VII SA/Wa 2030/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Gminy - Miasto G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności skargę oddala. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., po rozpatrzeniu odwołania S. D., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] października 2005 r. w przedmiocie nakazania Burmistrzowi Miasta G. wykonanie określonych czynności w związku z nieszczelnością kolektora kanalizacji deszczowej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny; Na skutek skargi mieszkańca S. D., co do nieszczelności kolektora, wszczęto postępowanie i po przeprowadzeniu oględzin ustalono że kolektor kanalizacji deszczowej wybudowany w latach 2001-2002 jest nieszczelny oraz że zamiast rur PCV 315 zastosowano kamionkowe 300. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2005 r. nakazał uszczelnienie kolektora kanalizacji deszczowej. W wyniku odwołania zainteresowanego, którego zdaniem powinien być wydany nakaz wykonania kolektora z rur zgodnych z projektem, organ odwoławczy po rozpatrzeniu sprawy stwierdził, iż w okresie realizacji budowy kolektora każde odstępstwo od projektu budowlanego wymagało indywidualnej oceny. Wykonanie kolektora z innych materiałów, o innych parametrach technicznych niż projektowane jest zdaniem organu odwoławczego – wykonaniem innego obiektu niż projektowany. Brak analizy organu I instancji, co do możliwości zastosowania przepisów art. 50 i art. 51 prawa budowlanego w związku z art. 36a ustawy – w ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego – uniemożliwił pełną kontrolę instancyjną decyzji organu powiatowego, a rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z wnioskiem odwołania przez organ odwoławczy stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. Z uwagi na konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania i rozważenia wszystkich aspektów sprawy, organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji, przekazując sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Skargę na powyższą decyzję wniosła Gmina G., domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie art. 107 kpa oraz art. 36 kpa, a także błędne zastosowanie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem strony skarżącej w decyzji jako podstawę podano tylko art. 138 §2 kpa, czyli przepis proceduralny bez wskazania jakie przepisy materialne legły u podstaw uchylenia decyzji, a organ odwoławczy nie wskazał żadnych wad postępowania I-instancyjnego, jak również nie zakwestionował podstawy prawnej rozstrzygnięcia I instancji, tj. art. 66 ust. 1 prawa budowlanego. W ocenie skarżącego organ odwoławczy w sposób pobieżny i wadliwy przytoczył art. 50 i art. 51 prawa budowlanego w związku z art. 36a tej ustawy, sugerując ich zastosowanie do robót całkowicie wykonanych. Skarżący uważa dalej, że uzasadnienie faktyczne jest niekompletne, bowiem organ stwierdza jedynie konieczność przeprowadzenia postępowania i rozważenie wszystkich aspektów sprawy, gdy jednocześnie nie kwestionuje ustaleń organu I instancji. Przedstawiając następnie kolejne nowelizacje art. 36a oraz umiejscowienie w ustawie art. 66 i art. 50 oraz art. 51 prawa budowlanego skarżący konkluduje, że w okresie od 24.12.1997 r. do 11.07.2003 r. inwestor sam mógł uznać odstąpienie od projektu za nieistotne, jeżeli zdanie takie miał projektant, natomiast aprobata organu konieczna była do odstąpień od projektu dokonanych po 11.07.2003 r. Według skarżącego, organ powiatowy wyraźnie uznał ustalenia inwestora w zakresie wprowadzenia rur zamiennych z PCV na kamionkowe za odstępstwo nieistotne, a skoro organ odwoławczy nie zakwestionował ustaleń w tym zakresie, to nie istniała podstawa do dowolnego uchylenia decyzji. Nadto skarżący podniósł, że organ II instancji rozpatrywał odwołanie przez 9 miesięcy, co jest uchybieniem proceduralnym. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które strona podnosiła w skardze. Nie podlega kwestii fakt, że wykonanie kolektora nastąpiło z innych materiałów, o innych parametrach niż projektowane, a zatem nastąpiło odstępstwo od projektu. To zagadnienie więc winno było stanowić przedmiot rozważań organu I instancji. W ocenie Sądu, organ I instancji niezasadnie zastosował tryb z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., dotyczący obiektów w nieodpowiednim stanie technicznym. Trafnie wskazuje organ odwoławczy, że należałoby rozważyć zagadnienie wystąpienia odstępstw, ocenić ich charakter, a następnie rozważyć możliwość zastosowania w niniejszym przypadku art. 50 i art. 51 w związku z art. 36a ustawy Prawo budowlane. Bez wątpienia (wynika to z uzasadnienia decyzji) organ I instancji kwestii tych nie rozważył i nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie, co uniemożliwiło organowi odwoławczemu kontrolę instancyjną. Wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skargi, organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nie wypowiedział się co do uznania odstępstwa za istotne bądź nieistotne, natomiast organ odwoławczy oceniając materiał sprawy stwierdził, że kolektor wybudowany z innych materiałów niż ujęte w projekcie jest innym obiektem niż projektowany. Trudno przy tym uznać za słuszny zarzut, iż organ odwoławczy nie zakwestionował ustaleń w tym zakresie, skoro decyzja organu I instancji w uzasadnieniu głównie przytacza tylko wyniki kontroli na gruncie oraz wnioski dwóch ekspertyz, kończąc konkluzją o obowiązku właściciela z art. 61 ustawy Prawo budowlane. Za chybiony należy uznać zarzut skargi o podaniu jako podstawy prawnej tylko art. 138 § 2 kpa, bez powołania przepisów materialnych, bowiem organ odwoławczy orzeka tylko i wyłącznie po wszczęciu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 kpa wydając orzeczenie w formie wskazanej tym przepisem, a § 2 przewiduje możliwość uchylenia decyzji w określonej sytuacji, która zaistniała w tej sprawie. Równie chybiony jest zarzut o pobieżnym i wadliwym przytoczeniu art. 50 i art. 51 w zw. z art. 36a ustawy, bowiem jak wyżej wskazano organ I instancji powinien był rozważyć ich ewentualne zastosowanie, jak również wypowiedzieć się co do istotnego bądź nieistotnego odstępstwa, a skoro tego nie uczynił i praktycznie nie zajął własnego stanowiska, to organ II instancji nie miał co kwestionować (jak chce skarżący), natomiast wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania i rozważenia wszystkich aspektów sprawy. Reasumując, skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).