VII SA/Wa 2030/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 lutego 2023 r. sprawy ze skargi A M na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 lipca 2022 r. znak: DOA.7110.144.2022.TPI w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 14 lipca 2022 r., znak DOA.7110.144.2022.TPI, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania A. M. (dalej: "skarżąca", "strona") od decyzji Wojewody Podlaskiego (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") z dnia 12 kwietnia 2022 r., znak: AB-II.7840.9.18.2021.AR, w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę - utrzymał w mocy ww. decyzję. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Decyzją z dnia 12 kwietnia 2022 r. Wojewoda, działając na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 157 § 1 i § 2, art. 156 § 1 i art. 104 § 1 k.p.a., umorzył, wszczęte na wniosek strony, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2021 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę sieci wodociągowej, sieci kanalizacji sanitarnej, sieci kanalizacji deszczowej do budynków mieszkalnych na działkach nr ewid. [...] (obręb [...]), przy ul. [...], ul. [...], ul. [...] w B. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji, organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 28 k.p.a. Wyjaśnił, iż w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351, ze zm.; dalej: "P.b."), który, jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Następnie przytoczył art. 3 pkt 20 P.b., wskazując na pojęcie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, przytaczając jednocześnie orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie. GINB wywiódł, że w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Zauważył, iż samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Ocena interesu prawnego nie może być dokonywana również w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż skarżąca nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2021 r. Nr [...]. Swój interes prawny w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta wywodzi z przysługującego jej prawa własności działek nr ewid. [...], obręb [...], położonych w miejscowości [...], co potwierdza treść księgi wieczystej nr [...]. Ponadto zauważył, iż z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta z [...] października 2021 r. wynika, że inwestycja obejmuje budowę sieci wodociągowej, sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej, sieci kanalizacji sanitarnej ciśnieniowej wraz z przepompownią ścieków, sieci kanalizacji deszczowej na potrzeby zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej w ul. [...], ul. [...], ul. [...], obręb [...], gm. B. do budynków mieszkalnych na działkach nr ewid. [...]. Dalej GINB wskazał, iż sporna inwestycja nie przebiega przez działki nr ewid. [...] i [...] obręb [...] należące do skarżącej. Z kolei analiza projektu zagospodarowania terenu oraz danych pochodzących z portalu www.geoportal.gov.pl wykazała, że działka nr ewid. [...] graniczy bezpośrednio z najbliższą działką inwestycyjną nr ewid. [...], zaś działka nr ewid. [...] oddzielona jest od działki nr ewid. [...] działką nr ewid. [...]. Ponadto, projektowana sieć wodociągowa, sieć kanalizacji sanitarnej oraz sieć kanalizacji deszczowej biegnie po działce nr ewid. [...] (ul. [...]) do wysokości działki nr ewid. [...]. Sporne elementy sieci zostały zaś zaprojektowane w odległości ok. 349 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz w odległości ok. 489 m od granicy działki nr ewid. [...]. Organ odwoławczy zauważył, iż zakres planowanych robót budowlanych oraz usytuowanie działek nr ewid. [...] i [...] względem planowanej inwestycji pozwala stwierdzić, że działki należące do skarżącej, nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), w zakresie możliwości zabudowy działek nr ewid. [...] i [...]. A zatem A. M. może bez przeszkód zabudować należące do niej działki, zaś realizacja spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa – dopuszczalnej zabudowy. W dalszej części decyzji GINB odniósł się do zarzutów odwołania. Wyjaśnił m.in., iż w orzecznictwie sądowo-administracyjnym wyrażane jest stanowisko, że położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Właściciele, użytkownicy wieczyści, zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną inwestycją, aby uzyskać przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę powinni wskazać konkretny przepis prawa przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w możliwości zabudowy ich nieruchomości w związku z powstaniem w ich sąsiedztwie określonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Skarżąca nie wskazała takiego przepisu prawa, a organ odwoławczy nie dopatrzył się żadnych ograniczeń w możliwości zabudowy nieruchomości skarżącej na skutek realizacji spornej inwestycji. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, iż podnoszona przez stronę kwestia braku utrzymania w należytym stanie rowu melioracyjnego i związane z tym zalania sąsiednich terenów pozostaje bez wpływu na ocenę przymiotu strony skarżącej w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Nr [...], gdzie przedmiotem oceny jest jedynie kwestia, czy realizacja spornej inwestycji powoduje ograniczenia w możliwości zabudowy nieruchomości skarżącej. GINB podzielił zatem stanowisko organu I instancji, że, mając na uwadze charakter spornej inwestycji, która jest inwestycją liniową oraz jej usytuowanie względem nieruchomości skarżącej, działki należące do skarżącej nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, gdyż skarżąca nie jest ograniczona w możliwości ich zabudowy. Dalej organ odwoławczy podniósł, iż skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na potwierdzenie tej okoliczności oraz, że zalewanie jej działki ma związek z realizacją spornej inwestycji. Dodał, że projekt budowlany nie przewiduje żadnych robót związanych ze zmianą spływu wód opadowych na nieruchomości należące do strony. Z profili podłużnych projektowanej kanalizacji wynika, że rzędne nieruchomości nr ewid. [...], w której planowana jest ww. inwestycja obniżają się w kierunku działki [...], a więc w kierunku przeciwnym do działek nr ewid. [...] i [...] będących własnością A. M. Również projektowana w działce nr ewid. [...] sieć kanalizacji deszczowej oraz rzędne terenu tej działki ukształtowane są w kierunku działki nr ewid. [...], a nie w stronę działek skarżącej. Konkludując GINB stwierdził, iż skarżąca może bez przeszkód zabudować należące do niej nieruchomości, w sposób dopuszczalny dotychczas, zaś projektowana inwestycja nie ogranicza jej w tym w najmniejszym stopniu. Z kolei fakt, że skarżąca nie zgadza się z przyjętym rozstrzygnięciem nie oznacza, że ww. decyzja Wojewody z 12 kwietnia 2022 r. została wydana z naruszeniem ww. przepisów postępowania. Z powyższym rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodziła się skarżąca, która pismem z dnia 29 sierpnia 2022 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Autor skargi zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa tj.: 1) art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 157 § 1 i 2, art. 156 § 1 i art. 104 §1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 P.b. poprzez błędne zastosowanie i umorzenie postępowania w wyniku błędnego uznania, iż odwołująca się nie jest stroną postępowania, w sytuacji, gdy odwołująca się spełniała warunki uznania jej za stronę postępowania, albowiem jej nieruchomość bezpośrednio graniczy z nieruchomością inwestycyjną i znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a fakt, że planowana inwestycja pozioma będzie powstawała 349 m od granicy działki skarżącej nie przesądza o braku interesu skarżącej; 2) art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. poprzez jego niezastosowanie i umorzenie postępowania w wyniku błędnego uznania, iż odwołująca się nie jest stroną postępowania, w sytuacji, gdy skarżąca spełnia warunki uznania jej za stronę postępowania, albowiem: - nieruchomość skarżącej znajduje się w granicach oddziaływania planowanej inwestycji, gdyż planowana inwestycja zakłada budowę sieci na działce stanowiącej drogę gminną w miejscu, gdzie znajdować się powinien rów melioracyjny. Zdaniem skarżącej, budowa sieci kanalizacyjnych w miejscu, gdzie prawidłowo miałby przebiegać rów melioracyjny uniemożliwi w przyszłości wydanie decyzji zmierzającej do przywrócenia rowu melioracyjnego do stanu poprzedniego i będzie skutkowało usankcjonowaniem działań, które skutkowały przesunięciem rowu na działki A. M. w całości, wobec czego inwestycja niewątpliwie obejmuje swym oddziaływaniem bezpośrednio graniczące działki skarżącej; - planowana inwestycja w zakresie budowy sieci wodociągowej, sieci kanalizacji sanitarnej, sieci kanalizacji deszczowej może wpływać na sposób zagospodarowania działki strony, albowiem nie uwzględnia ona podłączenia do tych sieci możliwych w zakresie zagospodarowania przestrzennego na działkach odwołującej się zabudowań, a także nie uwzględnia sytuacji hydrologicznej na terenie oddziaływania inwestycji, tj. zbierania i odprowadzania wody opadowej z całego terenu, zgodnie z potrzebami hydrologicznymi okolic inwestycji; - planowana budowa sieci kanalizacji deszczowej nie uwzględnia zbierania wody opadowej z terenów sąsiednich dla inwestycji, podczas gdy planowana sieć będzie pełnić funkcję urządzenia wodnego zbierania i odprowadzania wody do sieci kanalizacji miejskiej dla całego terenu po którym przebiega, co jest niezgodne ze sztuką budowlaną i minimalnymi wymaganiami programu ogólnego kanalizacji deszczowej i zagospodarowania wód opadowych w granicach administracyjnych miasta B. co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 5 ust. 2 P.b. nakazującego poszanowanie w procesie inwestycyjnym uzasadnionych interesów osób trzecich poprzez naruszenie praw skarżącej i pozbawienie jej prawa do obrony własnych uzasadnionych interesów prawnych; 3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 15 i art. 138 § 1 k.p.a. poprzez: - nierozpoznanie istoty sprawy w szczególności brak wnikliwej oceny legalności zaskarżonej decyzji z punktu widzenia naruszenia przepisów wskazanych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę; - wskazanie, że "odwołująca się nie przedstawiła żadnego dowodu na wykazanie okoliczności, że zalewanie działki ma związek z realizacją spornej inwestycji", podczas, gdy na chwilę obecną skarżąca nie może takiego dowodu przedstawić, albowiem, co oczywiste, dowód taki będzie możliwy do przeprowadzenia dopiero po realizacji inwestycji, podczas gdy z doświadczenia życiowego wynika, że wobec wieloletniego zalewania działek skarżącej oraz działek sąsiednich oraz wobec niekorzystnych warunków gruntowych i hydrologicznych oraz istnienia źródlisk, realizacja inwestycji budowlanej o parametrach takich jak planowane sieci kanalizacyjne, będą pogłębiać istniejące problemy, a w konsekwencji utrudniać zabudowę działek skarżącej; 4) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że nieruchomość skarżącej pozostaje poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji z uwagi na takie wnioski płynące z dokumentów przedłożonych przez inwestora, podczas gdy karta informacyjna przedsięwzięcia nie zawiera wszystkich istotnych informacji dotyczących planowanej inwestycji, a mających wpływ na prawidłowe ustalenie kręgu stron, albowiem nie zawiera informacji o przebiegającym w miejscu inwestycji urządzeniu wodnym w postaci rowu melioracyjnego, a także że owe urządzenie zbiera i odprowadza wodę opadową z całego terenu okołoinwestycyjnego, wobec czego projektowana sieć kanalizacji deszczowej winna spełniać parametry dla całego obszaru, a nie tylko dla terenu inwestycji, a także że owe urządzenie wodne jest niefunkcjonalne wskutek zaniedbania właściciela nieruchomości inwestycyjnej co jest przyczyną zalań i podtopień terenów inwestycyjnych oraz sąsiednich działek, w tym działki skarżącej, co wprost wskazuję na to, iż urządzenia wodne służące do odprowadzania wody opadowej, znajdujące się na działce inwestycyjnej, oddziałują na tereny sąsiednie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej "p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami i powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś skarga nie jest zasadna. Przedmiotem niniejszej sprawy jest kontrola legalności umorzenia, wszczętego na wniosek skarżącej, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2021 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę sieci wodociągowej, sieci kanalizacji sanitarnej, sieci kanalizacji deszczowej do budynków mieszkalnych na działkach nr ewid. [...] (obręb [...]), przy ul. [...], ul. [...], ul. [...] w B. Należy wyjaśnić, że skarżąca swój interes prawny do bycia stroną w postępowaniu nieważnościowym wywodzi z faktu posiadania prawa własności do nieruchomości o nr ew. gr. [...] i [...] położonych w obrębie [...]. Organy I i II instancji stwierdziły, że ww. inwestycja nie oddziałuje w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. na nieruchomość skarżącej, stąd też uznały, że A. M. nie posiada statusu strony w tym postępowaniu, na podstawie art. 28 ust. 2 P.b. W tej sytuacji brak jest podstaw do prowadzenia postępowania nieważnościowego – stąd jego umorzenie wobec stwierdzenia, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2021 r. Nr [...]. W ocenie Sądu, organy orzekające prawidłowo dokonały oceny legitymacji materialnej skarżącej co do tego, czy posiada ona przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pr. bud. (ale również i art. 28 k.p.a.) w zakresie postępowania nadzwyczajnego, w którym badana jest ważność zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę sieci wodociągowej, sieci kanalizacji sanitarnej, sieci kanalizacji deszczowej do budynków mieszkalnych na wskazanych w decyzji działkach położonych przy ul. [...], ul. [...], ul. [...] w B. Organy obu instancji przeprowadziły poprawne rozważania w zakresie tego, kto może być uznany za stronę postępowania o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę, dokonując pogłębionej analizy przesłanek z art. 28 k.p.a., ale – przy uwzględnieniu przedmiotu postępowania – przede wszystkim przesłanek, wynikających z art. 28 ust. 2 Pr. bud. Słusznie została zwrócona uwaga na fakt powiązania dyspozycji art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 k.p.a., z której wynika, że interes prawny strony powinien w postępowaniu związanym z pozwoleniem na budowę (zwyczajnym lub nadzwyczajnym) wynikać z istnienia po stronie podmiotu domagającego się czynności administracyjnej prawa, na które wpływ może mieć projektowana inwestycja. Prawo to musi wynikać z hipotezy przepisu prawa materialnego (a więc nie stanowić wyłącznie elementu stanu faktycznego). W Prawie budowlanym interes prawny strony występuje wówczas, gdy obszar oddziaływania obiektu obejmuje nieruchomość, będąca własnością danego podmiotu (art. 28 ust. 2 Pr. bud.). Zgodnie z art. 3 pkt. 20 Pr. bud. oddziaływaniem obiektu jest możliwość ograniczeń w zagospodarowaniu (w tym w zabudowie) nieruchomości stanowiącej własność osób trzecich, wynikająca z przepisów odrębnych. Jak wynika z dokonanych (na podstawie akt sprawy, w tym dokumentacji projektowej) przez organ I, a potwierdzonych przez organ II instancji ustaleń, projektowana inwestycja jest inwestycją liniową, obejmującą budowę sieci wodociągowej, sieci kanalizacji sanitarnej, sieci kanalizacji deszczowej, której elementy są zaprojektowane około 349 m od działki nr ew. gr. [...] oraz w odległości ok. 489 m od granicy działki nr ewid. [...], które należą do skarżącej. Z kolei działka nr ewid. [...] graniczy bezpośrednio z najbliższą działką inwestycyjną nr ewid. [...], zaś działka nr ewid. [...] oddzielona jest od działki nr ewid. [...] działką nr ewid. [...]. Ponadto działki A. M., z uwagi na fakt, że są położone poza obszarem oddziaływania, nie widnieją na mapie do celów projektowych, na której wykonano projekt zagospodarowania terenu spornej inwestycji. W związku z powyższym Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organów orzekających, że położenie ww. działek skarżącej względem spornej inwestycji wyklucza uznanie jakiegokolwiek ograniczenia w możliwości zabudowy tychże działek, które to ograniczenia wynikałaby z obowiązujących przepisów prawa. Skarżąca bez żadnych przeszkód może bowiem zabudować należące do niej działki. Sąd zauważa także, analiza podnoszonych przez skarżącą zarzutów, że planowana inwestycja nie uwzględnia podłączenia do sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej zabudowy na działkach skarżącej, jak nie uwzględnia sytuacji hydrologicznej, tj. zbierania i odprowadzania wody opadowej z całego terenu, zgodnie z potrzebami hydrologicznymi okolic inwestycji oraz że "nie uwzględnia sytuacji hydrologicznej na terenie oddziaływania inwestycji, tj. zbierania i odprowadzania wody opadowej z całego terenu zgodnie z potrzebami hydrologicznymi okolic inwestycji" nie stanowi podstawy do przyjęcia, że skarżąca jest w jakikolwiek sposób ograniczona w możliwości zabudowy należących do niej działek. Ponadto brak jest podstaw do uznania, że realizacja spornej inwestycji będzie miała wpływ na sytuację hydrologiczną działek skarżącej. Sąd zauważa, że w świetle przepisów Prawa budowlanego, wyłącznie wystąpienie ograniczeń w możliwości zabudowy danych nieruchomości warunkuje udział jako strony w postępowaniu dotyczących pozwolenia na budową. W kontrolowanej sprawie wystąpienia takich ograniczeń nie stwierdzono. Sąd w składzie orzekającym uznał, że zarzuty i argumentacja skarżącej, w tym postulat dotyczący placu manewrowego, jak i drogi [...], nie mają żadnego merytorycznego znaczenia w niniejszej sprawie. Skoro na podstawie akt sprawy, w tym twierdzeń skarżącej, nie można było uznać, że posiada ona interesu prawnego w zainicjowaniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2021 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę sieci wodociągowej, sieci kanalizacji sanitarnej, sieci kanalizacji deszczowej do budynków mieszkalnych na działkach nr ewid. [...] (obręb [...]), przy ul. [...], ul. [...], ul. [...] w B., to prawidłowo organ I instancji postępowanie to, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył, a GINB taką decyzję utrzymał w mocy. Prawidłowo dokonano wykładni art. 105 § 1 k.p.a., stwierdzając, że jeżeli po wszczęciu postępowania administracyjnego okaże się, że jest ono bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania – co wystarczająco zostało stwierdzone w orzecznictwie i literaturze – ma bowiem miejsce m.in. wówczas, gdy czynności od organu zażądał podmiot, któremu nie służy przymiot strony w postępowaniu, a brak ten nie był na tyle oczywisty, aby zastosować dyspozycję art. 61a § 1 k.p.a. Jest to tzw. przesłanka podmiotowa umorzenia postępowania. Sąd zauważa, że umorzenie postępowania w przypadku bezprzedmiotowości jest obligatoryjne i w taki wypadku nie można orzekać co do meritum sprawy. W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania za zasadne zarzutów dotyczących naruszenia art. 105 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i 2, art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 P.b. Za nieuzasadnione Sąd uznał również zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3, 15 i 138 § 1 k.p.a W ocenie Sądu, organy orzekające zebrały bowiem takie dowody, jakie w sprawie będącej przedmiotem orzekania były istotne, dokonały ich prawidłowej oceny i na tej podstawie ustaliły w zgodzie z prawdą obiektywna stan faktyczny. Uzasadnienia wydanych w sprawie rozstrzygnięć nie zawierają wad, na które powołuje się skarżąca. Zdaniem Sądu, z przyczyn podniesionych w niniejszym uzasadnieniu, organy orzekające nie naruszyły ani art. 28 k.p.a., ani art. 28 ust. 2 P.b. w zw. z art. 3 pkt 20 P.b., ale dokonały ich prawidłowej wykładni i prawidłowo je zastosowały. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.