VII SA/Wa 2/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2019 r. sprawy ze skargi W. K. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz W. K. i J. K. kwotę 697 złotych (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 2/19 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołań J. K., W. K. i Z. G. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], znak: [...] Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sieci Informacyjnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę wieży strunobetonowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą – stacją bazową BTS [...], na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...]. J. K. – właściciel nieruchomości nr [...], [...], [...], obręb [...] – pismem z 17 lipca 2015 r. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją, wskazując, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2015 r. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie decyzją z [...] października 2015 r. odmówił uchylenia swojej decyzji z [...] czerwca 2015 r. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez GINB decyzją z [...] listopada 2015 r., znak: [...] i przekazane do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponadto, W. K. – właścicielka nieruchomości nr [...] i [...], obręb [...] – w dniu 16 grudnia 2015 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r., twierdząc że jako strona postępowania bez własnej winy nie brała w nim udziału. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. wznowił postępowanie w sprawie decyzji z [...] czerwca 2015 r., zaś decyzją z [...] marca 2016 r. odmówił uchylenia własnej decyzji. GINB decyzją z [...] czerwca 2016 r., znak: [...] uchylił powyższe rozstrzygnięcie Wojewody i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2016 r., znak: [...] odmówił uchylenia swojej ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. GINB rozstrzygnięciem z [...] października 2016 r., znak: [...] utrzymał w mocy omawianą decyzję. Prawomocnym wyrokiem z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2872/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję GINB z [...] października 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że niedopuszczalne jest uzależnienie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich, czy też od naruszania ich interesu prawnego. Sama potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd podkreślił również, że dla oceny czy dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu bez znaczenia jest czy normy zostały przekroczone. Nawet jeżeli oddziaływanie jest zgodne z prawem (nie przekracza norm) to i tak nieruchomość ta jest w obszarze oddziaływania obiektu. Projekt budowlany dotyczy inwestycji niejako z założenia o większym niż przeciętny stopniu skomplikowania i oddziaływania na otoczenie, a zatem nie można jedynie na podstawie analizy przepisów techniczno-budowlanych stwierdzić, że jej oddziaływanie ogranicza się do działki zainwestowanej. Dodatkowo Sąd podniósł, że nadanie podmiotowi statusu strony służy przede wszystkim umożliwieniu mu wykazania, że planowana inwestycja będzie ograniczać sposób wykonywania przez niego prawa własności, a więc że nieruchomość należąca do niego znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organy ustalą, czy sporna inwestycja oddziałuje na nieruchomość J. K. i W. K., niezależnie od tego czy będzie to oddziaływanie ponadnormatywne czy też zgodne z prawem. W przypadku stwierdzenia oddziaływania organ powinien uznać, że przysługuje im przymiot strony w postępowaniu. Decyzją z [...] maja 2018 r. Wojewoda [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. Pismami z 19 i 21 czerwca 2018 r. Z. G., J. K. i W. K. złożyli odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, po rozpatrzeniu których GINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zaskarżona decyzja z [...] maja 2018 r. została wydana w postępowaniu wznowieniowym. Jest to nadzwyczajny tryb postępowania, którego przedmiotem jest skontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Zgodnie ze stanowiskiem ugruntowanym w judykaturze badanie czy podmiot domagający się wznowienia postępowania na gruncie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. posiada przymiot strony, następuje po jego wznowieniu. Stwierdzenie, że z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną skutkuje odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. Na gruncie art. 28 k.p.a. stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast posiadanie interesu prawnego oznacza tyle, co ustalenie powszechnie obowiązującego przepisu prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. W postepowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę interes prawny ustalany jest na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), który ogranicza pojęcie strony do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z regulacją art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. GINB wskazał, że J. K. wywodzi swój interes prawny z tytułu posiadania przez niego prawa własności działek o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] położonych w miejscowości [...], co potwierdzają księgi wieczyste (nr [...] oraz [...]). Z kolei W. K. wywodzi swój interes prawny z posiadania przez nią prawa własności działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych w miejscowości [...] (księga wieczysta nr [...]). Sporna inwestycja polega na budowie wieży strunobetonowej, na której umieszczono cztery anteny sektorowe SHENGLU SL12417A z maksymalną równoważną mocą promieniowania izotropowo wyznaczoną (EIRP) 12,6 W. Przy takiej mocy anten maksymalny zasięg pół elektromagnetycznych, których poziom gęstości mocy przekracza 0,1 W/m², ustalono w odległości 3,50 m od anteny na wysokości 41,90 m (przy pochyleniu maksymalnym anten) do 42,80 m (przy pochyleniu minimalnym anten). Z projektu zagospodarowania terenu wynika zaś, że inwestycja oddalona jest o ponad 6 m od granicy działki nr [...], o około 10 m od granicy działki nr [...], o ponad 65 m od granicy działki nr [...]. Działki nr [...] i [...] nie są objęte projektem zagospodarowania terenu, lecz znajdują się około 70 m od inwestycji. W ocenie organu II instancji oddziaływanie spornej inwestycji nie obejmuje swoim zakresem działek nr [...], [...], [...], [...] i [...]. W szczególności, położona najbliżej inwestycji - działka nr [...] nie znajduje się w obszarze jej oddziaływania w oparciu o § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którym dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. Równocześnie GINB wskazał, że analiza zgormadzonego materiału dowodowego nie wykazała, aby sporna inwestycja emitowała na nieruchomości J. K. i W. K. uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych. Zgodnie z tabelą nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883), jeżeli zakres częstotliwości pola elektromagnetycznego wynosi od 300 MHz do 300 GHz, dopuszczalny poziom gęstości mocy pól elektromagnetycznych wynosi 0,1 W/m². Pola elektromagnetyczne, których gęstość mocy nie przekracza 0,1 W/m², w świetle przepisów prawa nie wprowadzają żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości, a tym samym taka emisja nie stanowi oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane. Tym samym nawet jeśli kwestionowana inwestycja emituje na omawianych nieruchomościach pola elektromagnetyczne o gęstości mocy nieprzekraczającej 0,1 W/m², nie uzasadnia to przyznania im statusu strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zgodnie z unormowaniem § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 817 ze zm.), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 omawianego rozporządzenia, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 15 W. Moc EIRP dla każdej z anten sektorowych przedmiotowej inwestycji wynosi jedynie 12,6 W. W świetle powyższego J. K. i W. K. nie mogą wywodzić przymiotu strony postępowania. Z ustaleń § 4 pkt 3 uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...] lutego 1999 r., Nr [...] w sprawie zmian w miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego terenów przemysłowo - składowych w [...], wynika że uciążliwość działalności usytuowanej na terenie oznaczonym symbolem 21-1 Ul nie może wykraczać poza granice działki. Stąd też obszar oddziaływania spornej inwestycji nie obejmuje wyżej wymienionych działek. Skargę na decyzję GINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. K. i W. K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, jednocześnie zarzucając organom naruszenie: - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 i art. 9 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane i w zw. z § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez nieprawidłowe określenie obszaru oddziaływania obiektu, a w konsekwencji wadliwe ustalenie stron postępowania; - art. 7, art. 77 § 1, art 80 i art. 81 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji braku obiektywnej oceny dokonanej na podstawie całokształtu materiału dowodowego; - art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez naruszanie zasady pogłębiania zaufania obywateli i zasady informowania stron; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich kwestii podniesionych przez skarżących w toku postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, jak również w postępowaniu odwoławczym; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wadliwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej wadliwej decyzji Wojewody [...]. Skarżący podnieśli, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren inwestycji znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 21-1 Ul, gdzie obowiązuje ustalenie, że uciążliwość prowadzonej działalności nie może wykraczać poza granice działki. Oczywistym jest natomiast, że zrealizowana wieża strunobetonowa wraz z infrastrukturą towarzyszącą - stacją bazową BTS [...] negatywnie oddziałuje także na nieruchomości sąsiednie. Oddziaływanie to jest w szczególności skutkiem generowanego przez stację bazową promieniowania elektromagnetycznego. Ponadto, § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury stanowi, że dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. W niniejszym stanie faktycznym na działce skarżącego, znajdującej się w odległości 5 m od wybudowanej wieży, nie występuje w odległości mniejszej niż 10 m żadne pomieszczenie z oknem przeznaczone na pobyt ludzi. Jednakże przed wybudowaniem spornej wieży takie pomieszczenie mogło powstać, stąd realizacja inwestycji ograniczyła prawo własności, w tym zakresie że uniemożliwiła zagospodarowanie działki zgodnie z obowiązującymi przepisami. Stąd też inwestycja bezspornie oddziałuje na nieruchomość skarżącego. W uzasadnieniu skargi wskazano również, że na gruncie art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane należy przyjąć, że do przepisów odrębnych należą nie tylko przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy z zakresu ochrony środowiska oraz zagospodarowania przestrzennego, ustawa o drogach publicznych czy przepisy przeciwpożarowe, ale również przepisy prawa cywilnego w zakresie ochrony prawa własności. W orzecznictwie wskazuje się także, że przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem Przedmiotowego obszaru oddziaływania nie można utożsamiać wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi, ponieważ obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z tymi przepisami. W rozpatrywanym przypadku wybudowanie spornej nieruchomości ograniczyło możliwość przyszłego zagospodarowania nieruchomości skarżących, stąd powinni być uznani za stronę w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji realizacji wieży strunobetonowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą znaczącemu obniżeniu uległa wartość nieruchomości skarżącego i ma on prawo żądania odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę. Skarżący podkreślili również, że przepisy ustawy – Prawo budowlane nie wykluczają powiązania kwestii oddziaływania obiektu budowlanego z ponadnormatywnym oddziaływaniem na sąsiednią nieruchomość oraz z naruszeniem przysługującemu właścicielowi prawa własności nieruchomości. Nawet wystąpienie nieponadnormatywnego oddziaływania może mieć wpływ na sposób wykonywania prawa własności na sąsiedniej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji we wznowionym na wniosek J. K. i W. K. postępowaniu własnej decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sieci Informacyjnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę wieży strunobetonowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą – stacją bazową BTS [...], na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] -wobec nie zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Na wstępie należy wyjaśnić, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. Należy wskazać, że właściwy organ po wznowieniu postępowania bada w pierwszej kolejności, czy rzeczywiście w sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania wskazana w postanowieniu o wznowieniu postępowania. Wskazuje na to zdanie pierwsze art. 149 § 2 k.p.a. ("postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia"). Dalszy tok postępowania i treść wydanego rozstrzygnięcia zależne są od wyniku postępowania co do przyczyn wznowienia. W przypadku stwierdzenia, że podana przez stronę we wniosku przyczyna wznowienia, w rzeczywistości nie wystąpiła, organ powinien wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Taka decyzja ma charakter decyzji procesowej, bowiem nie dochodzi w tym przypadku do merytorycznego rozstrzygnięcia, a zatem w podstawie prawnej decyzji, nie powinny znaleźć się przepisy prawa materialnego, jak również w uzasadnieniu decyzji nie powinny być rozpatrywane kwestie materialnoprawne objęte rozstrzygnięciem zawartym w decyzji ostatecznej, skoro decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego i korzysta z ochrony wynikającej z zasady trwałości. Do merytorycznej oceny sprawy w trybie wznowienia organ ma więc obowiązek przystąpić po jednoznacznym ustaleniu, że wystąpiła podstawa wznowienia. Dopiero bowiem w sytuacji stwierdzenia jej wystąpienia, organ przystępuje do dalszej, już merytorycznego oceny i bada wpływ zaistniałej podstawy wznowienia na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazać w końcu należy, iż art. 151 reguluje możliwe sposoby rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym. Przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy w toku postępowania (po wznowieniu) ustalono, że przesłanka wznowienia (w związku z którą uruchomiono to postępowanie) nie wystąpiła, a tym samym nie było podstaw do ponownej merytorycznej oceny sprawy zakończonej decyzją ostateczną (a to – w granicach stwierdzonej podstawy wznowienia i w celu usunięcia stwierdzonej nieprawidłowości). Odnośnie oceny organów dotyczącej wystąpienia w sprawie podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (a więc: pozbawienia strony udziału w postępowaniu bez jej winy), Sąd zauważa, iż kwestią najistotniejszą jest, że tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 27 października 2017r. w sprawie sygn.akt VII SA/Wa 2872/16 kwestię przymiotu strony skarżących przesadził, zaś zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca zapadły z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ponieważ ocena ta i wskazania, stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., formułowane są w uzasadnieniu wyroku, moc wiążącą ma nie tylko samo rozstrzygnięcie ale i uzasadnienie. W konsekwencji, przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Dodać należy, iż przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Niewątpliwie kluczową kwestią dla rozstrzygnięcia tej sprawy było ustalenie na gruncie obowiązujących przepisów prawa, czy sporna inwestycja w postaci wieży strunobetonowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą będzie oddziaływać na nieruchomości skarżących w sposób ograniczający ich zagospodarowanie. W uzasadnieniu wyroku w sprawie VII SA/Wa 2872/16 Sąd przesądził, że inwestycja może oddziaływać na nieruchomość skarżącego nr [...] (która jest położona 6 m od wieży strunobetonowej), choć nie będzie to oddziaływanie ponadnormatywne, a więc będzie ono zgodne z prawem (gęstość pola elektromagnetycznego zostanie przekroczona w odległości 3,5 m. od anteny). Rozwijając swoje stanowisko Sąd podkreślił, że "dla oceny czy dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, bez znaczenia jest, czy normy zostały przekroczone. Nawet jeżeli oddziaływanie na określoną nieruchomość nie przekracza obowiązujących norm, a więc jest zgodne z prawem, to i tak świadczy ono, że nieruchomość ta jest w obszarze oddziaływania obiektu. Należy pamiętać, że projekt budowlany dotyczy inwestycji niejako z założenia o większym niż przeciętny stopniu skomplikowania i oddziaływania na otoczenie, a zatem nie można tylko i wyłącznie na podstawie analizy przepisów techniczno - budowlanych stwierdzić, że jej oddziaływanie ogranicza się do działki zainwestowanej". Jednoznacznie także Sąd wskazał, że nie jest prawidłowe stanowisko organu, że nieruchomość nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania wieży strunobetonowej. Kwestia posiadania przez J. K. przymiotu strony w postepowaniu którego przedmiotem było udzielenie pozwolenia udzielonego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], Wojewody [...] została prawomocnie rozstrzygnięta przez Sąd i w tym zakresie wiążę organy prowadzące postępowanie wznowieniowe oraz skład orzekający w sprawie niniejszej. Wskazanie co do dalszego postepowania i konieczności ustalenia czy sporna inwestycja oddziałuje na nieruchomość skarżących i to niezależnie od tego, czy będzie to oddziaływanie ponadnormatywne, czy też zgodne z prawem, dotyczy pozostałych nieruchomości skarżącego oraz działek stanowiących własność W. K. Niezależnie od powyższych rozważań należy podkreślić, że przy ustalaniu obszaru oddziaływania o jakim mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego uwzględnić trzeba funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu, znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Ustalenie indywidualnych cech obiektu budowlanego, jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, mając na uwadze treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, pozwala wytyczyć w otoczeniu projektowanego obiektu specjalną strefę, nazwaną przez ustawodawcę obszarem oddziaływania obiektu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1321/07 – LEX nr 347949). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2019r. sygn.akt II OSK 1042/17 "wyraźnie należy podkreślić, że w procesie ustalania obszaru oddziaływania nie chodzi o wykazanie (przesądzenie) negatywnego wpływu projektowanego obiektu na znajdujące się w otoczeniu nieruchomości, w tym obiekty budowlane na tych nieruchomościach, ale o realną możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 644/10 – ONSAiWSA 2012 r. z.4, poz. 69, z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 827/15 – ONSAiWSA 2018 r. z. 3, poz. 49)". Samo stwierdzenie możliwości spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie stanowi podstawę do uznania właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcę nieruchomości w otoczeniu projektowanego obiektu za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. O istnieniu legitymacji czynnej uprawniającej do uczestnictwa w postępowaniu w charakterze strony decydują okoliczności konkretnej sprawy, a samo zachowanie warunków technicznych jeszcze nie oznacza, że oddziaływanie projektowanego obiektu nie wykracza poza nieruchomość inwestora. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględniając powyższe rozważania ustalą czy również W. K. przysługuje przymiot strony a następnie przejdą do kolejnej fazy postępowania we wznowionym postępowaniu , rozważając w pierwszej kolejności czy w sprawie nie zaistniała przesłanka negatywna dla uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2015r. o której mowa w art. 146 § 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze , w ocenie Sądu, należało uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadła z naruszeniem przepisu postępowania tj. art. 153 p.p.s.a w związku z art.151 § 1 pkt 1 k.p.a w związku z art. 28 ust 2 Prawa budowlanego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy co skutkowało koniecznością ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135 p.p.s.a ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2018r. poz. 1302). Rozstrzygniecie o kosztach Sąd oparł o art. 200 przywołanej ustawy mając na uwadze wysokość wpisu sądowego oraz koszty zastępstwa procesowego.