VII SA/Wa 2002/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. B. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi W. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie adwokatowi P. B. kwotę 120,00 złotych (sto dwadzieścia złotych), podwyższoną o stawkę 23 % podatku od towarów i usług tj. kwotę 27,60 złotych (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 147,60 złotych (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 października 2012 r. przyznano W. R. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 8 stycznia 2013 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] poinformowała Sąd o wyznaczeniu dla skarżącego pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2002/12, oddalił skargę W. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej. Pismem z dnia 4 czerwca 2013 r. pełnomocnik skarżącego poinformował Sąd o sporządzeniu opinii w sprawie braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Przedłożył jednocześnie odpis sporządzonej opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej. Wniósł ponadto o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, wskazując że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenie oraz koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Stosownie do treści § 19 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 (pkt 1) oraz niezbędne udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt. 1 lit c oraz pkt. 2 lit. b ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie 240 zł; natomiast w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna w tego typu sprawach wynosi zgodnie z pkt 1 - 240 zł. W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do udziału adwokata w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz sporządzeniu opinii w sprawie braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od opisanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Uwzględniając charakter sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika związany z zapoznaniem się z nią i sporządzeniem w/w opinii przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 120 zł, podwyższoną na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia o należny podatek od towarów i usług, tj. 41,40 zł. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.