VII SA/Wa 20/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. M. i J. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Sygn. akt VII SA/Wa 2O /13 UZASADNIENIE Decyzjąz dnia [...] października 2012 r. znak : [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze. zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. i J. M. oraz wniosku M. M. działającej w imieniu własnym i jako pełnomocnik M. M. i A. D. – M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012r., znak: [...] - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...] września 2012r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], nakazującą (na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane) M. M. i J. M. oraz A. D. - M., M. M., J. J. i M. J., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym wielorodzinnym murowanym, usytuowanym przy Alei [...] w [...], na działce nr [...], zgodnie z zaleceniami zawartymi w pkt 4.2. ekspertyzy budowlanej nr [...], sporządzonej przez G. S., stanowiącej załącznik do decyzji. Dla zakresu prac naprawczych zawartych w pkt 4.2. ekspertyzy budowlanej organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego badana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012r., nie jest obarczona żadną kwalifikowaną wadą wskazaną w art. 156 § 1 k.p.a., w związku z tym, brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Organ stwierdził, że zarzuty podnoszone we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczące w szczególności naruszenia przepisów art. 6, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., są nieuzasadnione i nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wyjaśnił, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2011 r., została wydana na podstawie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w związku z koniecznością usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym wielorodzinnym murowanym, usytuowanym przy Alei [...] w [...]. Stan techniczny budynku ustalono na podstawie przeprowadzonych oględzin obiektu oraz ekspertyzy z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...], opracowanej przez rzeczoznawcę budowlanego w specjalności konstrukcyjno budowlanej. Z ekspertyzy wynika, że bezwzględnie należy rozpocząć roboty naprawcze i remont budynku począwszy od naprawy stropu nad piwnicą pod przebudowanym pokojem w mieszkaniu nr 1 na parterze z natychmiastowym terminem realizacji. Dalej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w ekspertyzie precyzyjnie określono zakres robót oraz technologię ich wykonania. Naprawa polegać musi na usunięciu zwietrzałej zaprawy spoin pomiędzy cegłami, od spodu stropu w piwnicy, wypełnieniu ich nową zaprawą naprawczą, niekurczliwą, otynkowaniu stropu od spodu tynkiem cementowo - wapiennym gładkim, pomalowaniu sufitu np. farbą emulsyjną. Zwietrzałe spoiny między cegłą komina na strychu należy usunąć i zastąpić również niekurczliwą zaprawą naprawczą. Następnie komin w całości należy otynkować zaprawą cementowo-wapienną - termin realizacji natychmiastowy. Wszystkie szczeliny rys i pęknięć nadproży ceglanych należy oczyścić i wypełnić dokładnie niekurczliwą zaprawą naprawczą. Natomiast w piwnicy należy doprowadzić do prawidłowości wszystkie wykonane instalacje. Obowiązki te spoczywają, stosownie do art. 61 i 66 ustawy Prawo budowlane na właścicielu lub zarządcy obiektu, który odpowiada za jego stan techniczny i estetyczny i tylko on może być adresatem decyzji przewidzianych w Rozdziale 6 ustawy Prawo budowlane dotyczących utrzymania obiektów budowlanych. Odnosząc się dc argumentacji skarżących dotyczącej pominięcia przez organy nadzoru budowlanego ekspertyzy inż. F. P. (dotyczącej także stanu technicznego budynku) i oparcie się wyłącznie na ekspertyzie inż. G. S.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że obie ekspertyzy, co do istotnych elementów potwierdzają nieprawidłowy stan techniczny obiektu powstały m.in. na skutek robót budowlanych wykonanych w lokalu nr 1. Uzasadniało to zatem w pełni wydanie przez organy decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Decyzja ta, w ocenie organu nadzoru jest prawidłowa i nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli M. i J. małżonkowie M., podnosząc zarzuty rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 3 i art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane oraz prawa procesowego, tj. art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 77 § I, 80, 107§3k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazali, że decyzje organów obu instancji zostały wydane w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. W ocenie skarżących rażące naruszenie prawa polega na tym, że organ pierwszej instancji wydał decyzję na podstawie postanowienia, "(...) które poświadcza nieprawdę, powołuje się na dowody, których nie ma w aktach sprawy". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się na treść ekspertyz z akt postępowania [...], ale ekspertyz tych nie dołączył do sprawy jako dowód, przerabiając treść wniosków tak, aby dopasować do swojego stanowiska, co powielają organy nadrzędne. Powyższe oznacza, że wydając decyzję nie uwzględniono całości materiału dowodowego. Sprawa o ww. numerze akt zakończyła się ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., i zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji stwierdziły, że stan techniczny budynku przy Alei [...] w [...] jest dobry, na Drawy zostały wykonane zgodnie z projektem i nie zagrażają życiu i zdrowiu mieszkańców. Zatem wydanie przez organ, dysponujący tymi samymi dowodami i stanem faktycznym, postanowienia z dnia [...] stycznia 2011 r. nakładającego obowiązek wykonania i przedłożenia ekspertyzy budowlanej było bezpodstawne. Skarżący podnieśli, że od lutego 2011 r. zezwolono na prowadzenie robót budowlanych w mieszkaniu nr 1, które zostały ukończone, a powierzchowne naprawy stropu nad piwnicą wykonano po całkowitym remoncie w mieszkaniu nr 1. Zdaniem skarżących, jeżeli pominięto powyższe fakty, a pozorne prace naprawcze wykonano w odwrotnej kolejności niż wynika to z zarządzonej ekspertyzy, to oznacza, że decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego były niewykonalne w dniu ich wydania i ich niewykonalność ma charakter trwały. Podsumowując, skarżący uznali, że oczywistość naruszenia prawa nie budzi żadnych wątpliwości, polega w szczególności na poświadczaniu nieprawdy, przerabianiu wniosków biegłych w dokumentach urzędowych, tj. decyzjach i postanowieniach. Ponadto charakter naruszeń ma szczególne znaczenie dla bezpieczeństwa konstrukcji budynku, w którym mieszkają. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji, względnie jej uchylenie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym, prowadzonym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwil jej wydania/skutek ex tunc/ (por. J. Borkowski, B. Adamiak - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996, s. 699). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpatrzenie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987/1/35). Przedmiotem kontroli jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2011 r., którą nakazano na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym usytuowanym przy Alei [...] w [...], na działce nr ew. [...]. Obowiązek wykonania określonych robót budowlanych (naprawczych) nałożono na wszystkich współwłaścicieli budynku. Zgodzić należy się z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, iż biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, pierwszoplanowe znaczenie ma ocena kontrolowanej decyzji z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r. III ARN 13/94, OSN 1994/3/36). Oczywistość naruszenie i prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisami prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Zaznaczyć przy tym należy, iż w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który ma być stosowany w bezpośrednim rozumieniu. Sankcja w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie jest zatem możliwa do zastosowania, gdy decyzja wymagała złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze (zob. glosa B. Adamiak do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2006 r. I FSK 439/05, CSP 2007/9/100). Pamiętać tez należy, iż o rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku norm prawnych nie budzących wątpliwości interpretacyjnych. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 981/88, ONSA 1988/21/96 z dnia 21 października 1992 r. sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993/1/23; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1994 r., sygn. akt IIIARM 15/94, OS NAP 1994/3/36). Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Naruszenie przepisów postępowaniu lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może było podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie, jaki konkretny przepis został naruszony i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Bezwzględnym obowiązkiem organu jest wykazanie, dlaczego konkretne naruszenie prawa ocenił jako rażące. Odnosząc powyższe do niniejszego postępowania stwierdzić należy, że organ niewadliwie ocenił, że kontrolowana decyzja z dnia [...] maja 2012 r. nie jest dotknięta kwalifikowaną wadliwością, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stosownie do treści art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlanego, stanowiącego materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia, jeżeli budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięć e stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na skutek pisma J. i M. małżonków M. z dnia 8 grudnia 2010 r., dokonał kontroli w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. Alei [...] w [...], w wyniku której stwierdzono nieodpowiedni stan techniczny budynku. W związku z tym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nakazano w terminie do 31 marca 2011 r. M. M. i J. M. oraz A. D. - M., M. M., J. J., M. J. sporządzenie i przedstawienie ekspertyzy stanu technicznego budynku. Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ - w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie: życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska - nakazuje przeprowadzenie kontroli, o której mowa w ust. 1, a także może żądać przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części. Z ekspertyzy sporządzonej przez inż. G. S. wynika, że stan techniczny budynku jest dobry i jego konstrukcja jest ogólnie bezpieczna. Budynek nadaje się w dalszym ciągu do użytkowania, zgodnie z jego dotychczasowym przeznaczeniem, jednakże pod warunkiem natychmiastowej naprawy stropu nad piwnicą w miejscu wskazanym, oraz naprawy komina na strychu. Z zaleceń ekspertyzy wynika, iż bezwzględnie należy rozpocząć roboty naprawcze i remonty od naprawy stropu nad piwnicą pod przebudowanym pokojem w mieszkaniu nr 1 na parterze według wskazanej technologii oraz remont komina wraz z instalacjami. W ekspertyzie wskazano nadto, że występowanie zagrożenia bezpieczeństwa konstrukcji części stropu nad piwnicą wynika z nieprawidłowo wykonanych robót budowlanych w mieszkaniu nr 1, stanowiącym własność J. J. i M. J.. W tak ustalonym stanie faktycznym organ nadzoru budowlanego niewadliwie nakazał usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, które naruszają warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kontrolowana decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest decyzją związaną, co oznacza, że jeśli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych tym przepisem, to organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. W świetle ustalonego stanu faktycznego i na podstawie przytoczonych przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego okoliczności za trafne należy uznać stanowisko organu co do braku kwalifikowanej wadliwości decyzji. Przechodząc do oceny zarzutów skargi dotyczących poświadczenia nieprawdy "w urzędowych dokumentach" uznać należy je, w niniejszym postępowaniu za bezskuteczne. Stanowe by one mogły ewentualnie przesłankę wznowieniową w przypadku spełnienia wymogów określonych w art. 145 - 149 k.p.a. Fakt, że organ powiatowy wydając decyzję z dnia [...] października 2011 r. cytował fragmenty ekspertyz wydanych w postępowaniu administracyjnym [...] przez inż. F. P. i dr inż. P. S., pozostaje bez wpływu na rozstrzygniecie w niniejszej sprawie. Powołane ekspertyzy zostały wydane w innym postępowaniu administracyjnym, a mianowicie w przedmiocie wykonania robót budowlanych związanych z przebudową przez J. J. i M. J. lokalu mieszkalnego nr 1, a przytoczone przez organ powiatowy fragmenty tych ekspertyz odnosiły się do stanu technicznego budynku jako takiego i w tym zakresie, w postępowaniu dotyczącym usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym, stanowiły jedynie pomocniczo informację dla organu. Celem weryfikacji stanu technicznego budynku pod kątem nieprawidłowości wskazanych w piśmie skarżących z dnia 8 grudnia 2010 r. oraz protokole kontroli dokonanej w budynku, organ nadzoru budowlanego zasadnie nałożył na strony obowiązek przedstawienia ekspertyzy na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Dopiero ekspertyza wydana w oparciu o nałożony obowiązek posłużyła jako podstawa do wydania decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Nie można zatem mówić, aby przy wydaniu kontrolowanej decyzji organy dopuściły się rażącego naruszenia art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Nie stanowi takiego naruszenia także okoliczność, że do akt sprawy dotyczącej wydania kontrolowanej decyzji nie zostały dołączone jako dowody wskazane wyżej ekspertyzy inż. F. P. i dr inż. P. S. przygotowane na potrzeby innego postępowania administracyjnego. W skardze podniesiono także, że kontrolowana decyzja organu wojewódzkiego z dnia [...] maja 2012 r. i poprzedzająca ją decyzja organu powiatowego z dnia [...] października 2011 r. były niewykonalne w dniu ich wydania i ich niewykonalność ma charakter trwały. W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że wskazane decyzje dotknięte są wadą z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 1986 r., III SA 1146/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 12, s. 73-74, wskazał, że "trwała niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze". Podobnie w niepublikowanym wyroku z dnia 8 lutego 1985 r., I SA 1090/84, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest faktycznie niemożliwa do wykonania np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej"; por. też wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r., II GSK 686/09, LEX nr 746103: "Niewykonalność decyzji jako przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. oznacza, iż rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź faktycznych nie może zostać wykonane, przy czym niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania, zaś przeszkody powodujące niewykonalność trwają cały czas aż do czasu stwierdzenia j 3j nieważności". Decyzja trwale niewykonalna to przy tym taka decyzja, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 1999 r., IV SA 970/97, LEX nr 47901). W sprawie zakończonej kontrolowaną decyzją taka sytuacja nie miała miejsca. Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy oraz biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy nie można stwierdzić, aby w momencie wydania decyzji z dnia [...] maja 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2011 r. były one niewykonalne, i aby ewentualna ich niewykonalność miała charakter trwały. Okoliczność, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie [...] z udziałem J. J. i M. J., zakończonym ostateczną decyzją, stwierdzono, że stan techniczny budynku jest dobry, a naprawy zostały wykonane zgodnie z projektem oraz że od lutego 2011 r. zezwolono na prowadzenie robót budowlanych w mieszkaniu nr 1, które zostały ukończone, nie stanowi o niewykonalności powyższych decyzji. Kontrolowana decyzja nie jest także dotknięta żądną inną kwalifikowaną wadą wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazana decyzja została wydana przez właściwy organ, na podstawie obowiązujących w dniu jej wydania przepisów prawa, nie dotyczyła sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie wywołałaby czynu zagrożonego karą w razie jej wykonania, nie zawierała wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Słuszne jest także stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, organ nie gromadzi dowodów, ale rozstrzyga sprawę opierając się na materiale zebranym w postępowaniu zwykłym. Organ natomiast ma obowiązek przeprowadzić postępowania wyjaśniające, którego przedmiotem jest ustalenie, czy stan faktyczny przyjęty przy wydawaniu decyzji będącej przedmiotem postępowania nieważnościowego odpowiada prawdzie w świetle istniejącego w sprawie materiału dowodowego. Organ przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające, odniósł się do zarzutów wniosku o stwierdzenie nieważności oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i niewadliwie ocenił, iż organ powiatowy oraz organ wojewódzki prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz właściwie zastosowały przepisy prawa. Nie można także zgodzić się z zarzutem, że organ, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2012 r., dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego w postaci art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a., oraz art. 11 k.p.a., statuującego zasadę przekonywania, ponieważ organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, biorąc pod uwagę interes społeczny i słuszny interes obywateli, dokonał rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego, oceniając na podstawie całokształtu tego materiału, czy dane okoliczności zostały udowodnione, jak również rzetelnie wyjaśnił podstawę faktyczną i prawną zapadłej decyzji oraz wyjaśnił stronom zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Organ nie naruszył również art. 6 k.p.a., albowiem zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, ani też nie nastąpiło naruszenie zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem organ nie uchybił żadnym przepisom prawa, ani też zasadom w postaci praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania oraz rozstrzygnięcia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., III SA 729/84, (ONSA 1984, nr 2, poz. 117), podkreślił, że w celu realizacji zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. W ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził postępowanie oraz rozstrzygnął sprawę kierując się powyższymi zaleceniami. Organ nie uchybił również zasadzie informowania stron wyrażonej w art. 9 k.p.a., ani zasadzie czynnego udziału stron określonej w art. 10 k.p.a. W ocenie Sądu organ, rozstrzygając sprawę działał wnikliwe i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej wyjaśnienia, zatem zadośćuczynił zasadzie wyrażonej w art. 12 k.p.a. Reasumując, organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowań a, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, w oparciu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270).