VII SA/Wa 201/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi E. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. J. I. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). VII SA/Wa 201/13 UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...]października 2012 r. na podstawie art. 61 a § 1 i art. 123 k.p.a. oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie desek założonych na siatkę ogrodzeniową pomiędzy nieruchomościami przy ul. [...] i [...] w [...]od strony północnej nieruchomości przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ podał, że podczas czynności kontrolnych ustalono, iż w latach 70 - tych XX wieku między posesjami ul. [...] i ul. [...] właściciel posesji przy ul. [...] wybudował ogrodzenie z siatki na słupkach. Następnie w roku 2009 właściciel posesji przy ul. [...] przymocował do własnego ogrodzenia, od swojej strony panele ogrodzeniowe. Wysokość tak powstałego ogrodzenia wraz z cokołem nie przekracza 170 cm. Dalej organ stwierdził, że ogrodzenia objęte są regulacją przepisów § 41-43 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Regulacje te odnoszą się głównie do bram i furtek w ogrodzeniu. Niemniej § 41 rozporządzenia stanowi, że ogrodzenie nie może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt, a także, że umieszczanie na ogrodzeniach, na wysokości mniejszej niż 1,8 m, ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrobów i materiałów jest zabronione. Przepisy prawa budowlanego nie precyzują natomiast z jakich materiałów powinno być wykonywane ogrodzenia pomiędzy nieruchomościami. Stosownie do art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgłoszenia właściwemu organowi wymagałaby budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Brak zgody sąsiada na budowę ogrodzenia nie stanowi przeszkody w realizacji takiej inwestycji, bowiem przepisy Prawa budowlanego nie uzależniają możliwości prowadzenia robót budowlanych na własnej nieruchomości od zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości. Podnoszone przez wnioskodawczynię zacienienie jej ogródka poprzez wybudowanie ogrodzenia z paneli drewnianych, które jednocześnie nie narusza przepisów prawa budowlanego nie jest okolicznością uniemożliwiającą wykonanie takiego ogrodzenia. W tym kontekście organ wskazał, że ochrona prawna wnioskodawczyni możliwa jest na drodze postępowania cywilnego, a nie administracyjnego. W szczególności ochronie przed pozbawieniem dopływu światła do nieruchomości spowodowanego budową ogrodzenia służą roszczenie negatoryjne z art. 222 § 2 w zw. z art. 144 Kodeksu cywilnego. Organ nie stwierdził wykonania robót budowlanych w warunkach samowoli budowlanej i nie znalazł podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego. Art. 61 a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nakłada na organ administracji publicznej obowiązek odmowy wszczęcia postępowania gdy żądanie, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Na powyższe postanowienie E. C. złożyła zażalenie. W jego uzasadnieniu wskazała na fakt, iż wskutek zamontowania przez sąsiada na istniejącej siatce ogrodzeniowej paneli drewnianych doszło do zacienienia jej działki, to z kolei spowodowało brak warunków do rozwoju roślin i krzewów rosnących przy granicy, które uległy zniszczeniu. Wskazała także, iż wskutek zamontowania ww. paneli doszło do zawilgocenia piwnicy jej domu. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]grudnia 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 ust 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) po rozpatrzeniu zażalenia E. C. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...].10.2012r., którym odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie desek założonych na siatkę ogrodzeniową pomiędzy nieruchomościami przy ul. [...] i [...] w [...]od strony północnej nieruchomości przy ul. [...] - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ podał, że w trakcie kontroli ustalono, że w latach 70-tych XX wieku między posesjami ul. [...] i ul. [...] właściciel posesji przy ul. [...] wybudował ogrodzenie z siatki na słupkach. W 2009r. od strony posesji ul. [...] właściciel przymocował do własnego ogrodzenia od swojej strony, panele ogrodzeniowe. Wysokość ogrodzenia liczona z cokołem nie przekracza 170cm. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego, reglamentacji prawnej (w postaci wymogu dokonania zgłoszenia) podlega wyłącznie budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Organ wskazał, że stosownie do ww. przepisu, budowa ogrodzeń międzysąsiedzkich nie przekraczających wysokości 2,2 nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, bądź zgłoszenia do właściwego organu. Dlatego budowa takiego rodzaju ogrodzeń nie podlega reglamentacji Prawa budowlanego, a tym samym nie leży w kompetencjach organów nadzoru budowlanego. Dalej wskazał, że ogrodzenia podlegają także przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które wymagają, aby ogrodzenie nie stwarzało zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt. W myśl § 41 ust. 1 i 2 w/w rozporządzenia zabronione jest umieszczanie na ogrodzeniach, na wysokości mniejszej niż 1,8m ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrobów i materiałów. W ocenie organu ogrodzenie wykonane pomiędzy nieruchomościami przy ul. [...] i [...] w [...], nie narusza w/w przepisów. Dlatego brak było podstaw do wszczynania postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w zażaleniu, [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organy nadzoru budowlanego nie są kompetentne do zajmowania się sprawami usychających roślin, oraz że osobą kompetentną do rozpatrzenia skargi na pracowników PINB [...] jest dyrektor tej jednostki. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniosła E. C.. Podobnie jak w odwołaniu wskazała na fakt, iż wskutek zamontowania ww. paneli doszło do zawilgocenia i zagrzybienia piwnicy jej domu. Nadto doszło do zacienienia jej działki, co spowodowało brak warunków do rozwoju roślin i krzewów rosnących przy granicy, które uległy zniszczeniu. Podniosła, że odległość ogrodzenia od okien jej budynku jest bliska. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać oddalona, gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Na wstępie wskazać należy, iż stan faktyczny związany z przedmiotową sprawą wynika z protokołu kontroli z dnia [...]października 2012r. oraz dołączonej do niego dokumentacji fotograficznej. Wzajemna relacja odległościowa między działkami przy ulicy [...] i [...] w [...]wynika ze szkicu sytuacyjnego ( k. [...]i [...]akt). Materiały te pozwalają na stwierdzenie, iż organy właściwie odmówiły wszczęcia postępowania w ramach nadzoru budowlanego. Przedmiotowy drewniany płot nie narusza żadnych przepisów prawa budowlanego, jest lekką konstrukcją drewnianą posadowioną między działkami, o dopuszczonej przepisami wysokości. Skoro budowa tego ogrodzenia nie naruszała przepisów Prawa budowlanego to jest: art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego - w postaci wymogu dokonania zgłoszenia - któremu podlega wyłącznie budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m, oraz § 41 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), gdyż ogrodzenie nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt oraz nie posiada ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrobów i materiałów, to brak było podstaw do wszczynania postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego w przedmiotowej sprawie. Słusznie organ wskazał, że ochrona prawna wnioskodawczyni możliwa jest na drodze postępowania cywilnego, a nie administracyjnego. Nie można było wyjaśniać kwestii ewentualnego zawilgocenia piwnicy skarżącej w kontekście przedmiotowego ogrodzenia, skoro spełnia ono wymogi przepisów techniczno-budowlanych. W takim wypadku skarżącej służą roszczenie negatoryjne z art. 222 § 2 w zw. z art. 144 Kodeksu cywilnego. Art. 61 a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nakładał na organ administracji publicznej obowiązek odmowy wszczęcia postępowania gdy żądanie jego wszczęcia było z innych przyczyn niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji wyroku.