VII SA/Wa 1993/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008r. znak: [...] w przedmiocie przekazania pisma według właściwości postanawia: odrzucić skargę. W dniu 5 grudnia 2008r. do Sądu wraz ze skargą J.M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008r. znak: [...] wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2009r. odmówiono J.M. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że strona skarżąca odebrała skarżone postanowienie w dniu 2 października 2008r. W związku z powyższym termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 3 listopada 2008r. tj. po upływie trzydziestu dni od daty doręczenia postanowienia stronie skarżącej. Z akt sprawy wynika, że skarga na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008r. została złożona osobiście do organu w dniu 7 listopada 2008r Podkreślić należy, iż skarżąca wprawdzie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do dokonania powyższej czynności, ale wskutek nieuprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, Sąd postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2009r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Na powyższe postanowienie strona skarżąca nie wniosła zażalenia. Wskutek powyższego, stwierdzić należy, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu. Z tego też względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ww. ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.