VII SA/Wa 2029/13

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2016r. po rozpoznaniu wniosku radcy prawnego M. F. w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013r. , znak: [....] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : I. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie radcy prawnemu M. F. kwotę 180,00 złotych (sto osiemdziesiąt złotych) oraz kwotę 41,40 złotych (czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, łącznie kwotę 221,40 złotych (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy), II. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 stycznia 2014r. sygn. akt II OZ 1204/13 po rozpoznaniu zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2013r. przyznającego P. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz oddalające wniosek w zakresie ustanowienia adwokata – uchylił zaskarżone postanowienie i przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. W piśmie z dnia 7 lutego 2014r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu radcy prawnego M. F. dla P. K. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W wyroku w pkt II Sąd przyznał również ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. F. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 złotych w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240,00 złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 złotych. Od powyższego wyroku P. K. reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu radcę prawnego M. F. wniósł skargę kasacyjną. W skardze kasacyjnej pełnomocnik zawarł m.in. wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w wysokości 150 % stawek minimalnych z uwagi na zawiłość i obszerność akt sprawy. Jednocześnie oświadczył, że nie zostały one opłacone w całości ani w części. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 maja 2016r. sygn. akt. II OSK 2145/14. oddalił skargi kasacyjną wniesioną przez P. K. od ww. wyroku. Na rozprawie przed Sądem II instancji skarżącego P. K. reprezentowała radca prawny M. F., która poparła skargę kasacyjną oraz skorygowała wnioski zawarte w skardze kasacyjnej wnosząc m.in. o zmianę wyroku w części dotyczącej pominięcia stawki podatku VAT od przyznanego wynagrodzenia. W piśmie z dnia 14 lipca 2016r. radca prawny M. F. wniosła o przyznanie i wypłacenie wynagrodzenia w przedmiotowej sprawie prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Uwzględniono przy tym treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015r. poz. 1805), który stanowi: "Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji". Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit a ww. Rozporządzenia 28 września 2002 r. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawka wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120,00 złotych. W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, opłaty o których mowa w ust. 1 należy podwyższyć o stawkę podatku od towaru i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującego w dniu orzekania o tych opłatach. Obecnie stawka ta wynosi 23 %. Ponadto, wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powinien zawierać oświadczenie, o którym mowa w § 16 ww. rozporządzenia. W niniejszej sprawie ustanowiony pełnomocnik radca prawny M. F. reprezentowała skarżącego w pierwszej jak i w drugiej instancji. Za udział w postępowaniu w pierwszej instancji koszty nieopłaconej pomocy prawnej zostały zasądzone w wyroku Sądu z dnia 9 kwietnia 2014r. Wobec oddalenia skargi kasacyjnej przez NSA- wyrok z dnia 17 maja 2016r. sygn. akt II OSK 2145/14 przyznane wygrodzenie ww. wyroku w kwocie 295, 20 złotych zostało pełnomocnikowi z urzędu wypłacone. Z uwagi na powyższe na mocy niniejszego postanowienia rozpoznano wniosek pełnomocnika za pomoc udzieloną skarżącemu przed sądem II instancji. Pełnomocnik radca prawny M. F. sporządziła i wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu I instancji oraz brała udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 17 maja 2016 r. Oświadczenie o treści § 16 powołanego wyżej rozporządzenia zostało złożone przez radcę prawnego w sporządzonej przez nią skardze kasacyjnej. W związku z tym zachodzą warunki aby przyznać wyznaczonej radcy prawnej wynagrodzenie w wysokości 75% stawki minimalnej, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia (która wynosi 240 złotych). Na mocy § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (23%). W konsekwencji w niniejszej sprawie radcy prawnemu M. F. należy się wynagrodzenie w wysokości 180,00 złotych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwota 41,40 złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwota 221,40 złotych. Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie wniosek pełnomocnika o określenie wynagrodzenia w niniejszej sprawie w wysokości 150 % stawki minimalnej określonej ww. rozporządzeniu. Ustawodawca określając wysokość stawek minimalnych za poszczególne czynności lub za udział w poszczególnych postępowaniach dokonał precyzyjnego rozważenia i uwzględnienia wszelkich okoliczności charakterystycznych dla danego typu spraw. W przyjętych stawkach minimalnych oddana została wycena koniecznego nakładu pracy po stronie pełnomocnika związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jednocześnie ustawodawca pozostawił możliwość uwzględnienia przez sąd pewnych nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie zwiększają diametralnie nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Zauważyć trzeba, że w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie ma powodów do podwyższenia stawki wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu, gdy jego aktywność w wypełnianiu obowiązków w toku całego postępowania nie przekracza granic zwykłej staranności (por. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012r. II FZ 878/12 LEX nr 1244413, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 kwietnia 2014r. II SA/Bk 991/13 LEX nr 1519733, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 marca 2014r. I SA/Gd 991/13 LEX nr 1473525). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do zasądzenia wynagrodzenia wyższego od stawki minimalnej ponieważ pełnomocnik nie wskazał żadnych szczególnych okoliczności, znacznie zwiększających nakład pracy. Takie czynności jak zapoznanie się z aktami sprawy, sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej czy też stawiennictwo na rozprawie są bowiem typowymi czynnościami pełnomocnika niezbędnymi do prawidłowego udzielenia pomocy prawnej reprezentowanej osobie. Uznano zatem, że ani rodzaj podjętych przez pełnomocnika czynności, ani też ich zakres nie uzasadnia podwyższenia wynagrodzenia ponad minimalne. Podwyższenia tego nie uzasadnia także charakter sprawy. Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a postanowiono jak w sentencji.