VII SA/Wa 2002/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Asesor WSA Paweł Groński, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi G. i R. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania. skargę oddala VII SA/Wa 2002/06 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2006 r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołań G. i R. W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r., znak [...], odmawiającej, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2000 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r., znak: [...] [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania G. i R. W., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2000 r., znak: [...] nakazującą rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję letniskową, zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 29 czerwca 2004 r., sygn. akt II SA/Gd 350/01 oddalił skargę G. i R. W. na w/w decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżący pismem z dnia [...] lutego 2004 r. wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2000 r., znak: [...]. Skarżący wskazali, że zaistniały przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Wskazali na decyzję Urzędu Wojewódzkiego w G., Wydziału Rolnictwa i Gospodarki Leśnej z dnia [...] grudnia 1987 r., nr [...], odmawiającej udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R., oraz decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001 r., znak: [...], którą w oparciu o pismo Naczelnika Gminy K. z dnia [...] lipca 1981 r., Nr [...], uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2000 r., znak: [...], w przedmiocie rozbiórki domku letniskowego na działce nr [...] w B. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r., znak [...] wznowił postępowanie. Następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ ten decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., znak: [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2000 r., znak: [...]. Organ wskazał, iż decyzja Urzędu Wojewódzkiego w G., Wydziału Rolnictwa i Gospodarki Leśnej z dnia [...] grudnia 1987 r., nr [...], nie ma żadnego znaczenia w sprawach z zakresu prawa budowlanego i może jedynie być traktowana jako stanowisko organu do spraw Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa w przedmiotowej sprawie. Co do decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001 r., znak: [...], to dotyczy ona innego obiektu letniskowego, zlokalizowanego na działce nr [...] w B., a zatem nie może mieć wpływu na niniejsze postępowanie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając jak w zaskarżonej decyzji podtrzymał powyższą argumentację organu I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli G. i R. W. dochodząc uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2006 r., znak [...] i podnosząc naruszenie art. 6-11 kpa oraz art. 32 Konstytucji RP. Zdaniem skarżących Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podał w swoim uzasadnieniu żadnej podstawy prawnej, która zabraniałaby uznania przez organy nadzoru budowanego postanowień zawartych w uzasadnieniu decyzji Urzędu Wojewódzkiego w G. z dnia [...] grudnia 1987 r., przez co Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył art. 6 i 7 kpa. Poza tym skarżący podnieśli, że są nierówno traktowani wobec prawa w kontekście sytuacji sąsiedniego domu na działce nr [...] w B. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje . Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Ponadto Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Zdaniem Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowana decyzja zapadła w wyniku wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2000 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu letniskowego na działce nr [...] w B. Przepisy o wznowieniu postępowania, regulujące nadzwyczajny tryb uchylenia decyzji ostatecznych, a stanowiące wyłom w zasadzie trwałości decyzji określonej w art. 16 kpa, nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 5 kpa możliwość zmiany decyzji istnieje wówczas, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2000 r., V SA 1885/99; wyrok NSA OZ w Łodzi z dnia 29 października 1999 r., I SA/Łd 1440/97 - POP 2001, nr 2, poz. 29; wyrok NSA z dnia 6 stycznia 1998 r, IV SA 1302/97; wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85 - ONSA 1985, nr 1, poz. 35). Zatem możliwość zmiany decyzji ogranicza się do nowych dowodów i decyzji mających wpływ na rozstrzygnięcie. W przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na wniosek skarżących wznowił postępowanie w sprawie, która została zakończona decyzją ostateczną organu administracji publicznej, co do której Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. Oddalenie skargi powoduje ograniczenie dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30.04.1986 sygn. akt SA/Wr 137/86 ONSA 1986/1/29). Prawomocny wyrok oddalający skargę oznacza, iż kontrolowana przez Sąd decyzja nie była prawnie wadliwa, a zatem ograniczona jest możliwość zmiany lub uchylenia takiej decyzji w nadzwyczajnych trybach określonych w art. 145 i 156 Kpa., przewidzianych dla wzruszenia decyzji wadliwych. Dopuszczalne jest wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, co do której sąd administracyjny oddalił skargę, jeżeli po wyroku sądowym zostaną ujawnione lub pojawią się przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5. Jak wynika z wniosku o wznowienie postępowanie, okolicznością taką miała być decyzja Urzędu Wojewódzkiego w G., Wydziału Rolnictwa i Gospodarki Leśnej z dnia [...] grudnia 1987 r, którą odmówiono udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R., położonych w B. Zasadnie organy obu instancji uznały, iż przywołanie w uzasadnieniu tejże decyzji stwierdzenia o pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu nie może być interpretowane jako zgoda na czasową legalizację obiektu samowolnie wybudowanego. Powyższe stwierdzenie oznacza tylko tyle, iż organ oceniający sprawę w ramach swych kompetencji w zakresie gospodarki leśnej nie sprzeciwia się pozostawieniu zabudowy do czasu wyrębu. W żadnym razie takie stanowisko (nie zawierające analizy stanu faktycznego i prawnego w odniesieniu do obiektu skarżących) nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie nakazu rozbiórki, ponieważ organ wydający powyższą decyzję nie posiadał bowiem żadnych kompetencji do rozstrzygania sprawy w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974 r. Odnosząc się do przywołanej we wniosku o wznowienie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001 r., którą uchylono decyzję, nakazującą rozbiórkę obiektu na działce nr [...] w miejscowości B., w podobnym, jak twierdzą skarżący stanie faktycznym i prawnym, należy wyjaśnić, iż istnienie w obrocie prawnym powyższej decyzji nie wyczerpuje przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, chociażby już z tego powodu, iż nie stanowi ona dowodu, czy też nowej okoliczności, która istniała w dniu wydania decyzji, a nie była znana organowi, który orzekł nakaz rozbiórki, a tylko spełnienie obu tych warunków wyczerpuje dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 kpa (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2002r. III RN 69/01, III RN 70/01, z dnia 06 marca 2002 r., III RN 75/01 - OSNA PIUS 2002, nr 17, poz. 401). W tym miejscu należy także zauważyć, iż naruszenie zasady zaufania obywateli do organów Państwa wyrażonej w art. 8 kpa nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, może natomiast w sytuacji rażącego naruszenia art. 8 kpa, stać się przyczyną stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.).