VII SA/Wa 2002/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. B. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 20015 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., którą organ cofnął skarżącemu uprawnienia do prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Skarżący wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż jej wykonanie doprowadzi do pozbawienia go środka lokomocji i spowoduje, że nie będzie miał możliwości poruszania się. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 ww. ustawy, a zatem wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ustawy oraz ewentualnie poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami (por. postanowienia NSA: z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt I FSK 546/11 Lex nr 786059, z dnia 28 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 402/11 Lex nr 783591, z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt I FSK 63/11 Lex nr 783605). Zauważyć wobec tego należy, że M. B. wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniósł jedynie, że wykonanie decyzji doprowadzi do pozbawienia go środka lokomocji i spowoduje, że nie będzie miał możliwości poruszania się. Takie ogólnikowe uzasadnienie wniosku, pozbawione konkretnej i przekonującej argumentacji ściśle odnoszącej się do sytuacji wnioskodawcy, nie pozwala na uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy. Zauważyć bowiem trzeba, że oprócz samodzielnego poruszania się własnym pojazdem istnieją również inne formy przemieszczania się, chociaż oczywiście mogą się one wiązać z pewnymi uciążliwościami. W ocenie Sądu wniosek M. B. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie przedstawił takich argumentów, które uprawdopodobniłyby, że wykonanie zaskarżonego aktu groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania decyzji. W związku z powyższym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).