VII SA/Wa 2012/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, (spr.), , Sędzia WSA Monika Kramek, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił uzupełnienia postanowienia [...] WINB z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], utrzymującego w mocy postanowienie PINB [...] z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], odmawiające sprostowania treści własnego postanowienia z dnia [...] października 2016 r., znak: [...] o odmowie wyjaśnienia treści decyzji PINB [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], odmawiającej uchylenia prawomocnej decyzji organu powiatowego z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], nakazującej inwestorowi M. Z. rozbiórkę wybudowanego samowolnie budynku magazynowego (spichlerza), o wymiarach 11,8 m x 8,10 m, usytuowanego przy budynku inwentarsko-składowym, zlokalizowanym na działce ,nr geod. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Zażalenie na ww. postanowienie [...] WINB i poprzedzające go postanowienie z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie uzupełnienia tego postanowienia wniósł M. Z. Głównym Inspektor Nadzoru Budowlanego ("GINB") postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., znak [...], działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez M. Z. na postanowienie [...] WINB z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...]. W uzasadnieniu postanowienia GINB przedstawił stan faktyczny sprawy. Organ II instancji podniósł także, że po otrzymaniu zażalenia organ administracji publicznej zobowiązany jest przede wszystkim do zbadania, czy zażalenie takie jest dopuszczalne. GINB wskazał, że stosownie do treści art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Następnie organ stwierdził, że na postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji bądź odmowy jej uzupełnienia zażalenie nie przysługuje albowiem przepisy k.p.a. takiej możliwości nie przewidują, o czym skarżący został prawidłowo pouczony przez organ wojewódzki. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie GINB wniósł M. Z. Skarżący zarzucił ww. postanowieniu, że zostało ono podjęte bezpodstawnie ponieważ zostało zaskarżone zgodnie z pouczeniem organu państwowego. Podniósł, że otrzymał postanowienie w dniu 21 lipca 2017 r., a więc został zachowany 30. dniowy termin na jej wniesienie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., stwierdził, że odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Sąd podzielił stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Art. 141 § 1 k.p.a. statuuje zasadę, zgodnie z którą zażalenie przysługuje stronie tylko w przypadkach, gdy ustawa tak stanowi. Oznacza to w szczególności, że lista postanowień, na które przysługuje zażalenie, jest zamknięta (zasada numerus clausus), a prawa do wniesienia zażalenia nie można domniemywać, ponieważ w każdym przypadku musi wynikać z konkretnego przepisu k.p.a. (lub przepisu pozakodeksowego), określającego dane postanowienie jako postanowienie, na które służy zażalenie (por. G. Łaszczyca, Zażalenie w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Kraków 2005, s. 41). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym można spotkać ugruntowane stanowisko że żaden z przepisów k.p.a. ani ustaw szczególnych nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji. Taki wniosek wypływa nie tylko z treści art. 111 k.p.a., ale także wynika z faktu, iż odpowiedzi podejmowane przez organ w tym trybie nie kończą postępowania w sprawie. Takie postanowienie podlega ocenie w trakcie kontroli instancyjnej dokonywanej na skutek wniesionego odwołania od decyzji, która objęta była wnioskiem o jej uzupełnienie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 850/08, Legalis nr 295937). Powyższe rozważania na podstawie art. 126 k.p.a. mają również zastosowanie w odniesieniu do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W ocenie sądu organ był więc uprawniony do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi, należało stwierdzić, że były one niezasadne. W ocenie sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób poprawny, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy prawidłowo zinterpretowane. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.