VII SA/Wa 2005/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2010 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. nr. [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] na podstawie art. 34 §1 i 4 oraz art. 20 §1 pkt 4 ustawy z dnia17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji po rozpatrzeniu zarzutów z dnia [...] czerwca 2009 r. złożonych przez K. K., do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego TYT-3 Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. w sprawie wynikającej z Decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2008r. wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], uznał przedstawione zarzuty za nieuzasadnione. W niniejszej sprawie postępowanie miało następujący przebieg. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...], PINB [...] nakazał K. K. wstrzymanie użytkowania garażu usytuowanego przy ul. [...] w [...] oraz usunięcie nieprawidłowości związanych z pęknięciem ściany zachodniej, ugięciem stropu nad garażem oraz brakiem wentylacji w garażu, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W związku z niewykonaniem przez K. K. obowiązku wskazanego w w/w decyzji PINB [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...] - organ powiatowy, działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przeprowadził postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego. W dniu [...] czerwca 2008 r. do zobowiązanej zostało skierowane upomnienie wzywające do wykonania w/w obowiązku. Ponieważ zobowiązana nie wykonała ww. obowiązku w dniu [...] kwietnia 2009 r. PINB [...] wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], którego doręczenie K. K. w dniu [...] maja 2009 r. wszczęło przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. W związku z niewykonaniem obowiązku organ egzekucyjny - PINB [...]wydał w dniu [...] maja 2009 r. postanowienie Nr [...]w przedmiocie nałożenia na K. K. grzywny w celu przymuszenia do wykonania w/w obowiązku w wysokości 10.000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych). K. K. wniosła w ustawowym terminie zażalenie na w/w postanowienie. [...]WINB postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...], utrzymał w mocy w/w postanowienie organu I instancji w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. K. K. pismem z dnia z [...] czerwca 2009 r. zgłosiła zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] rozpatrując zgłoszone zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego wskazał, iż podstawą zarzutu mogą być przesłanki wymienione enumeratywnie w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podniósł, iż K. K. jako podstawę zarzutów wskazała art. 33 pkt 1, 3,4, 5 i 6 ww. ustawy. Ww. organ odnosząc się do zarzutu określonego art. 33 pkt 1 ww. ustawy, tj. nieistnienia obowiązku stwierdził, iż decyzja Nr [...] jest prawomocna i ostateczna w toku postępowania administracyjnego. Organ I instancji podniósł, iż nie jest władny uchylać, zmieniać bądź winny sposób weryfikować decyzję administracyjną, która w przypadku uzyskania statusu decyzji ostatecznej (od której nie przysługują już zwykłe środki odwoławcze) podlega przymusowemu wykonaniu. Kontrola zgodności z prawem czynności oraz aktów administracyjnych, podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego, nie może zatem sprowadzać się do oceny zgodności z prawem decyzji merytorycznych, którymi zostały nałożone na zobowiązanego konkretne obowiązki, a których nie wykonał on bez zastosowania środków przymusu przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z powyższym, zarzut nieistnienia obowiązku nie mógł być uznany za uzasadniony, gdyż wynika on z prawomocnej i ostatecznej decyzji. Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu, tj. określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, organ I instancji stwierdził, iż obowiązek określony tytułem wykonawczym TYT-3 Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. zgodny jest z treścią Decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., zatem zarzut oparty o art. 33 pkt 3 ww. ustawy należało uznać za nieuzasadniony. Odnosząc się do zarzutu określonego art. 33 pkt. 4 ww. ustawy, tj. błędu co do osoby zobowiązanego, ww. organ wskazał, iż osoba oznaczona w tytule wykonawczym TYT-3 Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009r., tj. K. K., jest tożsama z osobą zobowiązaną do wykonania obowiązku wynikającego z Decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2008r., w związku z czym zarzut błędu co do osoby zobowiązanej był bezzasadny. Odpowiadając na kolejny zarzut określony w art. 33 pkt 5 ww. ustawy, tj. niewykonalności obowiązku określonego tytułem wykonawczym organ I instancji mając na uwadze Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2006r., sygn. akt II OSK 509/05 stanowiący, iż "niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki ale także przez żadną inną osobę. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia" - stwierdził, iż zarzut niewykonalności obowiązku nie może zostać uznany za uzasadniony, gdyż możliwa jest jego fizyczna realizacja. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] stwierdził także, iż zarzut niedopuszczalności egzekucji jest nieuzasadniony, gdyż tytuł wykonawczy TYT-3 Nr [...] został wystawiony prawidłowo, a wszczęcie egzekucji zostało poprzedzone skutecznym doręczeniem stosownego upomnienia. Również zastosowany środek egzekucyjny jest dopuszczalny, gdyż grzywna w celu przymuszenia przewidziana jest przepisami ww. ustawy, a obowiązek wynikający z ww. decyzji do dnia dzisiejszego nie został wykonany przez zobowiązaną. Zarzut dotyczący zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego organ I instancji uznał za nieuzasadniony, gdyż zobowiązana w uzasadnieniu nie odniosła się do uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego, lecz neguje zastosowanie jakiegokolwiek środka przymusu oraz prowadzonego postępowania egzekucyjnego w stosunku do jej osoby. Odwołanie od powyższego postanowienia wniosła K. K.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]. Organ II Instancji podzielił stanowisko organu I instancji co do wniesionych przez skarżącą zarzutów. Uznał także, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego w przedmiotowej sprawie. Dodatkowo wskazał, że nie może na etapie postępowania egzekucyjnego odnieść się do zarzutów merytorycznych dotyczących ostatecznej decyzji PINB [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2008r., znak: [...], podlegającej przymusowemu wykonaniu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła K. K.. Skarżąca wskazała, iż zaskarżone postanowienie narusza prawo i jej interes prawny oraz Konstytucje RP. Wskazała, iż wykonała obowiązek wynikający z zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Organ właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej (organ egzekucyjny) nie jest władny uchylać, zmieniać bądź w inny sposób weryfikować decyzję administracyjną, która w przypadku uzyskania statusu decyzji ostatecznej (od której nie przysługują już zwykłe środki odwoławcze) podlega przymusowemu wykonaniu. Kontrola zgodności z prawem czynności oraz aktów administracyjnych, podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego, nie może zatem sprowadzać się do oceny zgodności z prawem decyzji merytorycznych, którymi zostały nałożone na zobowiązanego konkretne obowiązki, a których nie wykonał on bez zastosowania środków przymusu przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W sprawie niniejszej bezsporne jest, że wszystkie kwestie merytoryczne, związane z wstrzymaniem użytkowania garażu przy ul. [...] i usunięciem stwierdzonych nieprawidłowości zostały rozstrzygnięte prawomocną decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...]. W sprawie bezspornym jest, iż skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z ww. decyzji. Z protokołu nr [...] przeprowadzonych w dniu [...] maja 2009 r. oględzin przedmiotowego garażu przy ulicy [...] wynika, iż jest on nadal użytkowany (samochód stojący w środku garażu), na ścianach są pęknięcia, oraz nie wykonano naprawy stropu. Do ww. protokołu dołączono zdjęcia na których widać stwierdzone nieprawidłowości. W związku z tym należy stwierdzić, że zarzut skarżącej, iż wykonała nałożony obowiązek jest nie prawdziwy. Słusznie organy podniosły, iż w myśl przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zakaz badania przez organ egzekucyjny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym określony ww. przepisie jest jednoznaczny, albowiem organ egzekucyjny, wkraczając w merytoryczne badanie zasadności egzekwowanego obowiązku, podejmowałby się rozpatrywania sprawy ostatecznie rozstrzygniętej. To skutkowałoby, że organ egzekucyjny byłby jakby trzecią instancją rozpatrującą sprawę, a postępowanie egzekucyjne byłoby kontynuacją postępowania merytorycznego, w trakcie którego obowiązki podlegające egzekucji zostały określone. W związku powyższym organy nie mogły na etapie postępowania egzekucyjnego odnieść się do zarzutów merytorycznych odnoszących się do ostatecznej decyzji PINB [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2008r., znak: [...]. Organy prawidłowo stwierdziły, iż egzekwowany obowiązek istnieje gdyż nakładająca go decyzja organu I instancji jest ostateczna i wymagalna. Należy stwierdzić, iż egzekwowany obowiązek był określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z w/w decyzji, tzn. obowiązek określony w tytule wykonawczym jest tożsamy z treścią decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. PINB [...]. Nie zasadny jest również wniesiony w trakcie postępowania przed organami zarzut na podstawie pkt 4 art. 33, gdyż osobą zobowiązaną w decyzji objętej egzekucją Nr [...] jest K. K. i względem niej należało prowadzić postępowanie na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W niniejszej sprawie także nie można było mówić o niewykonalności egzekwowanego obowiązku. Organy prawidłowo wskazały, iż przesłanką uznania decyzji za niewykonalną nie mogą być trudności w wyegzekwowaniu decyzji, wiążące się z niezadowoleniem adresatów z decyzji lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy. Z tych względów skoro nie można postawić zaskarżonemu postanowieniu zarzutu skutecznego naruszenia prawa na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga uległa oddaleniu.