VII SA/Wa 2020/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Siwek, , Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Sędzia WSA Monika Kramek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2020 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] września 2020 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy") - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania W. S. (dalej: "skarżąca") od decyzji Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", organ I instancji") z [...] czerwca 2020 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny i prawny. Wojewoda [...] powołaną wyżej decyzją (po wszczęciu postępowania z urzędu) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2018 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. (dalej: "inwestor") pozwolenia na budowę linii kablowej SN 15kV od słupa nr 3 do słupa nr 134, budowę stacji transformatorowej SN/nn "[...]" i "[...]", budowę linii kablowych nn, demontaż linii napowietrznej SN 15kV od słupa nr [...] do słupa nr [...], stacji transformatorowych [...]" i "[...]" oraz odcinka linii napowietrznej nn ze stacji "[...]" na działkach w gminach: [...], [...], [...]. W. S. złożyła odwołanie od powyższej decyzji w zakresie działek nr ew. [...] i [...], gm. [...], wskazując, że stanowią jej własność. Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że odwołanie powoduje wszczęcie postępowania odwoławczego i wskazuje jego zakres. Zatem, organ nie może poddać kontroli niezaskarżonej części decyzji organu I instancji i ponownie rozpoznać sprawy także w zakresie rozstrzygniętym niezaskarżoną częścią orzeczenia. Złożenie odwołania jedynie co do części decyzji skutkuje jej uostatecznieniem się w pozostałej części po upływie terminu do złożenia odwołania przez strony postępowania. Ani organ I instancji (na podstawie art. 132 k.p.a.) ani organ odwoławczy nie są władne rozpoznać ponownie sprawy w zakresie nieobjętym odwołaniem i wydać jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w tej części przewidzianego w art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 albo 138 § 2 k.p.a. Ponadto GINB stwierdził, że w postępowaniu nadzorczym kontrolowana decyzja podlega ocenie pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki społeczno-gospodarcze, które wywołuje decyzja. GINB przytoczył treść art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm.), dalej: ,,p.b’’, w myśl którego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższy dokument inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, m.in. działkami nr ew. [...] i [...], gm. [...]. Wskazał, że przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Fakt złożenia takiego oświadczenia stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, że inwestorowi przysługuje tytuł prawny uprawniający go do realizacji inwestycji na danej nieruchomości. Samo zaś oświadczenie nie musi być poparte stosowną dokumentacją (inwestor nie ma obowiązku jej przedłożenia, zaś organ, jeśli złożone oświadczenie nie budzi wątpliwości, nie ma obowiązku jej pozyskania, celem weryfikacji oświadczenia). Zdaniem GINB inwestor złożył nie budzące wątpliwości oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dotyczącym działek [...] i [...], gm. [...]. Uczyniono więc zadość wymaganiom ustanowionym przepisami art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. Następnie organ odwoławczy podniósł, że utrwalony jest pogląd judykatury, co do tego że organ ma prawo do oceny, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wyłącznie w przypadku powzięcia (na etapie postępowania zwykłego) wątpliwości co do tego prawa. W niniejszej sprawie, na etapie postępowania zwykłego, nie było jakichkolwiek podstaw uzasadniających choćby znikome "podejrzenie", że oświadczenie złożone przez inwestora jest niezgodne z rzeczywistym stanem prawnym. Tym samym, organ nie miał obowiązku jego weryfikacji. Ponadto GINB podkreślił, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej. Fakt złożenia przez inwestora oświadczenia o treści niezgodnej z rzeczywistym stanem faktycznym może stanowić przesłankę wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Ze złożonego przez inwestora oświadczenia wynika, iż wywodzi on swoje prawo do dysponowania działkami o nr ew. [...] i [...], gm. [...] z "umowy z właścicielami nieruchomości ustanawiającej użytkowanie, przewidującej uprawnienie do wykonywania robót budowlanych". GINB, powołując się na okoliczność, że skarżąca w odwołaniu podniosła, iż "inwestor bezprawnie, nie mając jej zgody, położył linię kablową w odległości 8 metrów od granicy w głąb działek [...] i [...] na długości ok. 300 m", pismem z 27 czerwca 2020 r., wezwał [...] S.A. do przesłania dokumentów, z których wynika tytuł inwestora do dysponowania na cele budowlane działkami o nr ew.: [...] i [...], gm. [...]. Inwestor - przy piśmie z 12 sierpnia 2020 r. - przesłał kopię umowy z 29 lipca 2017 r., zawartej pomiędzy [...] S.A. a skarżącą wraz załącznikiem graficznym do tej umowy. Stosownie do § 1 pkt 1 tej umowy: "Właściciel (Współwłaściciel) nieruchomości dz. nr [...], [...] obręb [...] położonej w m-ci [...] gm. [...] oświadcza, że wyraża zgodę na udostępnienie swojej nieruchomości na cele budowy urządzeń energetycznych: Linia kablowa SN 3 * [...]". Natomiast, zgodnie z § 1 pkt 2 ww. umowy "Właściciel (Współwłaściciel) nieruchomości wyraża zgodę na umieszczenie urządzeń elektroenergetycznych na ww. nieruchomości oraz na wejście służb energetycznych ze sprzętem na teren w celu wykonania niezbędnych prac związanych z budową a w przyszłości z remontami, eksploatacją lub naprawą wybudowanych urządzeń elektroenergetycznych". Jak stanowi natomiast § 1 pkt 3 ww. umowy, lokalizację inwestycji opisanej w pkt 1 zobrazowano na mapie stanowiącej załącznik nr 2 do niniejszej umowy. W kontekście powyższego, w ocenie GINB, inwestor posiadał prawo do dysponowania działką nr ew. [...] i [...] na cele budowlane, gdyż skarżąca wyraziła zgodę na przebieg spornej inwestycji przez jej działkę w zakresie przewidzianym w ww. umowie z 29 lipca 2017 r. Z analizy akt spraw wynika, że przebieg spornej sieci 15 kV na działkach nr ew. [...] i [...], gm. [...] wyznaczony na zatwierdzonym projekcie zagospodarowania terenu (Projekt budowlany, Plan linii kablowej SN - arkusz nr 3.7 - Nr rysunku E-8,) jest zgodny z przebiegiem tej sieci wyznaczonym na załączniku graficznym do ww. umowy z 29 lipca 2017 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących naruszenia art. 34 ust. 3 i art. 35 ust. 1 p.b. "w zakresie zgodności projektu zagospodarowania działki i terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi" i rażącego naruszenia przepisów w zakresie przygotowania i sporządzenia dokumentacji geodezyjno- kartograficznej - mapy do celów projektowych i nieprawidłowego wyznaczenia na tej mapie granic działki o nr ew. [...] i [...], GINB wskazał, że z analizy projektu budowlanego wynika, iż projekt zagospodarowania terenu spornej inwestycji został sporządzony na mapie do celów projektowych aktualnej na dzień 13 listopada 2017 r. (Projekt budowlany, Plan linii kablowej SN - arkusz nr 3.1 - Nr rysunku E-2). Jakkolwiek na ww. mapie brak jest podpisu geodety, który podpisał tę mapę to jednak, wskazane naruszenie nie ma charakteru rażącego. Jak podano bowiem w piśmie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 8 stycznia 2020 r., "z informacji zawartych na arkuszu nr 6 mapy do celów projektowych, obejmujących przedmiotowe działki wynika, że została ona wykonana na podstawie wektoryzacji mapy sytuacyjno - wysokościowej programem Mikromap oraz na podstawie uzyskanych w wyniku porównania mapy z terenem. Wykonawca wskazał również, iż granice działek są zgodne z danymi ewidencji gruntów i budynków. W dalszej kolejności (...) przekazał skompletowany operat techniczny do PODGiK w [...] celem przyjęcia go do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Po pozytywnej weryfikacji, w dniu [...] grudnia 2017 r., za numerem [...], operat został włączony do pzgik". W konsekwencji GINB stwierdził, że niewątpliwe jest, iż projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Okoliczność, iż przebieg granic działek skarżącej nr ew. [...] i [...] przedstawiony na projekcie zagospodarowania terenu jest niezgodny z przebiegiem granic wynikającym z danych źródłowych (co potwierdza ww. pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 8 stycznia 2020 r.) nie może stanowić podstaw do stwierdzenia nieważności. GINB podkreślił, że jakkolwiek ujawniony na projekcie zagospodarowania terenu przebieg granic ww. działek był niezgodny z rzeczywistym przebiegiem tych granic, to w dacie wydania spornego pozwolenia na budowę Starosta [...] nie wiedział o tej okoliczności i nie było podstaw do powzięcia wątpliwości w tym zakresie. Istotne bowiem jest to, że sporny projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zatem, powyższa okoliczność może stanowić ewentualną podstawę wznowienia postępowania, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. a nie podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego także zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 21 i art. 64 Konstytucji RP "poprzez brak poszanowania przepisów prawa i prywatnej własności" - nie jest zasadny. Ograniczenia dotyczące wykonywania prawa własności wynikają m.in. z przepisów prawa administracyjnego rangi ustawowej, w tym z przepisów Prawa budowlanego. Dotyczy to również art. 140 k.c., w myśl którego korzystanie przez właściciela z rzeczy (nieruchomości) zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem jego prawa, jest możliwe w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Wobec powyższego GINB podkreślił, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. Następnie podniósł, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Działki nr ew. [...] i [...], gm. [...], są objęte zakresem uchwały Rady Gminy w [...] z [...] grudnia 2003 r., nr [...], zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] i znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem - RP (teren upraw polowych). Zdaniem GINB analiza projektu budowlanego zatwierdzonego kontrolowaną decyzją Starosty [...] nie wykazała, aby planowana inwestycja na ww. działkach naruszała rażąco wymogi powyższej uchwały. Zgodnie bowiem z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. c) na terenie oznaczonym symbolem RP dopuszcza się realizację sieci napowietrznych i podziemnych infrastruktury technicznej i komunikacji oraz związanych z nimi urządzeń. Organ odwoławczy podkreślił również, że inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami. Z analizy akt sprawy nie wynika, aby decyzja Starosty [...] z [...] lutego 2018 r., w zakresie działek nr ew. [...] i [...], gm. [...], obarczona była którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto ww. decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. W konsekwencji, GINB decyzją z [...] września 2020 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] czerwca 2020 r. odmawiającą stwierdzenia decyzji Starosty [...] w zakresie działek nr ew. [...] i [...], gm. [...]. W. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję GINB z [...] września 2020 r., zaskarżając ją w całości. Powyższej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. z zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyczerpującą analizę materiału dowodowego w sprawie oraz jednostronną interpretację dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania. W uzasadnieniu skargi podniosła, że: ,,zatwierdzony projekt budowy dotyczył linii kablowej SN 15 kV, której przebieg jest w całości na działce [...] wzdłuż działek skarżącej nr ew. [...] i [...]. Dokumentacja projektowa zawiera zgodę skarżącej do dysponowania nieruchomością dz. [...], [...] jedynie w części projektu przy granicy z dz. [...] (dr. asfaltowa) - kopia projektu w załączeniu. Wątpliwości skarżącej wzbudził etap realizacji projektu na gruncie ponieważ ułożenie linii kablowej nastąpiło wzdłuż jej działek [...] i [...] w odległości ok 8 m. od granicy z działką [...] w kierunku jej nieruchomości. Zaznaczyła, że na etapie realizacji projektu minął termin odwołania od decyzji oraz, że na mapie do celów projektowych, która jest integralną częścią projektu budowy linii kablowej, granice działek nr [...], [...], [...] zostały niewłaściwie wkreślone (kopia wyrysu z naniesionymi granicami przed inwentaryzacją i po inwentaryzacji ułożonego uzbrojenia w załączeniu). Analiza załączników w zakresie granic działek nie pozostawia żadnych wątpliwości co do jakości podkładów mapowych wykorzystanych do opracowania projektu budowy, który został zatwierdzony decyzją Starosty [...]. Jakość map do celów projektowych w zakresie granic działek [...], [...], [...] ocenił jednoznacznie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w piśmie z [...] stycznia 2020 r., ozn. [...] ’’. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2018 r., nr [...] (w zakresie działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...], gm. [...], powiat [...]) z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania) oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, GINB podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. poz. 2325 z późn. zm., "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, w przedmiotowym postępowaniu nadzwyczajnym, GINB zasadnie uznał, że kwestionowana decyzja w zakresie działek skarżącej nie została wydana z rażącym naruszeniem przepisów Prawa budowlanego, tym samym nie zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również prawidłowo stwierdził, że nie zaszły inne kwalifikowane wady prawne skutkujące wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego. Na wstępie podnieść należy, że zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym. Jak słusznie podkreślił organ nadzorczy - zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie, co jest istotne, nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej (kontrolowaną w tym trybie) decyzją ostateczną. Ponadto wskazać należy, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652). Kwestionowane (w zakresie działek stanowiących własność skarżącej) zamierzenie budowlane obejmuje budowę linii kablowej SN 15kV od słupa nr 3 do słupa nr 134, budowę stacji transformatorowej SN/nn "[...]" i "[...]", budowę linii kablowych nn, demontaż linii napowietrznej SN 15kV od słupa nr 3 do słupa nr 134, stacji transformatorowych [...]" i "[...]" oraz odcinka linii napowietrznej nn ze stacji "[...]" na działkach w gminach: [...], [...], [...]. Zgodzić się należy z GINB, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Materiał dokumentacyjny potwierdza, że inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, m.in. działkami nr ew. [...] i [...], gm. [...]. Nie budzi więc wątpliwości Sądu, że inwestor (na etapie postępowania zwykłego) wypełnił przesłankę z przepisu Prawa budowlanego, nakładającego taki obowiązek. Zasadnie organ odwoławczy podniósł, że skoro na etapie zatwierdzania projektu budowlanego oświadczenie złożone przez inwestora nie budziło wątpliwości co do jego zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, Starosta [...] nie miał obowiązku jego weryfikacji. W sprawie zasadnie podniesiono, że prawo inwestora do dysponowania działkami nr ew. [...] i [...], gm. [...] związane było z "umową z właścicielami nieruchomości z 29 lipca 2017 r." Z akt sprawy nie wynikają również inne okoliczności, które podważałyby - na etapie postępowania zwykłego - złożone oświadczenie. Ewentualny fakt złożenia przez inwestora oświadczenia o treści niezgodnej z rzeczywistym stanem faktycznym może stanowić jedynie przesłankę do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Prawidłowo GINB podniósł także, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a ocena sprawy prowadzi do wniosku, że ww. przepis nie został naruszony. Działki skarżącej wchodzące w zakres zamierzenia inwestycyjnego zostały objęte zakresem obowiązywania uchwały Rady Gminy w [...] z [...] grudnia 2003 r., nr [...], zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] i znajdują się na obszarze upraw polowych (RP), na którym dopuszczono realizację sieci napowietrznych i podziemnych infrastruktury technicznej i komunikacji oraz związanych z nimi urządzeń. Ja prawidłowo dostrzegł GINB, w niniejszym postępowaniu nieważnościowym, wpływu na ocenę decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2018 r. w zakresie działek skarżącej, nie ma okoliczność, że przebieg granic działek nr ew. [...] i [...] zawarty w projekcie zagospodarowania terenu jest niezgodny z przebiegiem granic wynikającym z danych źródłowych. Kluczowe jest bowiem to, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zgodzić się należy z organem, że powyższa okoliczność może stanowić ewentualną podstawę wznowienia postępowania, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W konsekwencji, decyzja Starosty [...] z [...] lutego 2018 r. w zakresie działek skarżącej nie jest obarczona kwalifikowaną wadą naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, kontrola zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji wykazała, że nie naruszają one prawa. Rozstrzygnięcie oparto na właściwej podstawie prawnej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.