VII SA/Wa 2030/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr), Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2008 r. sprawy ze skargi H. i A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. VII SA/Wa 2030/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. znak [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 158§1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. Nr 98 z 2000 r, poz. 1071) po przeprowadzeniu, wszczętego na wniosek R. B., postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono H. i A. K. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego na działce nr [...] w miejscowości [...] gm. [...] -odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji. W uzasadnieniu organ podał, iż z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. wystąpił R. B. wskazując na naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gm. [...] uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 3 grudnia 2003 r. W toku przeprowadzonego postępowania nadzorczego ustalono, iż zatwierdzony kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę projekt budowlany obory nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z zapisu planu wynika, iż dla terenu oznaczonego symbolem N1, na którym znajduje się działka nr [...], określono kąt nachylenia połaci dachowych budynków gospodarczych w przedziale 30°-45° (wysoki dach). Zaprojektowany budynek posiada nachylenie połaci dachowej 30°, a więc jest to dach wysoki, zgodny z ustaleniami planu. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. B., po rozpatrzeniu którego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 10 października 2007 r., na podstawie art. 138§1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 roku. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż nie podziela ustaleń i oceny dokonanej przez organ I instancji. Z akt postępowania wynika, iż budynek obory zaprojektowany został w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką nr [...]. Zgodnie z §12 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 1) 4m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Ponadto zgodnie z §12 ust. 3 w/w rozporządzenia sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio w granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. Dopuszcza się nadto możliwości sytuowania budynku odległości od 1,5 m do 3 m od granicy jeżeli na sąsiedniej działce istnieje usytuowany w takiej odległości budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku (§12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury). W niniejszej sprawie usytuowanie obory w odległości mniejszej niż 1,5 m nie wynika z ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego Gm. [...], jak również na sąsiedniej działce nie znajduje się budynek zlokalizowany w porównywalnej odległości od granicy. Oznacza to, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., którą zatwierdzono projekt budowlany przedmiotowego budynku rażąco narusza §12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli H. i A. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wyjaśnili, iż budynek obory wybudowany został na istniejącym fundamencie, na którym wcześniej stał również budynek gospodarczy. Projekt został wykonany przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, a następnie zatwierdzony decyzją udzielającą pozwolenia na budowę. Nie mogą ponosić konsekwencji nieprawidłowego działania organów administracji, gdyż ze swej strony spełnili wszystkie wymogi wynikające z przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145§1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem (art. 1§2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzająca nieważność decyzji pozwalającej na budowę budynku gospodarczego. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156§1 kpa. Jako podstawę swojej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał rażące naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, że do uznania naruszenia prawa za rażące niezbędne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze treść decyzji musi pozostawać w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Po drugie charakter tego naruszenia ma być tego rodzaju, że prowadzi do niemożności zaakceptowania tej decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z 21.10.01992 r. sygn. akt V SA86/92) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdzając nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., uznał iż wydana została z rażącym naruszeniem §12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie naruszenia warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ wskazał, iż z akt sprawy wynika, że projektowany budynek zlokalizowany jest w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką [...]. Na takie usytuowanie budynku nie zezwalają zapisy planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], a na sąsiedniej nieruchomości nie znajduje się budynek w porównywalnej odległości od granicy działki. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim należy stwierdzić, iż w aktach sprawy przedstawionych Sądowi brak jest dokumentów, które w sposób jednoznaczny określałyby odległości budynku obory od granicy z działką nr [...]. Jedyny dokument - mapa przedstawiająca plan zagospodarowania działki nr [...], na której zrealizowano inwestycję, sporządzona w skali 1:500, nie zawiera żadnych danych pozwalających na ustalenie odległości budynku obory od granicy. Zważywszy, iż przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005r., było rażące naruszenie prawa - §12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ zobowiązany był do wykazania, w sposób nie budzący wątpliwości, iż przesłanka z art. 156§1 pkt 2 kpa w odniesieniu do kontrolowanej decyzji zaistniała. Stosownie do zawartych w kpa zasad zawartych w art. 6, art. 7 i art. 8 organy administracji publicznej zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa i prowadzić postępowanie w taki sposób, aby zostały wyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Niewyjaśnienie istotnych dla rozpatrzenia sprawy okoliczności faktycznych stanowi takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 156§1 pkt 2 kpa. Badając zatem zaistnienie przesłanek dających podstawę do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji organ administracji winien dokonać wnikliwej oceny tej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji nie wykazał, że decyzja z [...] sierpnia 2005r. rażąco narusza prawo. W uzasadnieniu ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, iż "projektowany budynek zlokalizowany jest 1,5 m od granicy z działką nr [...]". Ze sformułowania tego nie wynika nawet czy kontrolowaną decyzją zatwierdzono projekt budowlany lokalizujący budynek w odległości naruszającej §12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy też do naruszenia przepisów doszło w trakcie realizacji obiektu, co w niniejszym postępowaniu nie podlegałoby w ogóle ocenie. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż na rozprawie skarżąca oświadczyła, że w związku ze sporem dotyczącym przebiegu granicy między działkami nr [...] i nr [...] dokonano ponownego geodezyjnego wytyczenia granicy. Organ ponownie rozpoznać sprawę zobowiązany będzie wyjaśnić tę kwestię z uwzględnieniem daty ponownego wytyczenia granicy a także ocenić, czy miało to wpływ na prawidłowość kontrolowanej decyzji. Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145§1 pkt 1c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.