VII SA/Wa 2028/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi I. i L. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej odmawiającej odroczenia rozbiórki po wznowieniu postępowania skargę oddala Po wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymującą w mocy wydaną w trybie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2002 r. w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolenia na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego zlokalizowanego na dz. nr [...] w B., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. odmówił uchylenia w/w decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2003 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że ocena dokumentów, które strona podała jako dowody nieznane organowi a istniejące w dniu wydawania decyzji, wykazała jako nie mające znaczenia w sprawie, bowiem decyzja Urzędu Wojewódzkiego w G. Wydział Rolnictwa i Gospodarki Leśnej z dnia [...] grudnia 1987 r. odmawiająca zezwolenia na zmianę użytkowania gruntów leśnych należących do M. R. nie ma znaczenia w sprawach z zakresu prawa budowlanego i może być jedynie traktowana jako stanowisko organu do spraw rolnictwa w tejże sprawie, natomiast decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001 r. uchylająca decyzję rozbiórki domku letniskowego na dz. nr [...] w B. dotyczy innego obiektu letniskowego, a zatem nie może mieć wpływu na niniejsze postępowanie. W wyniku odwołania zainteresowanych Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2006 r. znak [...] utrzymał w mocy orzeczenie I instancji, podzielając jego argumentację. Organ odwoławczy podkreślił, że wskazane w trybie art. 145 § 1 pkt 5 kpa dowody nie mogą mieć wpływu na przedmiotowe postępowanie, zaś każda sprawa winna być rozpatrywana przez organ indywidualnie z uwagi na konkretny charakter każdego przypadku, wobec czego nie można stosować w drodze analogii rozstrzygnięć zapadłych w innych sprawach. Skargę sądową na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli małż. S. domagając się jej uchylenia z uwagi na naruszenie zasad ogólnych z art. 6 – 11 kpa i nieprzestrzeganie Konstytucji, czym naruszono godność osobistą i dobra materialne skarżących. W obszernej skardze wskazano, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowi oczywiste naruszenie obowiązującego prawa, bowiem organ nie wskazał przepisu prawa zabraniającego mu uznania argumentacji i postanowień zawartych w uzasadnieniu decyzji Urzędu Wojewódzkiego w G. z dnia [...] grudnia 1987 r., a zawarte tam stwierdzenie o jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu należy uznać za wytyczne do stosowania, zwłaszcza że decyzja ta nie była zaskarżona. Przywołując liczne orzeczenia sądowe, skarżący wywodzą, iż decyzja o nakazie rozbiórki powinna być uchylona, bo organ administracji wiedząc o nielegalności obiektów budowlanych nie poinformował zainteresowanych o niekorzystnych skutkach aktu notarialnego (podział i zakup działki) a strona nie powinna ponosić ujemnych konsekwencji wynikających z zaniedbań organu. Nadto organ nie zastosował zasady równości obywateli, skoro odnośnie domku letniskowego na dz. nr [...] zapadła decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylająca nakaz rozbiórki, bo Naczelnik Gminy pismem z 1981 r. zezwolił na pozostawienie tego domku do czasu wyrębu, podczas gdy pozostali właściciele domków takiego pisma nie przedłożyli. Zdaniem skarżących Naczelnik Gminy obowiązany był wydać takie samo zezwolenie na czasowe pozostawienie domków lub pouczyć właścicieli o takiej możliwości. Brak takiego pouczenia świadczy o zaniedbaniach organu administracji, które skutkowało poniesienie niezawinionych szkód moralnych i materialnych. W ocenie skarżących decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego objęta niniejszym postępowaniem zawiera wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych, nie zawiera podstawy prawnej do negowania wytycznych Urzędu Wojewódzkiego, a nadto nie odpowiada na zarzuty podniesione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Ocenie Sądu poddana została decyzja wydana przez organ administracji po wznowieniu postępowania, w której organ wskazał zasady tego nadzwyczajnego trybu postępowania i odnosząc je do sprawy podnoszonej przez zainteresowanych stwierdził, że przywoływana decyzja Urzędu Wojewódzkiego w G. Wydziału Rolnictwa i Gospodarki Leśnej z dnia [...] grudnia 1987 r. nie może mieć znaczenia w sprawie z zakresu prawa budowlanego, natomiast decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001 r., którą powołują zainteresowani jako dotycząca innego obiektu letniskowego zlokalizowanego na działce nr [...] w B., również pozostaje bez wpływu na przedmiotowe postępowanie, bowiem każda sprawa winna być rozpatrywana indywidualnie i nie można stosować w drodze analogii rozstrzygnięć zapadłych w innych sprawach. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. W ocenie Sądu powołana przez skarżących decyzja Urzędu Wojewódzkiego w G. z dnia [...] grudnia 1987 r. odmawiająca udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R., położonych we wsi B. nie ma znaczenia w sprawach z zakresu prawa budowlanego, gdyż wydana została przez organ niewłaściwy w sprawie udzielania pozwoleń na budowę. Sąd podziela opinię Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż powyższy akt prawny można potraktować jedynie jako "stanowisko organu do spraw Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa". Podobnie bez wpływu na przedmiotowe postępowanie pozostaje decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001 r. jako dotycząca innego obiektu. Zdaniem Sądu okoliczności przedstawione we wniosku skarżących z dnia [...] kwietnia 2004 r. nie są okolicznościami, które mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że gdyby nawet w dniu wydawania decyzji okoliczności podnoszone we wniosku były znane organowi, który wydał decyzję, to w sprawie nie mogłoby zapaść rozstrzygnięcie, co do swej istoty odmienne od dotychczasowego. Zarzut skargi o naliczaniu należności podatkowych od istniejących domków należy uznać za chybiony, bowiem należności te nie maja znaczenia wiążącego organy nadzoru budowlanego i nie decydują o niczym w prawie budowlanym. Również brak zaskarżenia decyzji Urzędu Wojewódzkiego z 1987 r. w części dotyczącej uzasadnienia zawierającego – jak twierdzą skarżący – wytyczne do stosowania, nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, bowiem wytyczne Wydziału Rolnictwa nie są wiążące dla samodzielnie działającego nadzoru budowlanego, który wiążą tylko i wyłącznie przepisy ustawy Prawo budowlane. Trzeba tu równocześnie podkreślić, że wznowienie postępowania dotyczyło odmowy odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki. Za chybiony – w sprawie wznowienia postępowania odnoszącego się do odmowy odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki i zezwolenia na czasowe użytkowanie obiektu – należy uznać zarzut wyprowadzony z zasady ochrony zaufania obywateli, że organ administracji wiedząc o nielegalności obiektów nie poinformował zainteresowanych o ewentualnych niekorzystnych skutkach, bowiem organ nadzoru budowlanego orzekający o odroczeniu wykonania przymusowej rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu był obowiązany zbadać, czy zachodzą przesłanki ustawowe do takiego odroczenia, a wobec stwierdzenia ich braku nie mógł uwzględnić wniosku zainteresowanego (co zresztą zostało szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji ostatecznej). Z kolei organ badający sprawę po wznowieniu postępowania miał za zadanie ocenę przesłanki wznowieniowej, wskazanej przez stronę i oceny takiej dokonał, nie mógł natomiast, z racji "samowoli budowlanej" niosącej za sobą skutki niekorzystne dla inwestora, uznać, że skutki te są podstawą do uchylenia prawidłowo wydanej w postępowaniu zwykłym decyzji o odmowie odroczenia wykonania rozbiórki. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).