VII SA/Wa 2017/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr KOC [...] w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem pojazdu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga S. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenie kosztów związanych z usunięciem pojazdu. Powyższą decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2016 r. znak: [...] mocą której skarżący został zobowiązany do uiszczenia ustalonych ww. decyzją kosztów usunięcia pojazdu w wysokości 478 zł. We wskazanej wyżej skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, iż w omawianym przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Należy też wskazać, że z konstrukcji normy prawnej art. 61 § 3 ww. ustawy wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w tym przepisie. Skarżący formułując wniosek nie uzasadnił go. Nie podał okoliczność wskazujących na pojawienie się w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Bez uzasadnienia wniosku Sąd nie dopatrzył się by w sprawie mogło dojść do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obciążenie skarżącego kosztami usunięcia pojazdu w kwocie 478 zł. z pewnością nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków, opłata ta w przypadku wygrania sprawy sądowej przez skarżącego, podlegałaby zwrotowi. Natomiast w kwestii drugiej przesłanki - powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, należy wskazać, że Sąd bez argumentacji ze strony skarżącej wskazującej na powstanie takiej szkody, nie może samodzielnie przyjąć, że szkoda taka - poprzez uiszczenie kwoty 478 zł. może się pojawić. Sąd nie posiada wiedzy czy uiszczenie tej kwoty może wyrządzić w majątku skarżącego szkodę, a dodatkowo czy szkoda taka będzie mogła zostać określona jako znaczna. Pamiętać należy, że na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. to strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Brak wskazania tej szkody i jej uprawdopodobnienia uniemożliwia pozytywną ocenę wniosku. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.