VII SA/Wa 201/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka ( spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...], po rozpoznaniu odwołania R. S. od zawiadomienia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. o odmowie przyznania karty parkingowej stwierdził niedopuszczalność wniesionego odwołania. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 13 października 2014 r. R. S. złożył w Powiatowym Zespole do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] wniosek o wydanie karty parkingowej. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] pismem 6 listopada 2014 r., znak: [...], zawiadomił wnioskodawcę o odmowie przyznania karty parkingowej. W uzasadnieniu wskazał, że na mocy obowiązujących od dnia 1 lipca 2014 r. uprawnienia do wydania karty parkingowej zachowują osoby spełniające łącznie następujące kryteria: 1. Posiadają ważne orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności 2. Przyczyną niepełnosprawności jest oznaczona co najmniej jednym z następujących symboli: 04-O, 05-R, 10-N. 3. Posiadają wskazanie do wydania karty parkingowej (pkt 9 wskazań). Organ stwierdził, że wnioskodawca nie spełnia wyżej wskazanych warunków więc nie ma podstaw do wydania karty parkingowej. Pismem z dnia 14 listopada 2014 r. R. S. złożył odwołanie uznając, że zawiadomienie stanowi decyzję. Zarzucił organowi naruszenie art. 10 § 1 i 2 k.p.a. art. 104 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. Zarzucił ponadto wskazanie niewłaściwej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, tj. § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. niemającego nic wspólnego z zaskarżonym orzeczeniem. Wniósł o uchylenie decyzji i nakazanie rozpoznania sprawy z uwzględnieniem orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] czerwca 2013 r., gdzie wnioskodawcę postanowiono zaliczyć do stopnia niepełnosprawności – znaczny, oraz m.in. wskazano, iż spełnia jako osoba niepełnosprawna przesłanki określone w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.). W uzasadnieniu postanowienia wydanego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 z późn.zm.) oraz art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., i § 19 ust. 3 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. Nr 139, poz. 1328 z późn. zm.), Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] stwierdził, że będąc organem odwoławczym jest zobowiązany do zbadania czy nie zachodzi niedopuszczalność odwołania. Wskazał, że rozpatrzenie wniosku o wydanie karty parkingowej następuje poprzez wydanie zawiadomienia. Zawiadomienie nie ma formy decyzji administracyjnej, jest to czynność materialno-techniczna. Od ww. czynności nie służy forma zaskarżenia, ani skarga do sądu administracyjnego. Od zawiadomienia o odmowie przyznania karty parkingowej odwołanie nie przysługuje. Pismem z dnia 29 grudnia 2014 r. 2015 r. R. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od zawiadomienia o odmowie wydania karty parkingowej. Wniósł o kontrolę zgodności zmian przepisów prawa drogowego z zasadą jego praw słusznie nabytych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: art. 6 k.p.a., art. 104 § 1 k.p.a. poprzez niewydanie decyzji w sprawie, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapoznanie strony z zebranymi dowodami. W uzasadnieniu skargi wskazał m. in., że spełnia wszystkie warunki do otrzymania karty parkingowej, posiada ważne orzeczenie z dnia 3 czerwca 2013 r. o niepełnosprawności wraz ze spełnieniem warunku opisanego w pkt 9 a wniosek złożył po uzyskaniu informacji o konieczności złożenia nowego wniosku o wydanie karty parkingowej. Uznał wydane zawiadomienie o odmowie wydania karty parkingowej za nieprawidłowe, których organ odwoławczy nie zauważył i nie wziął pod uwagę żadnych jego argumentów i wyraźnych błędów popełnionych przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), cyt. dalej p.p.s.a. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Podstawę prawną kwestionowanego postanowienia stanowi art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Na tego typu postanowienie formalne, jako kończące postępowanie w sprawie administracyjnej przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, iż postanowienie organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie ma charakteru merytorycznej oceny rozstrzygnięcia sprawy, a jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie lub zażalenie nie może zostać rozpoznane. Na tle przepisu art. 134 k.p.a. wyróżnia się dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego, została wycofana z obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną, niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach szczególnych przewidzianych przepisami prawa. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie bowiem od informacji (zawiadomienia) o odmowie przyznania karty nie przysługuje odwołanie, ponieważ przyznanie, tym samym wydanie karty parkingowej jest czynnością materialno-techniczną. W świetle bowiem § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie wzoru oraz trybu wydawania i zwrotu kart parkingowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 870) w przypadku niespełnienia warunków do otrzymania karty parkingowej przewodniczący zespołu, w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku spełniającego wymogi formalne, informuje w formie pisemnej osobę niepełnosprawną lub placówkę o odmowie przyznania karty wraz z uzasadnieniem. Natomiast zgodnie z ust. 2 tego przepisu w przypadku spełnienia warunków do otrzymania karty parkingowej przewodniczący zespołu w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku spełniającego wymogi formalne informuje osobę niepełnosprawną lub placówkę o terminie i miejscu odbioru karty. Taką też podstawę prawną wskazano w zawiadomieniu o odmowie wydania karty parkingowej. Organ w uzasadnieniu trafnie powołał się na przepis art. 6 ustawy o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 23 października 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1446). Skierowane do organu żądanie wydania karty parkingowej jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które – wbrew stwierdzeniu organu w zaskarżonym postanowieniu – przysługuje skarga do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania na drodze administracyjnej trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do naruszenia prawa. W niniejszej sprawie skarżący nie został pouczony przez organ (Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...]) o przysługujących mu środkach prawnych, w szczególności o konieczności wystosowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wnoszeniem skargi do sądu, niemniej należy wskazać, iż brak pouczenia mógłby być podnoszony przez skarżącego w ewentualnym wniosku o przywrócenie terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Termin ten jest terminem procesowym, a więc podlega przywróceniu (por. wyrok NSA w składzie siedmiu sędziów z 14 marca 2011 r., I FPS 5/10). Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 8 ust. 3a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.), osoba ubiegająca się o wydanie karty parkingowej do wniosku o jej wydanie musi przedstawić orzeczenie wydane po 1 lipca 2014 r. o zaliczeniu do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności z określeniem, że osoba ma ona znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się - pozytywne wskazanie w punkcie 9 orzeczenia. Z powyższego wynika, że przedstawione orzeczenie o zaliczeniu o stopniu niepełnosprawności z dnia 3 czerwca 2013 r. a więc przed ww. datą nie może być podstawą do wydania karty parkingowej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku