VII SA/Wa 1992/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek, sędzia WSA Artur Kuś, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2021 r. sprawy ze skargi E. Z. i S. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020r., poz. 1333) po rozpatrzeniu odwołania E. i S. Z. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...].06.2020 r. nakazującej E. i S. K. całkowitą rozbiórkę rozbudowanego fragmentu ogrodzenia zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...] - utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, że do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] wpłynęły e-maile E. P.z dnia 09.06.2018r. w sprawie budowy ogrodzenia wraz z bramą wjazdową przy ul. [...] w [...]. Wobec powyższego organ powiatowy pismem z dnia 21.08.2018 r. wezwał E. P.do wykazania interesu prawnego w myśl art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie objętej w/w pismami. W dniu 11.09.2018r. do PINB w [...] wpłynęła odpowiedź E. P.na powyższe wezwanie. Następnie organ powiatowy postanowieniem Nr [...]z dnia 27.09.2018r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek P. E. P.w sprawie budowy ogrodzenia działki przy ul. [...] w [...]. W trakcie przeprowadzonych w dniu 06.11.2018r. oględzin stwierdzono istnienie ogrodzenia od strony ul. [...] w [...]. Ogrodzenie składa się ze słupków klinkierowych i przęseł stalowych. Wysokość ogrodzenia wynosi: słupki klinkierowe - 1,86 m, zaś przęseł stalowych - 1,88 m. Ogrodzenie jest wysunięte poza linię ogrodzeń sąsiednich. Nie można stwierdzić, czy ogrodzenie zlokalizowane jest w pasie ulicy [...]. W trakcie oględzin nie przedstawiono żadnych dokumentów dotyczących wykonanego ogrodzenia. P. E. Z. oświadczyła, że ogrodzenie zostało wykonane w czerwcu 2018 r. W wyniku postępowania zażaleniowego [...] WINB postanowieniem Nr [...] z dnia [...].11.2018r. uchylił w całości postanowienie Nr [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dalszej kolejności PINB w [...] pismem z dnia 28.05.2019 r. zwrócił się do Urzędu Miasta i Gminy [...] Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami o udzielenie informacji, jaki status posiada ul. [...] w [...] oraz czy zapisy zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego dotyczące zasad realizacji ogrodzeń oraz bram wjazdowych obowiązują także w stosunku do dróg niepublicznych. Z pisma z dnia 24.07.2019 r. wynika, że ulica [...] w [...] (na mocy Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...].09.2008r.) została zaliczona do kategorii dróg gminnych. Ponadto obowiązujące przepisy prawa miejscowego, w tym zapis zawarty w § 15 ust. 2 ustala zasady realizacji wszystkich ogrodzeń, lokalizowanych na obszarze objętych granicami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez względu na status drogi i ulicy, przy której dane ogrodzenie będzie lokalizowane. Powyższe ustalenia stały się podstawą do zawiadomienia pismem z dnia 23.08.2019r. stron o wszczęciu na wniosek E. P. postępowania administracyjnego w sprawie rozbudowy ogrodzenia działki o nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...] gm. [...]. Pismem z dnia 04.10.2019r. organ powiatowy poinformował strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. PINB w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].01.2020 r., nakazał E. i S. K. doprowadzenie, w terminie 90 dni licząc od dnia, w którym w/w decyzja stanie się ostateczna, rozbudowanego fragmentu ogrodzenia działki o nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...] (od strony drogi) do stanu zgodnego z prawem tj. zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] północny zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...].05.2010 r. w zakresie § 15 ust. 2 pkt 1 poprzez jego cofnięcie do linii istniejących ogrodzeń (linia rozgraniczająca drogi). W wyniku postępowania odwoławczego [...] WINB decyzją Nr [...] z dnia [...].04.2020r., uchylił w/w rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją Nr [...] z dnia [...].06.2020r., nakazano E. i S. K. całkowitą rozbiórkę rozbudowanego fragmentu ogrodzenia zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...]. Rozbudowana część została dobudowana do istniejącego ogrodzenia działki o nr ew. [...]. Elementy podlegające rozbiórce (wymienione w kolejności od linii rozgraniczającej działkę o nr ew. [...] z działką drogową [...], licząc od lewej strony, patrząc na front domu/działki Państwa Z.) to: - przęsło stalowe o długości 281 cm; - murowany słupek z cegły klinkierowej o wymiarach 36,5 cm x 36,5 cm wraz z fundamentem; - brama wjazdowa dwuskrzydłowa stalowa (skrzydła o długości 2 x 165 cm); - słupek klinkierowy o wymiarach 36,5 cm x 62 cm z fundamentem; - furtka stalowa o szerokości 98 cm; - słupek klinkierowy o wymiarach 36,5 cm x 36,5 cm wraz z fundamentem; - przęsło stalowe o długości 106,5 cm; - altana śmietnikowa murowana z cegły klinkierowej na planie czworokąta wraz z fundamentami (obiekt składa się z trzech murów o długości 130 cm; 84,5 cm i 39,5 cm, daszku czterospadowego wykonanego w konstrukcji stalowej z kątownika o wymiarach 30 mm x 30 mm pokrytego blachodachówką, dwóch furtek stalowych o szerokości 61 cm i 52 cm oraz filaru murowanego z cegły klinkierowej o wymiarach 26 cm x 12 cm); - fragment siatki ogrodzeniowej o długości od ściany muru altanki śmietnikowej do linii rozgraniczającej działkę o nr ew. [...] z działką drogową nr [...]. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia w ustawowym terminie złożyli E. i S. Z. Następnie organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu odwoławczym jest decyzja PINB w [...] wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym: "Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego". Organ powiatowy powołał się także na art. 51 ust. 7 w/w ustawy, zgodnie z którym: "Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1". Wstrzymanie robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy roboty te są wykonywane w dacie wydania postanowienia o ich wstrzymaniu. Natomiast gdy roboty zostały wykonane i nie są prowadzone, powinien mieć zastosowanie art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20.03.2013r. sygn. akt II SA/Po 131/13). Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane: "Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m (...)". Organ powiatowy przeprowadził w dniu 06.11.2018r. oględziny, w trakcie których stwierdzono istnienie ogrodzenia od strony ul. [...] w [...]. Rozbudowana część ogrodzenia składa się ze słupków klinkierowych i przęseł stalowych. Wysokość ogrodzenia wynosi: słupki klinkierowe - 1,86 m, zaś przęseł stalowych - 1,88 m. Ogrodzenie jest wysunięte poza linię ogrodzeń sąsiednich. W świetle powyższego stwierdzono, iż inwestor mógł bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej wykonać w/w ogrodzenie od strony drogi publicznej o wysokości poniżej 2,20 m. Niemniej jednak rolą organu nadzoru budowlanego jest sprawdzenie czy ogrodzenie, na budowę którego nie potrzeba pozwolenia ani zgłoszenia, nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, jak również przepisów prawa miejscowego, o czym stanowi art. 50 § 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21.02.2019r. sygn. akt II SA/Po 956/18: "Ustawodawca w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego wprowadził podstawę do wstrzymania robót budowlanych prowadzonych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Określając zatem przedmiotowy zakres zastosowania powyższego przepisu nie ograniczono się jedynie do robót budowlanych prowadzonych w sposób niezgodny z wydanym pozwoleniem na budowę albo zgłoszeniem, ale do robót budowlanych prowadzonych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Będą to przede wszystkim przepisy techniczno-budowlane oraz przepisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego". Dalej organ stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż teren, na którym znajduje się sporne ogrodzenie objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] północny zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...].05.2010 r. § 15 ust. 2 pkt 1 w/w planu ustala, że ogrodzenia od strony dróg i ulic powinny być sytuowane w linii rozgraniczającej z tym, że dopuszcza się ich miejscowe wycofanie w głąb działki w przypadku konieczności ominięcia istniejących przeszkód (np. drzew, urządzeń infrastruktury technicznej itp.) oraz w miejscach sytuowania bram wjazdowych. Nie ulega wątpliwości, że ogrodzenie przy ul. [...] w [...] nie zostało pobudowane w linii rozgraniczającej i jak wynika ze szkicu z dnia 04.10.2019 r. oraz załączonej do niego dokumentacji zdjęciowej zostało wysunięte w stosunku do linii istniejących ogrodzeń, co jest sprzeczne z wskazanym wyżej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Plan dopuszcza jedynie wycofanie ogrodzeń w celu usunięcia przeszkód. Powyższa niezgodność stanu faktycznego ze stanem prawnym w ocenie tut. organu z uwagi na jej charakter może zostać usunięta tylko przez nakazanie rozbiórki ogrodzenia, o czym stanowi art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W omawianej sprawie nie można zastosować przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ponieważ roboty budowlane mające na celu doprowadzenie ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem wiązałyby się faktycznie z jego rozbiórką i koniecznością wybudowania w nowej lokalizacji, co bez wątpienia nie odpowiada dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Nadto organ odwoławczy wskazał, że obowiązek rozbiórki wskazany w sentencji decyzji PINB w [...] Nr [...] z dnia [...].06.2020 r. został określony precyzyjnie i nie ma co do niego żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ wojewódzki wskazał, że budowa ogrodzenia do wysokości 2,20 m, która (choć nie wymaga zgłoszenia zamiaru jego budowy) zrealizowana wbrew postanowieniom przepisów planistycznych, uzasadnia ingerencję organów nadzoru budowlanego. Ponadto twierdzenie skarżących, iż: "w 1999 roku otrzymaliśmy decyzję z Urzędu Gminy [...] na budowę ogrodzenia wraz z wiatą śmietnikową. Zatem przez okres 22 lat PINB nie potrafił wydać decyzji umarzającej postępowanie w kwestii budowy ogrodzenia" jest niezasadne, gdyż obecnie istniejące ogrodzenie zostało wykonane w czerwcu 2018 r. (poprzednie ogrodzenie zostało rozebrane). Zdaniem organu w świetle powyższych wyjaśnień nie mają racji skarżący wskazując, że budowa ogrodzenia do wysokości 2,20 m nie może skutkować wydaniem nakazu jego rozbiórki. Ponadto pojęcie samowoli budowlanej nie odnosi się wyłącznie do obiektu budowlanego, na co wskazują E. i S. Z. Bez znaczenia dla omawianej sprawy pozostaje fakt, że działka o nr ew. [...] stanowi własność prywatną. Odpierając zarzut dotyczący naruszenia przez PINB w [...] art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ wojewódzki wskazał, że zgodnie z art. 10 Kpa wskazano, że to strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu). Nie każde bowiem naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej poddanej kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a tylko takie, które realnie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dalej organ wskazał, że z informacji zamieszczonych na stronie http://www.pinb.nbip.pl/pinb/ wynika, że przyjęcia interesantów są wstrzymane do odwołania. Ponadto, o ile skarżący mieliby zapewnioną możliwość zapoznania się z aktami sprawy to nie skutkowałoby to umorzeniem postępowania administracyjnego w omawianej sprawie, gdyż skarżona decyzja Nr [...] zapadła na skutek wytycznych zawartych w decyzji [...]WINB Nr [...] z dnia [...].04.2020r. Ponadto E. i S. Z. nie wykazali na czym miałoby polegać błędne (ich zdaniem) ustalenie elementów podlegających rozbiórce i ich wymiarów. Skargę na tę decyzję złożyli E. i S. Z. Decyzję tę zaskarżyli w całości i zarzucili jej: I. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 51 ust.1 pkt.1 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt.3 i art. 50 §1 pkt. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414, ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organy administracji orzekające w niniejszej sprawie, a polegające na błędnym przyjęciu, że, ogrodzenie postawione przez skarżących w 1999 roku narusza obowiązujące przepisy w tym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przez co podlega rozbiórce. Jak również na błędnym przyjęciu iż w przypadku drogi prywatnej zastosowanie mają przepisy cytowanej ustawy. II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) naruszenie art. 7 kpa w związku z art. 75 § 1 kpa, 77 kpa, 78 § 1 kpa i z art. 80 kpa, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków koniecznych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zbadania istoty rozstrzyganej sprawy oraz niezbędnych do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego jak również dowolną jego ocenę, przejawiające się w wydaniu przez organ I i II instancji zaskarżonej decyzji pomimo nieprzeprowadzenia kompleksowego postępowania dowodowego, które pozwoliłoby na wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, b) naruszenie art. 15 k.p.a. w związku z art. 127 § 1 i 2 k.p.a. i art. 136 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ II instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji samodzielnego postępowania wyjaśniającego, niezależnego od postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji, w tym w szczególności nieprowadzenia przez organ II instancji postępowania dowodowego, w zakresie zgłaszanych przez skarżących wniosków dowodowych, mających na celu wykazanie że droga ulica [...] jest drogą prywatną a nie gminną. A także całkowicie dowolne przyjęcie przez organ II instancji, że naruszenie praw skarżących do czynnego udziału w postępowaniu, którego dopuścił się organ I instancji, zostało sanowane poprzez uznanie że ze strony internetowej organu I instancji wynika że nie są przyjmowani interesanci, tym samym należy uznać, że organ II instancji swoim postępowaniem de facto pozbawił skarżących dwuinstancyjności postępowania zagwarantowanej w treści art. 15 k.p.a., c) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżoną decyzją w mocy decyzji organu I instancji pomimo wystąpienia licznych naruszeń przepisów postępowania opisanych powyżej, w sytuacji, gdy zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, d) naruszenie art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie brania czynnego udziału w postępowaniu w szczególności uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się w kwestii materiału dowodowego przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie - co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem spowodowało wydanie błędnej decyzji. III. W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. wnosili o: a) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie b) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą ostateczną decyzją organu administracji publicznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nakazującą rozbiórkę ogrodzenia. W pierwszej kolejności wskazać należy, że objęte przedmiotem postępowania prace nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Niemniej jednak nie wyłączyło to ingerencji organów nadzoru budowlanego. Brak obowiązku uzyskania zgody organu na wykonanie prac nie zwalnia bowiem organów nadzoru budowlanego od zbadania, czy inwestycja jest zgodna z przepisami, o czym stanowi art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Przeprowadzone w sprawie postępowanie potwierdziło niezgodność zrealizowanego zamierzenia budowlanego z ustaleniami wynikającymi z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] północny zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...].05.2010 r. W § 15 ust. 2 pkt 1 w/w planu ustala, że ogrodzenia od strony dróg i ulic powinny być sytuowane w linii rozgraniczającej z tym, że dopuszcza się ich miejscowe wycofanie w głąb działki w przypadku konieczności ominięcia istniejących przeszkód (np. drzew, urządzeń infrastruktury technicznej itp.) oraz w miejscach sytuowania bram wjazdowych. Nie ulega wątpliwości, że ogrodzenie przy ul. [...] w [...] nie zostało pobudowane w linii rozgraniczającej i zostało wysunięte w stosunku do linii istniejących ogrodzeń, co jest sprzeczne z wskazanym wyżej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanej w składzie siedmiu sędziów, z 3 października 2016 r., sygn. akt II OPS 1/16 (publ. ONSAiWSA 2017/1/2), zgodnie z którą do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.), a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine, tj. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. W związku z tym należało uznać, że kontrola robót budowlanych dokonana przez organ nadzoru budowlanego była uzasadniona. W dalszej kolejności należy wskazać, że w ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny. Najistotniejsze są w tym takie elementy jak data budowy ogrodzenia i charakter terenu, na którym ogrodzenie powstało. Z uwagi na to, że w skardze wskazano 1999 r. jako datę powstania ogrodzenia przeznaczonego do rozbiórki wskazać należy, że w trakcie oględzin w dniu 6 listopada 2018 r. skarżąca E. Z. wskazała, że ogrodzenie powstało w roku 2018. Pod protokołem z tych oględzin znajduje się jej podpis. Nie ma zatem racjonalnych podstaw aby kwestionować ustalenia organów w zakresie daty powstania spornego ogrodzenia. Podkreślić też należy, że budowa przez Skarżących ogrodzenia w zbliżonym usytuowaniu była już przedmiotem oceny organów nadzoru budowlanego oraz sądów obu instancji. W prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1423/13, utrzymującym nakaz rozbiórki ogrodzenia, przesądzono, iż ogrodzenie powstało po 2010 r. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniem z dnia 24 listopada 2015 r. sygn. akt 706/14. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano na bezpodstawność powoływania się w skardze kasacyjnej na budowę ogrodzenia w latach 1998-2000. Poza tym domniemywać należy, że orzeczenie organu nadzoru budowlanego zostało wykonane i ogrodzenie uległo rozbiórce. Jeżeli zaś chodzi o przeznaczenie gruntu, na którym usytuowane jest ogrodzenie to wskazać należy, że ulica [...] w [...] na mocy Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...].09.2008 r. została zaliczona do kategorii dróg gminnych. Ponadto obowiązujące przepisy prawa miejscowego, w tym zapis zawarty w § 15 ust. 2 ustala zasady realizacji wszystkich ogrodzeń, lokalizowanych na obszarze objętych granicami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez względu na status drogi i ulicy, przy której dane ogrodzenie będzie lokalizowane. Wskazane wyżej orzeczenia WSA w Warszawie jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego są dla przedmiotowej sprawy istotne jeszcze z innego powodu. Analiza uzasadnień tych orzeczeń, w sposób nie budzący wątpliwości dowodzi, że kluczowa w niniejszym postępowaniu kwestia możliwości sytuowania ogrodzenia w obecnym miejscu została oceniona i rozstrzygnięta we wcześniejszym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie we wskazanym wcześniej wyroku potwierdził a Naczelny Sąd Administracyjny to stanowisko zaakceptował, że ulica [...] w [...] na mocy Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...].09.2008 r. została zaliczona do kategorii dróg gminnych i do kategorii dróg gminnych należy, zaś zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] północny zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...].05.2010 r. zabraniają sytuowania ogrodzeń w sposób zrealizowany przez Skarżących. Podkreślić przy tym należy, że moc wiążąca orzeczenia, w myśl art. 170 p.p.s.a., oznacza zaś, że zarówno sąd, który wydał orzeczenie, jak i organy oraz strony, muszą przyjmować, że dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu sądu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być już ono ponownie badane. Mając na uwadze powyższe okoliczności za niezasadne należało uznać zarzuty skargi wymienione w pkt I a i II a. Odnosząc się do pozostałych zarzutów wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skargi odwołanie nie zawierało wniosków dowodowych i w postępowaniu drugoinstancyjnym takich wniosków nie zgłoszono. Jedynie w odwołaniu ponownie zakwestionowano charakter ulicy [...]. Jeżeli zaś chodzi o naruszenie art. 10 k.p.a. to za organem odwoławczym stwierdzić należy, iż uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Reasumując należy stwierdzić, iż dokonane przez organ ustalenia faktyczne, ich ocena prawna oraz wyciągnięte na tej podstawie wnioski są prawidłowe i znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy. Tym samym nie doszło do zarzucanego przez Skarżących naruszenia przepisów procesowych jak i materialnych. Z tych wszystkich względów, wobec braku naruszenia przez organ prawa materialnego lub procesowego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.