VII SA/Wa 2015/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2010 r. przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] delegowanego do Prokuratury Okręgowej w [...] M. M. sprawy ze skargi G. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej G S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt VIISA/Wa 2015/09 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r., wydanym w sprawie [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], którym odmówiono wstrzymania czynności egzekucyjnych prowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie tytułu wykonawczego nr. [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. zmierzającego do wykonania obowiązku z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr. [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. do czasu rozpatrzenia przez organ nadzoru zażalenia G. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr. [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał stan faktyczny sprawy oraz podkreślił, że nakaz rozbiórki wynikający z orzeczenia PINB w [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. może zostać zrealizowany. Z protokołu wizji w terenie z dnia 6 maja 2009 r. przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wynika bowiem, że rozbiórka muru oporowego może nastąpić bezpiecznie. To samo dotyczy rozbiórki tarasu jak i robót budowlanych z tym związanych, które nie stworzą zagrożenia katastrofą budowlaną. Wszystko to oznacza, iż obowiązek nałożony w/w decyzją może być wykonany bez obaw o bezpieczeństwo. Odnosząc się do treści opinii przedłożonej przez G. S. a dotyczącej ustalenia stanu technicznego budynku (autorstwa J. H.Ł.) organ stwierdził, iż jest ona sprzeczna z ustaleniami poczynionymi przez PINB w [...] podczas wizji w terenie w dniu 6 maja 2009 r. Odwołał się przy tym do treści pisma PINB w [...] z dnia 27 lipca 2009 r., w którym organ ten stwierdził, iż opinia J.H.Ł. ma niewielką wartość dowodową z uwagi na fakt, że nie odnosi się do obecnego stanu technicznego obiektu i nie została oparta na inwentaryzacji stanu istniejącego. Poza tym autor opinii nie wykazał, że przyjęte przez niego tezy są prawdziwe. Organ podkreślił nadto, że postanowienie wydane w I instancji było oparte o tryb przewidziany w art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) Przepis ten stanowi, że organy sprawujące nadzór mogą w szczególnie uzasadnionych przypadkach wstrzymać na czas określony czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ z zastrzeżeniem § 7. Wstrzymanie egzekucji zależy jednak od uznania organu nadzoru i ogranicza się do szczególnie uzasadnionych przypadków. Natomiast przez zwrot "uzasadnione przypadki" i "szczególnie uzasadnione przypadki" należy rozumieć takie okoliczności, które pozostają niezależne od zobowiązanego oraz na które nie ma on wpływu. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu organ odwoławczy wskazał, że stanowią one opis przebiegu realizacji obiektów budowlanych a z przedstawionych przez skarżącą okoliczności nie wynika, że zachodzi przesłanka uzasadniająca wstrzymanie czynności egzekucyjnych. Postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżyła w całości G. S. zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj: 1) art. 7, 77 § 1 i 80 kpa przez bezkrytyczne podzielenie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy niższej instancji na skutek dowolnej oceny materiału dowodowego zebranego w zakresie ustaleń związanych z wykluczeniem zagrożenia katastrofą budowlaną w przypadku wykonania obowiązku związanego z rozbiórką tarasu i murku oporowego oraz akceptacją niedopuszczalnego dania pierwszeństwa dowodowi z oględzin dokonywanych przez organ administracyjny przed dowodem z opinii technicznej biegłego J. Ł. przy zupełnie bezzasadnym i nieobiektywnym przyjęciu, że opinia ta odnosi się do "stanu historycznego" i jako taka ma niewielką wartość dowodową, a także przy przyjęciu, że organy niższych instancji odniosły się do ustaleń zawartych w opinii biegłego J.H.Ł. podczas gdy w istocie powołały jednie w sposób lakoniczny i gołosłowny uwagi krytyczne pod adresem tej opinii bez wymaganego uzasadnienia przyczyn sformułowania takich uwag krytycznych, 2) art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez uznanie, że w realiach niniejszej sprawy nie zaistniała przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku" przemawiająca za wstrzymaniem czynności egzekucyjnych w sprawie w sytuacji gdy z opinii biegłego J.Ł. wynika, że egzekucja obowiązku rozbiórki doprowadzić może do katastrofy budowlanej na całym obiekcie co wobec charakteru i rozmiaru możliwych do wystąpienia skutków wykonania obowiązku przemawiało za wstrzymaniem czynności egzekucyjnych w sprawie. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Artykuł 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.) stanowi, że organy sprawujące nadzór nad egzekucją administracyjną mogą w szczególnie uzasadnionych przypadkach wstrzymać na czas określony czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ (z zastrzeżeniem § 7). Ani w tym przepisie ani w żadnym innym w/w ustawy ustawodawca nie określił jakiego rodzaju przypadki należy uznać za szczególnie uzasadnione co oznacza, iż ocenę w tej materii pozostawił organom orzekającym w konkretnych sprawach. Artykuł 23 § 6 ustawy statuuje więc instytucję tzw. uznania administracyjnego, która w tym konkretnym przypadku wskazuje na to, że wstrzymanie egzekucji zależy od uznania organu. Owo uznanie nie oznacza jednak dowolności. Obowiązkiem organu jest więc należyte, przekonujące uzasadnienie powodów dla których w okolicznościach konkretnej sprawy uznał on, iż wstrzymanie egzekucji nie powinno mieć miejsca. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie takiego uzasadnienia brak. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podejmuje bowiem rzeczowej merytorycznej polemiki i oceny opinii technicznej rzeczoznawcy budowlanego J. H. Ł., który w swoich wnioskach dotyczących tarasu i muru oporowego jest jednoznaczny a zarazem kategoryczny. Stwierdza przecież, że ich rozebranie jest ze względów bezpieczeństwa nieuzasadnione (zob. str. 8 i 10 opinii). Dla tych stwierdzeń nie może stanowić istotnej przeciwwagi gołosłowne stwierdzenie zawarte w protokole z wizji w terenie z dnia 6 maja 2005 r. z którego wynika, że jest akurat odwrotnie. Nie zmienia tu istoty rzeczy także to, co zawarto w piśmie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 27 lipca 2009 r. Jego autor błędnie bowiem wskazuje, że opinia J.H.Ł. nie odnosi się do obecnego stanu technicznego obiektu. Wszystko to oznacza, iż sprawa nie dojrzała do ostatecznego rozstrzygnięcia. Przy jej ponownym rozpoznaniu należy rozważyć potrzebę dopuszczenia dowodu z opinii biegłego (najlepiej wpisanego na listę biegłych sądowych) który ustosunkuje się do opinii J.H.Ł. i oceni czy istotnie jest możliwa rozbiórka tarasu oraz muru oporowego bez naruszenia substancji budynku i bez wywołania zagrożenia katastrofą budowlaną. Powyższy dowód należy poddać należytej analizie i ocenie. Wespół z innymi dowodami winien on stanowić podstawę orzekania w sprawie. Wyrok Sądu został wydany w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 200 p.p.s.a