VII SA/Wa 2030/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać E. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 17 lutego 2009 r. postanowieniem referendarza sądowego odmówiono przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W piśmie z dnia [...] lutego 2009 r. strona skarżąca wniosła sprzeciw na powyższe postanowienie oraz złożyła dodatkowe wyjaśnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na mocy art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Instytucja przyznania prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. Mając dane przedstawione w formularzu, odpowiedzi na zarządzenie Sądu z dnia 15 stycznia 2009 r. oraz sprzeciwie uznano, że wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego w zakresie częściowym. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z bratem i matką. Skarżący podał, że posiada nieruchomość rolną o pow. 15,17 ha oraz oborę. Wnioskodawca oświadczył, że utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu dopłat bezpośrednich w wysokości 781,25 zł miesięcznie oraz z tytułu dopłat ONW w wysokości 227,75 zł miesięcznie, ponadto dochody matki wynoszą 782,64 zł, jak wynika z odcinka emerytury za miesiąc sierpień 2008 r., natomiast brat nie ma dochodów, ponieważ z racji problemów zdrowotnych jest bezrobotny. Skarżący podał także, że nie podejmuje żadnych prac dodatkowych i nie uzyskuje pomocy z innych źródeł. Inwentarz skarżącego stanowią 2 krowy i 3 cielaki. Do pisma z dnia [...] lutego 2009 r. załączony został nakaz rozbiórki domu wnioskodawcy z dnia [...] lutego 2008 r. Z powyższych dochodów opłacane są wydatki na leki w wysokości ok. 450 zł miesięcznie, na środki sanitarno-higieniczne ok. 100 zł miesięcznie, rachunki za telefon (w wysokości 67,81 za miesiąc luty 2009 r.), energię elektryczną (w wysokości 74,55 zł zapłacony w dniu [...] lutego 2009 r.). Ponadto wnioskodawca poniósł koszty związane z zakupem 6 ton węgla w wysokości ok. 3 500 zł. Biorąc pod uwagę sytuację finansową i rodzinną wnioskodawcy należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.