VII SA/Wa 1991/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2008r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku Starosta [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] października 2003r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. R. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego zabudowie szeregowej, usytuowanego na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w S.. W dniu 5 kwietnia 2007r. wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji złożyła współwłaścicielka działki nr [...], J. B. podając, że nie wyraziła inwestorowi zgody na rozbudowę budynku mieszkalnego, lecz jedynie na dobudowę do budynku garażu. Zdaniem wnioskującej oświadczenie współwłaścicielki zostało w sposób wyraźny podrobione, a organ wydający pozwolenie na budowę przyjął je jako prawidłowe. Rozbudowa budynku przez inwestora według zatwierdzonego projektu i wybudowanie kotłowni w odległości 1 m i komina w odległości 2, 5 m od drzwi jej mieszkania powoduje całkowite zaciemnienie pomieszczeń. Po rozpatrzeniu wniosku Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] sierpnia 2007r. na podstawie art. 158 § 1, art. 157 § 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 156 § 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu organ podał, że zarzutu zaciemnienia lokalu mieszkalnego wnioskująca nie potwierdziła żadnymi wiarygodnymi dowodami, zaś z dokumentacji technicznej stanowiącej załącznik do pozwolenia na budowę wynika, że kotłownia o wymiarach 2 m x 2,8 m została dobudowana w odległości 2,40 m od ściany zewnętrznej, w której znajduje się okno umożliwiające naturalne oświetlenie pokoju skarżącej. Dach nad kotłownią i werandą znajduje się na poziomie górnej krawędzi okna skarżącej, co zdaniem organu nie może powodować całkowitego zaciemnienia pomieszczeń mieszkalnych skarżącej. Odwołanie od tej decyzji złożyła J. B.. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...], wydaną [...] września 2007r. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że sporna inwestycja zlokalizowana jest na działce nr [...], będącej współwłasnością inwestora i m. in. odwołującej się, wobec czego należy uznać, że nie stosuje się w takiej sytuacji przepisów wykonawczych w zakresie wymogu zachowania odległości pomiędzy budynkami usytuowanymi w granicach jednej działki. Poza tym organ podkreślił, że inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączył zgodę pozostałych współwłaścicieli min. odwołującej się na realizację przedmiotowej inwestycji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. B.. Skarżąca podała, że decyzja Starosty [...] pozwoliła na rozbudowę budynku inwestora w taki sposób, że spowodowała całkowite zaciemnienie okien jej mieszkania, a wybudowany w odległości 2,5 m komin kotłowni emituje szkodliwe substancje wprost do okien. Nadto podała, że nie wyraziła zgody na rozbudowę budynku i tym zarzutem nie zajęły się organy orzekające w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U z 2002r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia wystąpiły, dlatego skargę należało uznać za zasadną. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana [...] września 2007r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2003r. wydanej w sprawie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w S.. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 kpa, a ich uzasadnienia nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. Kontrolowane decyzje zostały wydane w postępowaniu nieważnościowym, nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest ocena czy ostateczna decyzja kończąca postępowanie w sprawie dotknięta jest jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa, której wystąpienie powoduje konieczność wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego. Głównym zarzutem skarżącej, podnoszonym w przedmiotowym postępowaniu był brak jej zgody na dysponowanie przez inwestora nieruchomością (stanowiącą współwłasność) na cele budowlane w zakresie objętym kontrolowaną decyzją. Organy obu instancji w uzasadnieniu decyzji podały jedynie, że inwestor wykazał swoje prawo do nieruchomości i dysponowania nią na cele budowlane składając stosowne oświadczenie, nie ustosunkowały się jednak do zarzutów skarżącej. Zgodnie z obowiązującym w chwili wydania kontrolowanej decyzji brzmieniem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę - w rozpoznawanej sprawie - zakres prac budowlanych wykracza poza zwykły zarząd nieruchomością wspólną. Niezbędna była do ich wykonania zgoda wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Rozpatrując wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę (zawierający zarzut braku jej zgody na rozbudowę budynku) organy winny więc przeprowadzić badanie złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zakresu wyrażonej przez skarżącą i innych współwłaścicieli działki zgody i po dokonaniu stosownych ustaleń dokonać oceny zarzutu skarżącej pod kątem przesłanek z art. 156 § 1 kpa, a następnie wydane rozstrzygnięcie właściwie uzasadnić stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)orzekł jak w sentencji wyroku.