VII SA/Wa 2001/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] lipca 2014 r. nr: [...] w przedmiocie usunięcia naturalnych przeszkód lotniczych postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarb Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] lipca 2014 r. nr: [...] w przedmiocie usunięcia naturalnych przeszkód lotniczych (drzew) stanowiących zagrożenie dla ruchu lotniczego. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wiek rębności drzew objętych nakazem wynosi 120 lat, zaś większość drzew które podlegałyby wyrębowi w wykonaniu zaskarżonej decyzji – ma po 70 i 90 lat, a tylko niewielki fragment tych drzew ma 150 lat, czyli rębowi już może podlegać. Pomijając już fakt, że odszkodowanie za wyręb tych drzew przedwcześnie wyniesie 133.400 zł w związku z czym zapewne wyrządzi znaczną szkodę, to las ten stanowi także miejsce odpoczynku i rekreacji mieszkańców Olsztyna, w związku z czym i w tym zakresie jego wyręb wyrządzi znaczną szkodę w aspekcie niemajątkowym, ekologicznym i przyrodniczym. Ponadto usunięcie drzew będzie miało skutek nieodwracalny, zgodnie bowiem z art. 87 ust. 7 ustawy Prawo lotnicze zabrania się sadzenia i uprawy drzew na nieruchomościach znajdujących się w rejonach podejść do lądowania, mogących stanowić przeszkody lotnicze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek jest zasadny. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wyrządzenie znacznej szkody dotyczy takiej szkody, majątkowej bądź niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Odnosząc się do zasadności wniosku w przedmiotowej sprawie, wskazać w pierwszej kolejności należy, że przywrócenie do stanu sprzed wykonania decyzji jeszcze przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy w postępowaniu sądowo-administracyjnym będzie niemożliwe zatem wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić znaczną szkodę czyli może spowodować wystąpienie skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu strona skarżąca przedstawiła argumenty, które uprawdopodabniają, że wykonanie decyzji stwierdzającej, że drzewa znajdujące się na podejściu lotniska stanowią przeszkodę naturalną i wymagają usunięcia jako przeszkody lotnicze, może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że wykonanie powyższego nakazu usunięcia drzew przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonej decyzji jest niecelowe. Należy mieć jednocześnie na względzie, że pozytywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku sprawy i o dalszym losie drzew. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.