VII SA/Wa 2015/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 marca 2007 r. sprawy ze skargi K. i A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę skargę oddala VII SA/Wa 2015/06 U Z A S A D N I E N I E Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006r, sygn. akt VII SA/Wa 1559/05 po ponownym rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005r stwierdzającej nieważność decyzji Starosty N. z dnia [...] października 2002r zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. K. pozwolenia na budowę polegającą na przebudowie budynku inwentarskiego (pow. użytkowa – 234m²) położonego na działce nr ew. [...] w Z. na magazyn niejadalnych tłuszczów zwierzęcych decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż Wojewoda [...] na wniosek B. W. wszczął w dniu [...] czerwca 2005r postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty N. z dnia [...] października 2002r. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ wojewódzki decyzją z dnia [...] lipca 2005r stwierdził nieważność kontrolowanej decyzji, a rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone przez inwestora A. K. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Po przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2005r uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] i odmówił stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji Starosty N.. Decyzja organu odwoławczego została następnie zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2006r, sygn. akt VII SA/Wa 1559/05 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wobec powyższego zaistniała konieczność ponownego rozpatrzenia odwołania A. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpatrując odwołanie powołał się na art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż "zgodnie z prawomocnym wyrokiem sądu fakt, iż w rozpatrywanym przypadku doszło do zmiany sposobu użytkowania istniejącego obiektu inwentarskiego na magazyn i przetwórnię niejadalnych tłuszczów zwierzęcych, świadczy o tym, iż jednocześnie nastąpiła zmiana sposobu zagospodarowania terenu". Organ odwoławczy powołał się na art. 39 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity Dz. U. z 1999r, Nr 15, poz. 139 ze zm.) zgodnie z którym, zmiana sposobu zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Przebudowa i zmiana przeznaczenia budynku lub jego części zwolniona jest z obowiązku uzyskania odrębnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jedynie w przypadku, gdy nie powoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż "mając na uwadze przywołany stan prawny oraz wskazania zawarte w wyroku WSA z dnia 27 kwietnia 2006r zatwierdzona przebudowa budynku inwentarskiego wymagała uprzedniego uzyskania odrębnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". W ocenie organu odwoławczego weryfikowana decyzja Starosty N. udzielająca pozwolenia na budowę bez wymaganej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał ponadto, że kontrolowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust 1 pkt 1 lit a Prawa budowlanego poprzez udzielenie pozwolenia na realizację inwestycji niezgodnej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego wsi Z., K., Ł. zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej w N. z dnia [...] stycznia 2001r dopuszcza na terenie MR na którym jest położona działka inwestora nr [...] adaptację istniejących budynków mieszkalnych i gospodarczych na cele zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej oraz usługi towarzyszące. Zabrania natomiast lokalizowania w granicach działek obiektów i urządzeń usługowych lub hodowlanych stwarzających zagrożenie lub uciążliwości dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego. W opinii organu odwoławczego projektowana zmiana istniejącego budynku inwentarskiego na magazyn niejadalnych tłuszczów zwierzęcych nie może zostać zakwalifikowana do usług nieuciążliwych dla mieszkańców, a tym samym inwestycja taka nie może zostać zlokalizowana na działce nr [...]. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzenie, rażącego naruszenia prawa zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa obliguje organ do wyeliminowania wadliwego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli A. i K. K.. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie art. 7 kpa, art. 77 kpa i art. 107 § 3 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy spowodowany nie uwzględnieniem pism procesowych składanych przez skarżących oraz wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2006r. Zdaniem skarżących organ naruszył art. 80 kpa w ten sposób, iż błędnie zastosował wykładnię uchwały Rady Miejskiej w N. z dnia [...] stycznia 2001r "nie uwzględniającej Rozporządzenia Nr [...] regulujące kwestię produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (PUPZ) Unii Europejskiej z dnia 3 października 2002r (data wejścia w życie w UE od dnia 1 maja 2003r) oraz Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001r w sprawie katalogu odpadów (Dz.U.01.112.1206 ) czym. zarzucają Skarżący zarzucają również naruszenie art. 136 kpa poprzez "nie skorzystanie z zasady, ze składane oświadczenia stron w sprawie powinny być weryfikowane poprzez instytucje do tego odpowiedzialne i ze nie można wydawać decyzji przed weryfikacją oświadczeń stron (..)". W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Należy podkreślić, iż w sprawie niniejszej zarówno organ administracji państwowej jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę ponownie obowiązane są zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006r, sygn. akt VII SA/Wa 1559/05. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż "biorąc pod uwagę, że inwestor zmienił sposób użytkowania obiektu inwentarskiego na magazyn niejadalnych tłuszczy i przetwórnię tłuszczy to nie można się zgodzić, iż charakter proponowanych zmian sposobu użytkowania obiektu nie powoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Prowadzona bowiem przez inwestora działalność wykraczająca poza zakres usług podstawowych (nieuciążliwych), oznacza zmianę sposobu zagospodarowania terenu". W dalszej części uzasadnienia Sąd stwierdził, iż brak wykazania inwestycji w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14lipca 1998r w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. nr 93, poz. 589 ze zm.) nie świadczy, o braku uciążliwości zmiany użytkowania. Uciążliwym zakładem może być bowiem również taki zakład, który nie jest zaliczony do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpatrując odwołanie wbrew zarzutom skargi zastosował się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądowym i w sposób prawidłowy stwierdził, że charakter zmiany sposobu użytkowania istniejącego obiektu inwentarskiego na magazyn i przetwórnię niejadalnych tłuszczów zwierzęcych spowodował zmianę sposobu zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy niewadliwie uznał, iż "zatwierdzona przebudowa budynku inwentarskiego wymagała uprzedniego uzyskania odrębnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Zgodzić należy się również z oceną organu odwoławczego, iż weryfikowana decyzja Starosty N. udzielająca pozwolenia na budowę bez wymaganej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że kontrolowana decyzja Starosty N. została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust 1 pkt 1 lit a Prawa budowlanego poprzez udzielenie pozwolenia na realizację inwestycji niezgodnej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wsi Z., K., Ł. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w N. z dnia [...] stycznia 2001r działka inwestora nr [...] położona jest na terenie MR dopuszczającym adaptację istniejących budynków mieszkalnych i gospodarczych na cele zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej oraz usługi towarzyszące. Na terenie MR zabroniona jest lokalizacja w granicach działek obiektów i urządzeń usługowych lub hodowlanych stwarzających zagrożenie lub uciążliwości dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego. Organ odwoławczy stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie prawidłowo przyjął, że prowadzona przez inwestora działalność wykracza poza zakres usług podstawowych (nieuciążliwych) dla otoczenia, a tym samym inwestycja taka nie może zostać zlokalizowana na działce nr [...]. W ocenie sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób prawidłowy stwierdził, że kontrolowana decyzja Starosty N. zapadła z rażącym naruszeniem art. 32 ust 4 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 35 ust 1 pkt 1 lit a Prawa budowlanego co obligowało organ do wyeliminowania wadliwego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Uznając, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.