VII SA/Wa 2005/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Michał Podsiadło (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły asesor WSA Lucyna Staniszewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi E. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2025 r. znak: KOC/2244/Zs/25 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokali oddala skargę 1. Zaskarżonym postanowieniem z 11 czerwca 2025 r. znak: KOC/2244/Zs/25, Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z 21 marca 2025 r. nr 3/WES/ZA/2025 w przedmiocie wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokali. 2. Rozstrzygnięcie to zostało wydane w następujących okolicznościach. 2.1. E. G. (dalej: skarżąca) wystąpiła do Prezydenta m.st. Warszawy z wnioskiem o wydanie zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokali mieszkalnych nr [...] oraz lokalu nr [...] o innym przeznaczeniu, w budynku mieszkalnym położonym przy ul. M. [...] w W. dzielnicy W. na działce ew. nr [...] w obrębie [...] . 2.2. Postanowieniem z 21 marca 2025 r. nr 3/WES/ZA/2025, wydanym na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) oraz art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r. poz. 1048; dalej: u.w.l.), Prezydent m.st. Warszawy odmówił wydania ww. zaświadczenia. 2.2.1. Organ I instancji ustalił, że w okresie od wydania pozwolenia na budowę dla rozbudowy budynku (23.12.2008 r.) do dnia sporządzenia inwentaryzacji lokali mieszkalnych (02.2025) dołączonej do wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności czterech lokali, nastąpiła przebudowa budynku, w wyniku której z jednego lokalu mieszkalnego powstały 3 lokale mieszkalne i 1 lokal użytkowy, a funkcja budynku z jednorodzinnej została zmieniona na wielorodzinną. W ocenie tego organu, wydanie zaświadczenia stwierdzającego samodzielność 4 lokali w budynku mieszkalnym nie byłoby zgodne z ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wydanym pozwoleniem na budowę. 2.3. W zażaleniu na to postanowienie, skarżąca podniosła, że ww. budynek powstał przed 1995 r., co w świetle art. 2 ust. 1b u.w.l. zwalnia od wymogu zgodności z planem miejscowym i pozwoleniem na budowę. 2.4. Utrzymując w mocy ww. postanowienie organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie – w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia – stwierdziło, że celem art. 2 ust. 1b u.w.l. było umożliwienie prawnego wyodrębnienia lokali istniejących od kilkudziesięciu lat, jednak niespełniających aktualnie obowiązujących norm. Z całą pewnością ustawodawca nie zamierzał w ten sposób umożliwić inwestorom robót budowlanych wykonywanych obecnie obejścia tych aktualnych wymogów – tylko dlatego, że budynek, w którym te roboty są wykonywane powstał przed 1993 lub 1995 r. lub przed tą datą wydane zostało pozwolenie na jego budowę. Zatem kluczowa powinna być zatem nie data powstania budynku, lecz data powstania lokalu będącego przedmiotem postępowania. Zatem – w ocenie SKO – organ I instancji prawidłowo uznał, że będące przedmiotem niniejszego postępowania lokale nr [...] powstały po datach wskazanych wart. 2 ust. 1b i art. 2 ust. 1c u.w.l. Wobec tego, w sprawie wymagało oceny zaistnienie przesłanek wymienionych w tych przepisach. W świetle art. 2 ust. 1c u.w.l. niedopuszczalne jest wydzielenie w budynku jednorodzinnym więcej niż 2 odrębnych lokali mieszkalnych. 3. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga na ww. postanowienie SKO. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji, jak również o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem: 1) art. 2 ust. 1b u.w.l. w zw. z art. 64 Konstytucji RP, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyjątek przewidziany w tej normie, nie znajduje zastosowania w ustalonym stanie faktycznym, a to wobec uznania, że wykładnia celowościowa tej normy prowadzi do wniosku, iż nie chodzi w niej o datę powstania budynku, lecz o datę powstania lokalu będącego przedmiotem oceny w trybie wydawania zaświadczeń; 2) art. 2 ust. 1a u.w.l., poprzez niewłaściwą subsumcję ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę tej normy i jej niewłaściwe zastosowanie, mimo iż z ustalonego stanu faktycznego wynika, że lokale, których wniosek dotyczy znajdują się w budynku, który istniał przed dniem 1 stycznia 1995 r.; 3) art. 2 ust. 1c u.w.l., poprzez niewłaściwą subsumcję ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę tej normy i jej niewłaściwe zastosowanie, mimo iż z ustalonego stanu faktycznego wynika, że ograniczenia zawarte w tej normie nie mają zastosowania do ustalonego stanu faktycznego, a to z uwagi na to, że lokale, których wniosek dotyczy znajdują się w budynku, który został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z 3 maja 1985 r.; 4) art. 2 ust. 3 u.w.l. w zw. z art. 2 ust. 2 u.w.l., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące odmową wydania zaświadczenia, o którym mowa w tej normie, podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika, że lokale, których wniosek dotyczy spełniają wymagania konieczne do uznania ich za samodzielne w rozumieniu art. 2 ust 2 u.w.l. 5) art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych norm i wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji, podczas gdy prawidłowe rozpoznanie sprawy doprowadziłoby do wydania przez organ II instancji postanowienia uchylającego postanowienie organu I instancji w całości oraz skutkowałoby orzeczeniem co do istoty sprawy poprzez wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu; 6) art. 144 k.p.a. w zw. z art. 124 § 1 i 2 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych norm polegające na nierozpoznaniu przez organ II instancji wszystkich zarzutów podniesionych w zażaleniu, tj. nierozpoznaniu zarzutów dotyczących naruszenia art. 2 ust. 1c u.w.l. oraz art. 2 ust. 3 u.w.l.; nie zawarciu w uzasadnieniu postanowienia organu II instancji uzasadnienia faktycznego i prawnego dotyczącego wyżej wymienionych zarzutów; ograniczenia się przez Organ II instancji w odniesieniu wyżej wymienionych zarzutów jedynie do przytoczenia art. 2 ust. 1c u.w.l. oraz art. 2 ust. 3 u.w.l., bez przytoczenia prawnego uzasadnienia dotyczącego tych norm. 4. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym akcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. Za podstawę wyrokowania przyjęto stan faktyczny, prawidłowo ustalony przez orzekające w sprawie organy. 6. Przedmiotem kontrolowanego postępowania było rozpatrzenie żądania o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali w budynku. 6.1. Zgodnie z art. 217 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Natomiast stosownie do art. 218 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie tylko wówczas, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z powyższego wynika a contrario, że jeżeli potwierdzenie faktów albo stanu prawnego nie wynika z wiedzy organu, w szczególności z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, wówczas organ – korzystając z dyspozycji art. 218 § 2 k.p.a. – może przeprowadzić, ale wyłącznie w koniecznym zakresie, postępowanie wyjaśniające. Zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w ww. zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest natomiast dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (zob. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1223/19). Z uwagi na "naturę" zaświadczenia, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się też uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony nie jest możliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być zatem oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów (por. wyroki WSA w Warszawie z 21 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1385/11; z 22 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 292/06). Z art. 219 k.p.a. wynika natomiast, że odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. 6.2. Stosownie do art. 2 ust. 3 u.w.l., spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 1a-2 u.w.l., stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Zgodnie z przepisami, do których odsyła przytoczona regulacja: "1a. Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. 1b. Przepisu ust. 1a nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą. 1c. Odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. Ograniczenie to nie ma zastosowania do budynków, które zostały wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed dniem 11 lipca 2003 r. 2. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne." W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na to, że ustawodawca w art. 2 ust. 3 u.w.l. przyznał organowi kompetencje do oceny, czy dany lokal jest samodzielnym lokalem mieszkalnym lub samodzielnym lokalem wykorzystywanym na cele inne niż mieszkalne i wydawania przez starostę stosownego zaświadczenia. Oceny tej starosta dokonuje na podstawie posiadanej dokumentacji przez ten organ jak i dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania wyjaśniającego, w tym przedłożonej przez strony i posiadanej przez inne organy administracji publicznej (por. wyrok NSA z 26.03.2021 r., II OSK 2288/20, LEX nr 3326839). Innymi słowy, przedmiotem postępowania, o którym mowa w art. 2 ust. 3 u.w.l. jest ocena, czy na podstawie posiadanych dokumentów (wiedzy organu) można stwierdzić, że lokal po pierwsze, spełnia techniczne warunki samodzielności, a po drugie, czy ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z aktami, o których mowa w art. 2 ust. 1a u.w.l. (zob. wyroki NSA: z 18 kwietnia 2024 r., II OSK 1883/21; z 5 listopada 2025 r., II OSK 1263/23). 7. W ocenie Sądu, zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie i nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonego aktu. 7.1. Przede wszystkim w toku postępowania prawidłowo ustalono stan faktyczny w zakresie mającym znaczenie dla możliwości wydania oczekiwanego przez skarżącą zaświadczenia. Trafnie ustalono, że sporny budynek znajduje się na działce nr ew. [...] w obrębie [...] , dla której obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym działka ta jest położona w obszarze funkcjonalnym oznaczonym symbolami "D-3.3MN/X" – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wskazane do przekształceń na cele usług ponadlokalnych (uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 8 maja 2008 r. nr XXX/950/2008 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "S. – część północna nad T. w Dzielnicy W. m. W. część I"). Budynek powstał na podstawie decyzji Naczelnika Miasta W. nr [...] z 3 maja 1985 r. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego inwestycji i zezwoleniu na budowę budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego wraz z zatwierdzonym projektem techniczny budynku mieszkalnego jednorodzinnego z którego wynika, że budynek ten stanowi jeden lokal mieszkalny. O tym, że budynek został zrealizowany zgodnie z projektem świadczy dokument z 27.02.1989 r. "zgłoszenie zakończenia budowy". Organ pozyskał również decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 23.12.2008 r. nr 296/2008 o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę ww. budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że cały budynek po rozbudowie stanowi jeden lokal mieszkalny. W projekcie wskazano, że "planowaną rozbudowę zaprojektowano jako czterokondygnacyjny budynek mieszkalny jednorodzinny częściowo podpiwniczony, z poddaszem użytkowym i dwoma miejscami postojowymi. Budynek jest przeznaczony dla jednej sześcioosobowej rodziny." W ocenie Sądu, organy trafnie oceniły, że powyższe stwierdzenie potwierdzają rzuty poszczególnych kondygnacji budynku z zatwierdzonego projektu budowalnego. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie wynika, aby była wydawana jakakolwiek decyzja administracyjna (lub aby organ przyjmował zgłoszenie) dotycząca robót budowlanych polegających na przebudowie ww. budynku i wydzielenie czterech lokali, jak również na zmianę funkcji z jednorodzinnej na wielolokalową (wielorodzinną). Strona skarżąca nie przedłożyła takiego dokumentu ani w toku postępowania administracyjnego ani do akt sprawy sądowej. 7.2. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 2 ust. 1b u.w.l., to Sąd przypomina, że regulacja ta jako wyjątkowa musi podlegać ścisłej wykładni (exceptiones non sunt extendendae). W orzecznictwie ugruntowany jest już pogląd, zgodnie z którym wykładnia celowościowa związana z wprowadzeniem tego przepisu prowadzi do wniosku, że dyspozycję art. 2 ust. 1b u.w.l. można zastosować jedynie w odniesieniu do lokali, które przed datą 1 stycznia 1995 r. technicznie istniały i po tej dacie nie były prowadzone jakiekolwiek roboty zmieniające ich parametry, które można by uznać za ich przebudowę. Redakcja przepisu kładzie nacisk na istnienie budynku przed 1995 r., co nie może być rozumiane inaczej jak odniesienie do określonego stanu, w tym stanu lokali ukształtowanego przed tą datą. Skoro stan ten uległ zmianie poprzez powstanie nowych lokali, stanowi to w realiach sprawy przebudowę obiektu budowlanego. Został zatem ukształtowany nowy stan obiektu, który nie istniał przed datą 1 stycznia 1995 r., co wyklucza stosowanie wyjątku z art. 2 ust. 1b u.w.l. (zob. wyrok NSA z 20 listopada 2025 r. sygn. akt II OSK 787/25). Dlatego też orzekające w sprawie organy trafnie oceniły możliwość wydania zaświadczenia o samodzielności spornych lokali przez pryzmat art. 2 ust. 1a i 1c u.w.l. 7.3. W tym zakresie organy słusznie oceniły, że sporne cztery lokale, powstały po 1 stycznia 1995 r. niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z § 37 pkt 1 MPZP wynika bowiem, że przeznaczeniem podstawowym tego terenu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a dopuszczalnym: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z wbudowanymi usługami (dopuszcza się zabudowę usługową). W § 5 pkt 14 MPZP przewidziano natomiast, że ilekroć w dalszych przepisach tej uchwały jest mowa o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej – należy przez to rozumieć budynek mieszkalny wolnostojący, składający się z nie więcej niż dwóch samodzielnych lokali mieszkalnych w rozumieniu ustawy o własności lokali lub zespół takich budynków. Zatem niedopuszczalne byłoby ustanowienie odrębności więcej niż dwóch samodzielnych lokali w spornym budynku. Skarżąca natomiast domagała się ustanowienia aż trzech takich lokali mieszkalnych oraz 1 lokalu o innym przeznaczeniu. Spełnienie żądania skarżącej nastąpiłoby zatem z naruszeniem ustaleń planu miejscowego. Te same okoliczności przemawiały za uznaniem, że wydanie oczekiwanego zaświadczenia naruszałoby art. 2 ust. 1c u.w.l., który wprost przewiduje, że odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. Skoro nawet z pozwolenia na budowę z 23.12.2008 r. wynika, że w dacie tej istniał jeden lokal w spornym budynku, to orzekające w sprawie organy nie mogły pominąć regulacji art. 2 ust. 1c u.w.l., która zwalnia od ww. wymogu jedynie lokale, które faktycznie powstały na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed dniem 11 lipca 2003 r. 7.4. Wydanie oczekiwanego zaświadczenia naruszałoby również art. 2 ust. 1a u.w.l. z uwagi na sygnalizowaną już wyżej sprzeczność z decyzjami w sprawie pozwolenia na budowę (przebudowę, rozbudowę) spornego budynku. W żadnego z dokumentów przedłożonych przez skarżącą lub zgromadzonych w toku postępowania przez organy nie wynikało bowiem, aby sporne 4 lokale powstały w rezultacie zgodnej z prawem przebudowy. Jeżeli więc z decyzji o pozwoleniu na budowę (jak również z decyzji o pozwoleniu na użytkowanie) nie wynika możliwość ustanowienia odrębnej własności samodzielnego lokalu, brak jest tym samym podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokalu (zob. wyrok NSA z 24.05.2023 r., II OSK 1890/20, LEX nr 3589367). Skoro w obrocie prawnym pozostaje decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, według którego w spornym budynku istnieje 1 lokal mieszkalny, to kwalifikacja ta wyklucza przyjęcie, że znajduje się w nim więcej takich lokali (mieszkalnych lub użytkowych). Taka kwalifikacja byłaby sprzeczna z decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a więc nie jest możliwa w świetle art. 2 ust. 1a u.w.l. Zatem w toku postępowania nie naruszono art. 2 u.w.l. ani art. 64 Konstytucji RP. 7.5. Nieuzasadnione były również zarzuty naruszenia art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1, art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 218 k.p.a. ani też w zw. z art. 124 § 1 i 2 k.p.a. W sprawie nie było możliwości wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność spornych lokali, z przyczyn wyjaśnionych wcześniej. Organ odwoławczy niewadliwie utrzymał zatem w mocy postanowienie organu I instancji. Wbrew zarzutom skargi, uzasadnienie zaskarżonego aktu zostało sporządzone w sposób wystarczający, zawiera zrozumiałe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz odniesienie jej do okoliczności faktycznych sprawy. 8. Zarzuty skargi okazały się zatem pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Również Sąd nie stwierdził, aby przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do innych uchybień, niż wskazane w skardze. W tym stanie rzeczy skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.