VII SA/Wa 1993/08

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lutego 2009r. po rozpoznaniu wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008r. znak: [...] w przedmiocie przekazania pisma według właściwości postanawia: przyznać J. M. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W dniu 23 grudnia 2008r. do Sądu wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy J.M., w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia 30 stycznia 2009r. wezwano wnioskodawczynię do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wnioskodawczyni złożyła wyjaśnienia do Sądu w dniu 16 lutego 2009r. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.) Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywają na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni w złożonym wniosku i w piśmie z dnia 16 lutego 2009r. wykazała, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Wnioskodawczyni w piśmie z dnia 16 lutego oświadczyła, iż od dnia 4 września 2008r. nie miała żadnych dochodów. W złożonych wyjaśnieniach podała, że dopiero obecnie podjęła pracę na okres próbny od dnia 29 stycznia 2009r do 11 lutego 2009r. za wynagrodzenie w wysokości 1.350,00 złotych brutto miesięcznie. Na potwierdzenie powyższego załączyła do pisma kopię umowy o pracę. Skarżąca wyjaśniła, że mieszka wspólnie z synem, który dotychczas ponosił koszty codziennego utrzymania. Skarżąca podkreśliła, że żyje bardzo skromnie oraz, że niewielkie kwoty uzyskała ze sprzedaży wyrobów ze złota. Wnioskodawczyni oświadczyła, iż nie otrzymuje żadnych pieniędzy ani od syna ani też od nikogo innego i nie korzysta z pomocy żadnych instytucji. Nadto wskazała, iż wydatki ograniczyła do niezbędnego minimum. Dodała także, że zalega z opłatami za czynsz, spłatą kredytu oraz energię elektryczną. Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.