VII SA/Wa 2001/08

Referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia : przyznać J. S. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 17 grudnia 2008r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez wnioskodawcę formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego bez spowodowania uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym z wnioskodawcą pozostaje żona. Jedynym źródłem utrzymania wnioskodawcy i jego małżonki, jest dochód uzyskiwany przez wnioskodawcę z tytułu renty w wysokości 1.419,68 złotych netto miesięcznie. Żona wnioskodawcy jest bowiem osobą bezrobotną, będącą na jego utrzymaniu. Wnioskodawca podał, że oprócz domu jednorodzinnego o powierzchni 110 m ² nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych. Wnioskodawca oświadczył, że ze względu na całkowitą niezdolność do pracy nie podejmuje żadnych prac dodatkowych jak również jego żona, która sprawuje nad nim opiekę. Wnioskodawca wskazał, że miesięcznie ponosi wydatki w wysokości 838,45 złotych, jednak kwota ta nie obejmuje kosztów związanych z zakupem żywności i innych środków niezbędnych do prowadzenia gospodarstwa domowego. Wnioskodawca zaznaczył, że nie posiada żadnych oszczędności pieniężnych i jest zadłużony u osoby fizycznej na kwotę 3.000,00 złotych. Skarżący wskazał, że posiada ujemne saldo na koncie bankowym oraz kredyt odnawialny na kwotę 4.000,00 złotych. Wnioskodawca dodał, że stracił w wyniku oszustwa kwotę 2.000,00 złotych. Mając na uwadze powyższe dane stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie wnioskodawca wykazał, że nie ma realnych możliwości finansowych na poniesienie kosztów sądowych. Biorąc pod uwagę wysokość dochodów uzyskiwanych przez wnioskodawcę uznano, że nie jest on w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego samodzielnie bez spowodowania uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.