano w mocy decyzję, pomimo że organ I instancji nie przeprowadził wymaganego prawem postępowania na podstawie art. 50-51 Prawa budowlanego, w szczególności wynikającej z przesłanki art. 50 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy, tj. nie ustalił czy wykonane roboty budowlane nie naruszają prawa, w tym obowiązujących zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osady [...], a także przepisów technicznych, jak i nie dokonał analizy przyjętego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, pod kątem ustalenia, czy wykonane roboty budowlane zostały zrealizowane zgodnie z tym zgłoszeniem; 2) rażące naruszenie prawa poprzez utrzymanie w mocy ww. decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie administracyjne, tj. organ naruszył art. 138 § 1 pkt 1 oraz 107, a także art. 7 i 77 k.p.a. poprzez uznanie, iż organ I Instancji poprawnie i właściwie przeprowadził postępowanie dowodowe; 3) brak odniesienia się do okoliczności podnoszonych w odwołaniu od decyzji, w tym przedmiotu postępowania, zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przepisów technicznych, zgodności wykonanych robót z przepisami technicznymi oraz przywoływanych dowodów w postaci dokumentów wytworzonych przez organy publiczne; 4) pominięcie istotnych okoliczności dotyczących ustalenia przedmiotu postępowania dla sprawy wynikających z faktu, iż nie dokonano wyjaśnień legalności wszystkich wykonanych robót związanych z przebudową drogi polegających m.in. na likwidacji zatoczki asfaltowej, dla której została wydana decyzja zarządy drogi – Prezydenta [...] nr [...] nakazująca przywrócenie poprzedniego stanu użyteczności, tj. robót wykonanych w ramach samowoli budowlanej objętych zapisami art. 50-51; 5) naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 11, 12 k.p.a. poprzez naruszenie zasady szczegółowego przeprowadzenia postępowania dowodowego, z uwzględnieniem wszelkich dostępnych dowodów w tej sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż z uwagi na fakt, że roboty wykonane w pasie drogowym ograniczają sposób korzystania z działki i pogarszają możliwość dojazdu do posesji, nie ulega wątpliwości, iż skarżący posiada interes prawny w niniejszym postępowaniu. Wskazał także, iż przedmiotem postępowania są roboty polegające na: rozbiórce części jedni – zatoczki asfaltowej, bez wymaganego prawem zgłoszenia, ustawieniu słupków i wykonaniu pasa zieleni, przy czym ustawienie słupków i wykonanie pasa zieleni nastąpiło na podstawie zgłoszenia z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wskazał jednocześnie, iż zakres zgłoszenia jest szerszy i obejmuje również wykonanie chodnika. Skarżący podniosł, iż roboty zostały wykonane niezgodnie ze zgłoszeniem, ponieważ wykonano jedynie wygrodzenie słupkami, nie wykonując chodnika, który miał być zabezpieczony wygrodzeniem, zaś pas zieleni został wykonany od krawędzi jezdni do ogrodzenia, podczas gdy miał zajmować jedynie część pasa, na pozostałej części powinno być wykonane pobocze. Zakres robót wskazuje na przebudowę drogi publicznej podczas gdy organy skupiły się wyłącznie na ustawieniu słupków wygradzających, stanowiących jedynie cześć zamierzenia budowlanego, objętego reglamentacja ustawy, która wymaga co najmniej zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Podkreślił, iż rozbiórka części asfaltowej i wykonanie pasa zieleni są niezgodne z przepisami planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i powołał się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga jest niezasadna. Kontroli sprawowanej przez Sąd w niniejszej sprawie poddana została decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2013 r. orzekającą o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych wykonanych w pasie drogowym przy ul. [...] w [...]. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne, które z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu w drodze decyzji administracyjnej. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jej merytorycznego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Innymi słowy, sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracyjnego, zaś jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne czy to pozytywne, czy też negatywne, staje się prawnie niedopuszczalne. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organom nadzoru budowlanego podstawę do jednoznacznego ustalenia, że nie ma przesłanek do orzekania co do istoty sprawy i w konsekwencji zakończenia postępowania w myśl art. 105 § 1 k.p.a. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy J. G. i R. G. (inwestorzy) wykonali w miejscu uprzednio istniejącej nawierzchni asfaltowej - trawnik i dokonali wygrodzenia typu [...] przy ul. [...]. Z treści zawartych w skardze wynika, iż okoliczność ta nie jest przez skarżącego kwestionowana. Tym samym istotne dla rozstrzygnięcia jest dokonanie oceny, czy realizacja tego trawnika i wygrodzenia podlega kompetencji organów nadzoru budowlanego. W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko organów orzekających, iż sporne wygrodzenie pełniące funkcję ochrony zieleni zlokalizowanej na poboczu jezdni, czyli w pasie drogowym przy ul. [...] oraz funkcję ochrony przed pojazdami osób znajdujących się na poboczu drogi stanowi urządzenie bezpieczeństwa i organizacji ruchu i nie jest obiektem budowlanym, ani urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane. Reglamentacji przepisów prawa budowlanego nie podlega też urządzenie trawnika. Stosownie do art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Wygrodzenie typu [...] usytuowane w pasie drogowym i służące wydzieleniu jezdni od pobocza nie jest zatem urządzeniem budowlanym, o którym mowa w cyt. wyżej przepisie. Jest ono bowiem urządzeniem związanym z organizacją ruchu drogowego, do sytuowania którego właściwe są organy zarządzające ruchem na drodze, określone w art. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137). Natomiast warunki umieszczania urządzeń bezpieczeństwa i organizacji ruchu na drogach określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2003 r. Nr 220, poz. 2181 ze zm.). Z akt administracyjnych wynika, iż inwestorzy uzyskali zgodę zarządcy i właściciela drogi na odtworzenie trawy i montaż słupków wygrodzenia [...] poprzez zatwierdzenie przez Prezydenta [...] (nr [...]) projektu organizacji ruchu, z terminem wykonania do dnia [...] marca 2013 r. Zgodnie z art. 1 ustawy Prawo budowlane – ustawa normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. W myśl art. 83 ust. 1 Prawa budowalnego do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, jako organu pierwszej instancji należą zadania i kompetencje wymienione we wskazanych w tym miejscu przepisach ustawy Prawo budowalne. Tym samym kompetencje organów nadzoru budowalnego wyznacza zakwalifikowanie przedmiotu, którego miałoby dotyczyć postępowanie do jednego z wymienionych w art. 3 Prawa budowalnego. Wobec tego, iż kwestionowane wygrodzenie i trawnik zostały usytuowane w pasie drogowym nie została spełniona definicja żadnego z obiektów, urządzeń wymienionych w art. 3 Prawa budowalnego, w szczególności art. 3 pkt 9, zawierającego definicję urządzeń budowalnych. Przepis ten wskazuje na objęcie swoją treścią m. in. ogrodzeń, ale dotyczy ogrodzeń stanowiących urządzenia techniczne związane z obiektem budowalnym. Sporne wygrodzenie tej definicji nie spełnia. W świetle powyższego zasadnie organy nadzoru budowlanego uznały, iż wykonanie wskazanego wyżej wygrodzenia o trawnika nie wymagały zgłoszenia, ani uzyskania pozwolenia na budowę od właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej i jednocześnie brak jest podstaw do prowadzenia postępowania zmierzającego do kontroli zgodności wykonanych robót ze zgłoszeniem. Powyższe oznacza, iż wszczęte postępowanie wobec ustalenia, iż dotyczy robót dokonanych w pasie drogi i nie dotyczy przedmiotu podlegającego kompetencji organów nadzoru budowalnego stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W tych okolicznościach za bezprzedmiotowe należy uznać zarzuty skargi zmierzające do wykazania naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 51 ust. 7 i art. 50 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowalnego. Organ nie dopuścił się też wskazywanych naruszeń art. 6, 7, 8, 9, 11, 12, 77, 107 oraz 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organy bowiem prawidłowo odniosły się w szczególności do wygrodzenia i prawidłowo ustaliły przedmiot postępowania i zebrały wszystkie niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia dowody i informacje, dokonały ich prawidłowej oceny nie naruszając zasad postępowania administracyjnego. Uzasadnienie decyzji w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje treść dokonanych ustaleń, ich ocenę i przyczyny rozstrzygnięcia. Zauważyć jednocześnie należy, iż w przypadku stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania, zbędne, a nawet wadliwe byłoby odnoszenie się okoliczności istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia, które w okolicznościach niniejszej sprawy nie mogło zapaść. Wadliwym byłoby też prowadzenie przez organ nadzoru budowalnego postępowania w przedmiocie nie należącym do jego kompetencji, a za takie należałoby uznać prowadzenie postępowania w odniesieniu do przedmiotu nie podlegającego kompetencji organów nadzoru budowalnego. Wprawdzie organy w wydawanych w niniejszej sprawie decyzjach nie zawarły wywodów dotyczących istnienia po stronie skarżącego interesu prawnego w niniejszym postępowaniu, jednak w świetle wywodów skargi w tym zakresie należy się do nich odnieść. Skarżący, jak wynika z uzasadnienia skargi istnienie interesu prawnego upatruje w tym, iż roboty wykonane w pasie drogowym ograniczają sposób korzystania z działki i pogarszają możliwość dojazdu do posesji. Tymczasem pojęcie interesu prawnego reguluje art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis ten wskazuje, iż interes prawny oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z przepisów prawa materialnego. Konieczne jest też, aby interes ten był rzeczywisty w dacie ich stosowania. Analiza przytoczonych wyżej twierdzeń skarżącego w ocenie Sądu nie pozwala na niewątpliwie stwierdzenie, iż skarżącemu przysługuje interes prawny w niniejszej sprawie. Nie wynika bowiem, iż został pozbawiony dostępu do drogi publicznej. Wydaje się, że wskazywane pogorszenie (zmniejszenie wygody) dojazdu do działki stanowi jedynie o istnieniu interesu faktycznego. W tych okolicznościach wobec braku dopatrzenia się podniesionych w skardze naruszeń przepisów prawa, a także innych naruszeń uzasadniających uwzględnienie skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił, orzekając jak w sentencji wyroku.