VII SA/Wa 201/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2012 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa, po rozpatrzeniu wniosku T. B. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., znak: [...], którą nakazano L. i B. Z. rozbiórkę stawu rybnego o wym. 18,00 x 30,00 m zlokalizowanego na posesji nr [...] przy ul[...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w trakcie postępowania wyjaśniającego i przeprowadzonych czynności kontrolnych ustalono, że na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...] wykonano w 1999 r. lub 2000 r. staw rybny o wym. 18.00 m x 30,00 m bez dokonania wymaganego prawem zgłoszenia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] decyzją z dnia [...]kwietnia 2003 r., znak: [...] nakazał L. i B. Z.rozbiórkę stawu rybnego o wymiarach 18,00 x 30.00 m zlokalizowanego na posesji nr [...] przy ul. [...] w [...]. Podjęcie takiego rozstrzygnięcia organ powiatowy uzasadnił tym, że staw rybny jest zaliczony do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych zgodnie z art. 91 ust. 4 pkt 2 obowiązującej wówczas ustawy Prawo wodne i na jego wykonanie zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) wymagane jest dokonanie zgłoszenia w organie administracji architektoniczo-budowlanej. Wobec tego, że staw ten został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej, a od jego realizacji nie minęło 5 lat, organ podjął ww. decyzję w oparciu o przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował, że powyższa decyzja została wysłana przez organ pierwszej instancji do stron postępowania za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Do dnia [...] kwietnia 2003 r. w którym upłynął termin do wniesienia odwołania, odwołanie nie zostało wniesione w związku z czym ww. decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] stała się ostateczna. Pismem z dnia [...] kwietnia 2003 r., które wpłynęło do organu dopiero dnia [...]maja 2003 r. L. Z. złożyła odwołanie, a w dniu [...] maja 2003 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r., znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. znak: [...]. Organ nadmienił, że postanowienie to pomimo zawartego w nim pouczenia nie zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. złożył T. B.. Jako podstawę swego żądania wioskujący wskazał przepis art. 156 § 1 pkt 2 i 6 kpa. Wnioskodawca zaznaczył, że decyzja nakładała obowiązek rozbiórki na L. i B. Z. a on nie brał udziału w prowadzonym postępowaniu. Nie otrzymał decyzji do wiadomości. Podniósł, że działkę na której jest wykonany zbiornik nabył w kwietniu 2004 r. i w księdze wieczystej nie miała ona żadnych obciążeń ujawnionych. W jego ocenie bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, w związku z czym nie miał możliwości składania odwołania. Wnioskujący wskazuje, że wykonanie tej decyzji wywołałoby czyn zagrożony karą na podstawie przepisów o ochronie przyrody. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu ww. wniosku odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...]z dnia [...] kwietnia 2003 r. Podkreślił, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznej, o której mowa w art. 16 kpa. Stwierdzenie nieważności może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 kpa, w chwili jej wydania. Wskazał, że jedną z wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 kpa jest rażące naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1. kpa, stanowi takie naruszenie przepisów, które ma charakter oczywisty i jednocześnie ze względu na skutki gospodarcze lub społeczne nie jest możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Organ zaznaczył, że rozpatrując sprawę w trybie nadzwyczajnym jakim jest stwierdzenie nieważności zajmuje się jedynie wadami obejmującymi podmiot, przedmiot i podstawę prawną stosunku prawnego. Nie zajmuje się natomiast wadliwościami postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Zdaniem organu wojewódzkiego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] wydając decyzją o nakazie rozbiórki z dnia [...] kwietnia 2003 r. przedmiotowego stawu na podstawie art. 48 Prawa budowlanego nie naruszył prawa. Wskazał, że stosownie do przepisu art. 91 ust. 4 pkt 2 obowiązującej w dniu orzekania przez organ powiatowy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.) do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych zalicza się "groble na obszarach nawadnianych, drenowania, deszczownie wraz z pompami przenośnymi stawy rybne oraz inne podobne urządzenia". Tak więc wybudowany zbiornik wodny jest urządzeniem melioracji szczegółowych i na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego zamiar jego budowy podlegał zgłoszeniu. Wobec powyższego, zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ powiatowy w niniejszej sprawie nie miał innej możliwości, jak wydać stosownie do art. 48 Prawa budowlanego nakaz rozbiórki zaistniałej samowoli budowlanej. Sam fakt wybudowania stawu rybnego bez zgłoszenia uzasadniał bezwzględnie wydanie nakazu rozbiórki. Dalej, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że właścicielem działki w czasie prowadzonego przez nadzór budowlany rozstrzygnięcia byli L.i B. Z. w związku z czym nakaz rozbiórki został skierowany do właścicieli działki na której wykonano staw rybny. Wyjaśnił, że działkę na której wykonany jest staw T. B. nabył aktem notarialnym z dnia [...] marca 2004 r., czyli po wydaniu decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...], a tym samym nie posiadał on przymiotu strony w rozumieniu przepisów kpa w toczącym się postępowaniu. Organ zaznaczył, że decyzja została skierowana do podmiotu tj. właścicieli nieruchomości którzy przymiot strony posiadali, zatem nie wystąpił przypadek rażącego naruszenia praw osób, które nie posiadały tytułu prawnego do działki. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] decyzja organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2003 r. nie jest dotknięta żadną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. W szczególności nie zachodzi okoliczność wynikająca z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W dalszej kolejności organ stwierdził, że kontrolowana decyzja została wydana przez właściwy organ, była wykonalna w dniu jej wydania, jej wykonanie nie powoduje czynu zagrożonego karą. Kwestionowaną decyzją wydano nakaz rozbiórki ze względu na samowolną budowę stawu, czyli za czyn niedozwolony, który spowodował naruszenie przepisów prawa, dlatego też wydana decyzja nie zawiera również wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Brak jest również informacji, że przedmiotowa sprawa była już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. W tej sprawie w ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w rozpatrywanym przypadku nie zachodzi żadna okoliczność, która zobowiązywałaby organ do stwierdzenia, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. wydana została z naruszeniem prawa lub wyeliminowanie jej z obrotu prawnego poprzez stwierdzenia jej nieważności. Po rozpatrzeniu odwołania T. B. od wyżej opisanej decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy po przeanalizowaniu niniejszej sprawy uznał, za prawidłowe ustalenia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., że nie zawiera żadnej z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, warunkujących stwierdzenie jej nieważności. Organ drugiej instancji dokonał analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy. Zaznaczył, że w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, iż na wykonanie ww. stawu na działce nr [...] obr.[ przy ul. [...] w [...] nie zostało wydane pozwolenie wodnoprawne ( pismo Urzędu Miejskiego Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2003 r. i pismo Urzędu Miejskiego Wydziału Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej w [...] z dnia [...]marca 2003 r.). Organ odwoławczy wskazał, że podstawę materialno prawną badanej w niniejszym postępowaniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] stanowi przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Dalej w uzasadnieniu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że staw rybny w myśl art. 9 ust. 1 pkt 19 lit c i art. 73 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( tekst jednolity: Dz. U. nr 115 z 2001 r., poz. 1229 ze zm.) to urządzenie wodne, stanowiące jednocześnie urządzenie melioracji wodnych szczegółowych. Nadmienił, że zrealizowany przez inwestora staw rybny ma służyć hodowli ryb. Następnie powołał przepis art. 29 ust. 2 pkt 4 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i ustalił, że roboty budowlane polegające na wykonaniu ziemnego stawu rybnego niewątpliwie wymagały zgłoszenia na budowę, którego w rozpatrywanej sprawie inwestor nie posiadał. W świetle powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uwzględniając przepisy ustawy Prawo budowlane w wersji na dzień wydania badanego rozstrzygnięcia z dnia [...] kwietnia 2003 r. uznał, że organ powiatowy prawidłowo zastosował art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Organ odwoławczy wyjaśnił także pojęcia budowy (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego), obiektu budowlanego (art. 3 pkt 1 lit b Prawa budowlanego) oraz budowli (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego). Wskazał, że staw rybny nie jest budynkiem oraz obiektem małej architektury, zaś jako całość techniczno-użytkowa stanowi obiekt budowlany będący budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit b Prawo budowlane. Organ drugiej instancji wskazał, że decyzja nakazowa została skierowana do właścicieli działki, na której wykonano staw rybny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożył T. B. wnosząc o jej uchylenie a także o uchyleniu oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2011 r. Skarżący zaskarżonym decyzjom zarzucił, iż zostały wydane z obrażą przepisów art. 156 § 1 kpa, gdyż: 1) decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] została skierowana do osoby nie będącej strona w sprawie, 2) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie uwzględnił ani też nie odniósł się do zarzutu, iż nie był adresatem postępowania administracyjnego ani stroną w przedmiotowej sprawie oraz że egzekwowanie wykonania ustaleń decyzji jego nie dotyczy. Skarżący zaznaczył także, że wykonanie ustaleń zaskarżonych decyzji wywołałoby czyn zagrożony karą na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Zdaniem skarżącego organy nadzoru budowlanego nie są właściwe do oceny spraw objętych przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca prawa nie naruszają. Decyzja zaskarżona do Sądu została wydana w postępowaniu nieważnościowym wszczętym na wniosek skarżącego T.B., który wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...]z dnia [...] kwietnia 2003 r., znak: [...], nakazującej L.i B. Z. rozbiórkę stawu rybnego o wymiarach 18,00 x 30,00 m zlokalizowanego na posesji nr [...] przy ul. [...] w [...]. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą nieważności. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 kpa i wymaga niekwestionowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest tylko i wyłącznie ustalenie czy dana decyzja jest obarczona wadą wymienioną w przepisie art. 156 § 1 kpa. Niedopuszczalne jest natomiast rozpatrywanie sprawy co do istoty. Ponadto nie ulega wątpliwości, że kontrola decyzji pod względem naruszeń prawa określonych w art. 156 kpa, obejmuje stan prawny i stan faktyczny w dacie wydania przedmiotowej decyzji. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma miejsce wtedy, gdy w toku postępowania wyjaśniającego organ prowadzący postępowanie ustali, że nie występuje żadna z ustawowych przyczyn stwierdzenia nieważności. W niniejszej sprawie kontrolowane postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z prawem. Podkreślić należy, że podstawową zasadą prawa budowlanego, określoną w przepisie art. 28 Prawa budowlanego, jest że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-30. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie i remont urządzeń melioracji szczegółowych, poza obszarami parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych oraz ich otulin. Natomiast w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 2, 4, 5a, 9 i 10 oraz wykonanie robót budowlanych wymienionych w art. 29 w ust. 2 pkt 1-7 i 10. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że na posesji L. i E. Z. przy ul. [...] w [...] wykonano w 1999 r. lub 2000 r. staw rybny o wym. 18.00 m x 30,00 m bez wymaganego prawem zgłoszenia. Organ powiatowy w przedmiotowej sprawie wydając decyzję nakazową prawidłowo dokonał kwalifikacji spornej inwestycji. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 19 lit c i art. 73 ust. 0. pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115 z 2001 r., poz. 1229 ze zm.) staw rybny to urządzenie wodne, stanowiące jednocześnie urządzenie melioracji wodnych szczegółowych. Zgodzić należy się z organem, iż staw rybny nie jest budynkiem oraz obiektem małej architektury, zaś jako całość techniczno-użytkowa stanowi obiekt budowlany będący budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit b Prawo budowlane. Naczelny Sąd Administracyjny o.z. w Białymstoku w wyroku z dnia 8 kwietnia 2003 r., sygn. akt SA/Bk 1530/02 lex nr 705650 stwierdził, że utworzony przez człowieka poprzez pogłębienie obniżenia terenu - zbiornik wodny, niezależnie od tego, czy będzie służył celom hodowlanym, a tym samym będzie stawem rybnym, czy też będzie służył celom rekreacyjno-wypoczynkowym, będzie budowlą o charakterze hydrotechnicznym. Budowla hydrotechniczna została natomiast wprost wymieniona w treści przytoczonego wyżej art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, jako przykład budowli w rozumieniu tej ustawy. W świetle powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] zasadnie przyjął, że stan faktyczny w opisywanej sprawie wypełnia przesłankę normy prawnej zawartej w art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie z obowiązującym w dniu wydania przez organ przepisem art. 48 Prawa budowlanego ( tj. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Przepis ten wprowadzał obligatoryjnie nakaz orzekania rozbiórki określonego obiektu budowlanego, o ile inwestor dopuścił się samowoli budowlanej i zrealizował obiekt bez uprzedniego uzyskania ostatecznego pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia. Powołany wyżej przepis w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania przez organ powiatowy decyzji nakazowej nie przewidywał możliwości zalegalizowania w takich przypadkach samowoli budowlanej. Mając powyższe na uwadze nie można uznać, że zachodzi wada kwalifikowana badanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji, a tylko to powodowałoby uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji. Sąd podziela stanowisko organu, że żadna z przesłanek nieważnościowych określonych w art. 156 § 1 kpa nie wystąpiła. Powyższe organ wykazał w uzasadnieniu decyzji. W szczególności wykazał, że organ powiatowy wydając decyzją nakazową o nakazie rozbiórki na podstawie art. 48 Prawa budowlanego nie naruszył prawa. Organ ustosunkował się również do przesłanek wskazanych przez stronę we wniosku tj. art. 156 § 1 pkt 2 i 6 Kpa ( brak udziału w prowadzonym postępowaniu oraz zarzut, że wykonanie decyzji wywołałoby czyn zagrożony karą na podstawie przepisów o ochronie przyrody). W świetle przedstawionej wyżej argumentacji należy uznać, iż zarzuty podnoszone w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Wyjaśnić należy, że decyzja jest dotknięta wadą nieważności, gdy w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Przez czyn zagrożony karą należy rozumieć każdy czyn zagrożony karą, tj. przestępstwo czy wykroczenie oraz czyn zagrożony karą administracyjną. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie występuje. Za nietrafny należy, uznać zarzut, iż skarżący nie brał udziału w postępowaniu. Z akt sprawy wynika, że właścicielem działki w trakcie prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] postępowania i dokonania rozstrzygnięcia byli L. i B. Z. w związku z czym nakaz rozbiórki został skierowany na właścicieli działki na której wykonano staw rybny. Zatem zgodzić należy się z organem, iż decyzja organu powiatowego z dnia [...] kwietnia 2003 r. została prawidłowo skierowana do właścicieli nieruchomości na której powstała sporna inwestycja jako do osób którym przymiot strony w postępowaniu przysługiwał. Działkę na której wykonany jest staw T. B. nabył aktem notarialnym dnia [...] marca 2004 r. czyli po wydaniu decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...], a tym samym nie posiadał przymiotu strony w rozumieniu przepisów kpa. Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.