VII SA/Wa 2022/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2020 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z [...] września 2020 r. L. W. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę na rozstrzygnięcie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]września 2020 r., uchylające postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] lipca 2020 r., odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego. Sąd pismem z 27 listopada 2020 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie numeru PESEL skarżącej, a także nadesłanie skargi własnoręcznie przez nią podpisanej. Jednocześnie skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy. Wezwanie to zostało wysłane ponownie do skarżącej pismem z 11 grudnia 2020 r. wraz z informacją, że aktualnie ze względu na sytuację epidemiczną możliwe jest wysyłanie korespondencji do Sądu za pośrednictwem operatora pocztowego albo przez profil zaufany ePUAP. Równocześnie Sąd do wezwania dołączył kserokopię skargi z dnia 21 września 2020 r., celem jej podpisania. Korespondencja zawierająca powtórne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi została odebrana przez skarżącą osobiście w dniu 16 grudnia 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 52 akt sądowych). Po rozpoznaniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu, straszy referendarz sądowy postanowieniem z 3 marca 2021 r., sygn. akt VII SPP/Wa 442/20, przyznał skarżącej prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Z akt sądowych przedmiotowego postępowania wynika, że strona skarżąca nie nadesłała swojego numeru PESEL i skargi własnoręcznie podpisanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") pismo strony, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. W myśl zaś art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ponadto na gruncie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi następuje postanowieniem i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3 omawianego przepisu). W przedmiotowej sprawie korespondencja zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi została odebrana osobiście przez skarżącą w dniu 16 grudnia 2020 r. Termin do uzupełnienia powyższych braków upływał więc z dniem 23 grudnia 2020 r. Skarżąca nie wskazała jednak swojego numeru PESEL oraz nie nadesłała własnoręcznie podpisanej skargi z dnia 21 września 2020 r. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności należy uznać, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi nie został zachowany, a skargę należało odrzucić. Na marginesie powyższych rozważań należy podkreślić, że na powyższą ocenę Sądu nie ma wpływu okoliczność złożenia przez skarżącą w trakcie biegu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi wniosku o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Złożenie takiego wniosku nie przerywa bowiem terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi już wniesionej, a do uzupełnienia braku obowiązany jest ten pełnomocnik, który w tym czasie powołuje się na umocowanie do działania w imieniu strony. Późniejsze ustanowienie pełnomocnika z urzędu może natomiast stanowić podstawę wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej (uzupełnienia braku formalnego skargi lub wniesienia skargi), o ile uprawdopodobnione zostanie wystąpienie okoliczności wskazanych w art. 86 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 718/19, LEX nr 2746864). Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.