VII SA/Wa 2014/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant starszy referent Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi L W na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. I. Stan sprawy 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] , po rozpatrzeniu odwołania L W od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...], znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...] , znak: [...] , nakazującej L W rozbiórkę samowolnie wybudowanego baraku o wymiarach ok. 4,00 m x 3,00 m i wysokości ok. 2,20 m wraz z drewnianą przybudówką o wymiarach 3,00 m x 1,20 m i wysokości 1,90 m na działce nr ew. [...] z obr. [...] , przy ul. [...] w [...]– utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. 2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...] nakazał L W rozbiórkę samowolnie wybudowanego baraku o wymiarach ok. 4,00 m x 3,00 m i wysokości ok. 2,20 m wraz z drewnianą przybudówką o wymiarach 3,00 m x 1,20 m i wysokości 1,90 m na działce nr ew. [...] z obr. [...] , przy ul. [...] w [...]. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r. L W wystąpiła do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...] . Wniosek uzasadniła tym, że decyzja z dnia [...] czerwca 2011 r. została wydana bez podstawy prawnej, a więc jest obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po wszczęciu postępowania na wniosek, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...]. Odwołanie od tej decyzji, w terminie, wniosła do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego L W. Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...]. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego podał, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 k.p.a., może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji, organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego wskazał, że podstawę materialnoprawną badanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...] stanowił art. 49b ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Organ odwoławczy powołał treść art. 49b ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym: "właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórką obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. 3. W przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1." Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego wskazał, że kluczowe znaczenie dla oceny kontrolowanej decyzji ma prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 463/09, wydany w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu wyroku, Sąd wskazał następujące zalecenia, co do dalszego postępowania: "Organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przedmiotowego baraku z przybudówką będzie więc zobowiązany do ponownego wydania postanowienia na podstawie art. 49 b ust. 2 ustawy Prawo budowlane określając obowiązki, jakie winien spełnić inwestor w szczególności winien on wykazać zgodność przedmiotowego baraku z przybudówką z przepisami o planowaniu przestrzennym, a także, że nie zostały naruszone przepisy, w tym techniczno-budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Przedłożenie w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów jest traktowane, jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, w tym wypadku baraku z przybudówką i umożliwi dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej, a więc także ustalenie wysokości opłaty legalizacyjnej." Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] działając w wykonaniu ww. wyroku, postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] , znak: [...] , wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nałożył na L W obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia następujących dokumentów: 1. zaświadczenia Prezydenta [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. inwentaryzacji budowlanej przedmiotowego baraku o wymiarach ok. 4 x 3 m z przybudówką o wymiarach ok. 3 x 1,20 m wraz z oceną techniczna dotyczącą prawidłowości wykonanych robót budowlanych z potwierdzeniem, że spełniają wymogi określone w przepisach i warunkach technicznych oraz nie naruszają interesu osób trzecich, 3. projektu zagospodarowania działki, 4. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomości na cele budowlane. Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego podał, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. L W przedłożyła decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...], o warunkach zabudowy. Jednak inwestor nie przedłożył pozostałych dokumentów, a tym samym nie spełnił obowiązków, określonych w pkt 2, 3 i 4 postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...]. Wobec powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...], na podstawie art. 49b ust. 1 w związku z ust. 3 ustawy Prawo budowlane, decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...] nakazał L W rozbiórkę samowolnie wybudowanego baraku o wymiarach ok. 4,00 m x 3,00 m i wysokości ok. 2,20 m wraz z drewnianą przybudówką o wymiarach 3,00 m x 1,20 m i wysokości 1,90 m na działce nr ew. [...] z obr. [...], przy ul. [...] w [...]. Mając na uwadze powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że badana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...] nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., obligującą organ nadzorczy do stwierdzenia nieważności decyzji. Badana decyzja została bowiem wydana przez właściwy organ, bez rażącego naruszenia prawa, nie została wydana bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...]z dnia [...] czerwca 2011 r. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła L W domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. została wydana bez podstawy prawnej, a więc zachodziły przesłanki uzasadniające stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organy administracji błędnie przyjęły, iż istniała podstawa prawna do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego. Zdaniem skarżącej przepis art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nie miał zastosowania do stanu faktycznego sprawy. Wskazała, że art. 30 ustawy Prawo budowlane w sposób wyczerpujący i enumeratywny określa obiekty budowlane oraz ich parametry, przy wznoszeniu, których konieczne jest zgłoszenie budowy właściwemu organowi. Przedmiotowy obiekt budowlany skarżącej był obiektem przenośnym - kontenerem, niezabudowanym i niezwiązanym trwale z gruntem, a zatem w myśl ustawy, nie wymagał uzyskania zarówno pozwolenia na budowę, jak również zgłoszenia właściwemu organowi. W konsekwencji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób całkowicie niewłaściwy i wbrew przepisom Prawa budowlanego, wezwał skarżącą do przedłożenia dokumentów wymaganych w procesie legalizacji obiektu wzniesionego bez wymaganego zgłoszenia. Skoro bowiem, jak już ustalono, zgłoszenie obiektu nie było wymagane, także przedłożenie przez skarżącą stosownych dokumentów w zakresie jego zgłoszenia, nie było konieczne. Zdaniem skarżącej decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozbiórki obiektu została wydana bez podstawy prawnej. Nie ma bowiem przepisów powszechnie obowiązujących, które nakazywałby inwestorowi przedłożenie dokumentów dotyczących obiektu nie podlegającego zgłoszeniu właściwemu organowi. 2. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. 2. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...] wystąpiła L W. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...]z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...] nakazującej L W rozbiórkę samowolnie wybudowanego baraku o wymiarach ok. 4,00 m x 3,00 m i wysokości ok. 2,20 m wraz z drewnianą przybudówką o wymiarach 3,00 m x 1,20 m i wysokości 1,90 m na działce nr ew. [...]z obr. [...], przy ul. [...] w [...] . Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja jak również poprzedzająca ją decyzja nie naruszają przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3.1. Określone w art. 156 § 1 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, stanowiącym wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie ocena, czy kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przepisy art. 156 k.p.a. mają zastosowanie także do postanowień, zgodnie z art. 126 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest - w sposób niewątpliwy - przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Istota nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji, o którym mowa w art. 156 k.p.a., wyraża się bowiem w tym, iż celem tego postępowania nie może być ponowne rozpoznawanie sprawy tak jak w postępowaniu zwykłym. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Zatem zakres tego postępowania jest ograniczony do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy. W kontekście wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji, jakkolwiek jest aktem dopuszczalnym przez ustawodawcę, to jednak o charakterze wyjątkowym, co uzasadnia ścisłą interpretację przesłanek (podstaw) stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygnięcia jej co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w omawianym trybie organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę jedynie w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Zastosowanie sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenia stanu faktycznego. 3.2. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. Jak słusznie stwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 463/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L W i L W na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki drewnianego baraku z drewnianą przybudówką – przesądził prawidłowość zastosowania w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym trybu przewidzianego w art. 49 b ustawy Prawo budowlane. Sąd ten wskazał bowiem, że konieczne jest by organ ponownie postanowieniem, wydanym na podstawie art. 49 b ust. 2 ustawy Prawo budowlane, określił obowiązki, jakie winien spełnić inwestor. Przedłożenie w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów będzie traktowane, jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, w tym wypadku baraku z przybudówką i umożliwi dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej, a więc także ustalenie wysokości opłaty legalizacyjnej. Wskazać należy, że w przypadku zaś niespełnienia w terminie nałożonych przez organ obowiązków, o których mowa w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego właściwy organ orzeka o rozbiórce obiektu (art. 49b ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy Prawo budowlane). Wyrokiem tym, stosownie do art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, i organ i Sąd jest związany. Zgodnie bowiem z art. 170 powyższej ustawy, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przesądzenie we wcześniejszym prawomocnym wyroku określonej kwestii wyklucza możliwość późniejszego jej badania. Sąd stwierdza, że realizacja baraku wraz z drewnianą przybudówką wymagała uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno – budowlanemu. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Realizacja baraku wraz z drewnianą przybudówką wymagała zatem uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno - budowlanemu, nie dokonanie takiego zgłoszenia skutkować winno zastosowaniem art. 49b ustawy Prawo budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...]działając w wykonaniu ww. wyroku Sądu z dnia 24 czerwca 2010 r., postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nałożył na L W obowiązek sporządzenia i przedłożenia określonych dokumentów. Jednak skarżąca nie przedłożyła wszystkich wymaganych dokumentów, a tym samym nie spełniła obowiązków, określonych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] Zasadnie zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] , na podstawie art. 49b ust. 1 w związku z ust. 3 ustawy Prawo budowlane, decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...] nakazał L W rozbiórkę samowolnie wybudowanego baraku o wymiarach ok. 4,00 m x 3.00 m i wysokości ok. 2,20 m wraz z drewnianą przybudówką o wymiarach 3,00 m x 1,20 m i wysokości 1,90 m na działce nr ew. [...] z obr. [...], przy ul. [...] w [...] . Mając na uwadze powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego słusznie uznał, że badana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...] nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., obligującą organ nadzorczy do stwierdzenia nieważności decyzji. Badana decyzja została bowiem wydana przez właściwy organ, bez rażącego naruszenia prawa, nie została wydana bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Mając na uwadze powyższe, Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż kontrolowana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja nie wypełniała żadnej z przesłanek określonych przepisem art. 156 k.p.a., stąd też brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności. IV. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.